Η κτηνωδία των οργάνων καταστολής δεν περιγράφεται.
Θα κάνω μία μικρή φτωχή αποτίμηση όσων έζησα ως μάρτυρας, μαζί με 500.000 συνανθρώπους μου.
Στην κατάμεστη Ερμού, κόσμος και με τα παιδάκια του. Κάποιοι κατέβαιναν γιατί έφαγαν τα πρώτα χημικά στην Πλατεία. Πολύς όμως ανέβαινε.
Σκέφτομαι ότι είναι καλό αυτό γιατί θα υπάρχει ανανέωση.
Σκεφτόμουν αφελώς.
Διμοιρία ΜΑΤ περνάει ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! φωνάζοντας και χτυπώντας. Με το που περνούν πετάνε χημικά πίσω τους! Κόσμος σπρώχνει, σπρώχνεται και λιποθυμάει.
Δεν το πίστευα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο στην Ερμού που πριν έβλεπα πατέρα με το παιδάκι του στους ώμους. Δεν είχα φορέσει καν τη μάσκα μου γιατί δεν το περίμενα!
Πίσω μου μία κοπέλα λιποθυμούσε από τον πανικό και την αίσθηση ασφυξίας. Την κράτησα μία φορά μαζί με τον φίλο της να μην ποδοπατηθεί. Κάνουμε μερικά βήματα ακόμη κλαίγοντας και ξερνώντας, λιποθυμάει και πάλι. Την κρατάμε, προσπαθώντας να κάνουμε έναν κλοιό προστασίας από το πλήθος που άτακτα υποχωρούσε.
Την τρίτη φορά δεν άντεξα, ήμασταν μέσα στο νέφος, με τα βίας τους διέκρινα. Τους άφησα και ανάμεσα σε καρέκλες τραπέζια προχώρησα να πάρω μία ανάσα πριν τα φτήσω και ο ίδιος.
Στο επόμενο στενό μετρούσαμε απώλειες. Όλοι φώναζαν με οργή. Φώναζα πίσω ότι όλοι αυτοί οι ματατζήδες είναι γείτονές σας! ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ και αποκαλύψτε που μένουν!
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την κατάμεστη Κλαυθμώνος βρισκόμαστε Φιλελλήνων.
Μάχες στους δρόμους με τους επίορκους μπάτσους. Δεν μιλάμε για μπάχαλα. Μιλάμε ότι και απλός κόσμος πέταγε μάρμαρα και πέτρες.
Αμαλίας για να βρω κάτι φίλους και γίνεται ο χαμός πάλι από κόσμο. Όπου και να πας κόσμος. Το ΠΑΜΕ κάπου πήγαινε πάλι. Κάπου μακριά από εκεί που έπρεπε να είναι, προς Συγγρού.
Στο ξενοδοχείο Αμαλία συναντιέμαι με τον Γιάννη. Φαινομενικά ήρεμα.
Ένας αμερικανός/γερμανός δημοσιογράφος μέσα στον κόσμο λέει εξυπνάδες. Λέει ότι οι Έλληνες μισούν τη χώρα τους. Δεν ήμουν μπροστά να τον αρπάξω, τον άρπαξαν όμως οι άλλοι. Έτρεχαν πανικόβλητοι να μπουν στο ξενοδοχείο ενώ 2-3 εξοργισμένοι άνθρωποι τους κυνήγαγαν βρίζοντας να τους ευχαριστήσουν.
Πανικός και δικαιολογημένος.
Φίλοι μας Γερμανοί, Γάλλοι, παγκόσμιοι επιχειρηματίες που θα έρθετε στην ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΘ και τη ΔΕΗ μας να τις "αναμορφώσετε" προς το καλύτερον (όφελός σας), έτσι θα σας γαζώσουμε. Στους δρόμους.
Στο στενό σπάγαν τα μάρμαρα για πολεμοφόδια. πιο κάτω στη Φιλελλήνων ήταν ο γνωστός στόχος τα ΜΑΤ. Νεαροί άνθρωποι συνεπικουρούμενοι από μεγαλύτερους τους "ευχαριστούσαν" για την ασφάλεια που προδίδουν στην πόλη.
Επί της Αμαλίας τώρα πάλι θόρυβος. Διμοιρία ΜΑΤ έχει σκάσει στα μετόπισθεν για να σπάσει τον κόσμο στα δύο. Δεν ήταν πολλοί, έφαγαν αρκετά μάρμαρα για να υποχωρήσουν.
Καιρός να δοκιμάσουμε πάλι Σύνταγμα. Όλως περιέργως ελεύθερο το πεδίο. Ήμουν στο κέντρο από τις 6 και κατάφερα 3-4 ώρες μετά να φτάσω επιτέλους στο θεωρητικό πολυπόθητο σημείο. Συναντιώμαστε με μία ομάδα δικηγόρων. Κανείς δεν φοράει μάσκα. Τους λέω σε 5 λεπτά θα μας την πέσουν το νιώθω. Δυστυχώς είχα δίκιο.
Θα κάνω μία μικρή φτωχή αποτίμηση όσων έζησα ως μάρτυρας, μαζί με 500.000 συνανθρώπους μου.
Στην κατάμεστη Ερμού, κόσμος και με τα παιδάκια του. Κάποιοι κατέβαιναν γιατί έφαγαν τα πρώτα χημικά στην Πλατεία. Πολύς όμως ανέβαινε.
Σκέφτομαι ότι είναι καλό αυτό γιατί θα υπάρχει ανανέωση.
Σκεφτόμουν αφελώς.
Διμοιρία ΜΑΤ περνάει ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!! φωνάζοντας και χτυπώντας. Με το που περνούν πετάνε χημικά πίσω τους! Κόσμος σπρώχνει, σπρώχνεται και λιποθυμάει.
Δεν το πίστευα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο στην Ερμού που πριν έβλεπα πατέρα με το παιδάκι του στους ώμους. Δεν είχα φορέσει καν τη μάσκα μου γιατί δεν το περίμενα!
Πίσω μου μία κοπέλα λιποθυμούσε από τον πανικό και την αίσθηση ασφυξίας. Την κράτησα μία φορά μαζί με τον φίλο της να μην ποδοπατηθεί. Κάνουμε μερικά βήματα ακόμη κλαίγοντας και ξερνώντας, λιποθυμάει και πάλι. Την κρατάμε, προσπαθώντας να κάνουμε έναν κλοιό προστασίας από το πλήθος που άτακτα υποχωρούσε.
Την τρίτη φορά δεν άντεξα, ήμασταν μέσα στο νέφος, με τα βίας τους διέκρινα. Τους άφησα και ανάμεσα σε καρέκλες τραπέζια προχώρησα να πάρω μία ανάσα πριν τα φτήσω και ο ίδιος.
Στο επόμενο στενό μετρούσαμε απώλειες. Όλοι φώναζαν με οργή. Φώναζα πίσω ότι όλοι αυτοί οι ματατζήδες είναι γείτονές σας! ΒΡΕΙΤΕ ΤΟΥΣ και αποκαλύψτε που μένουν!
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την κατάμεστη Κλαυθμώνος βρισκόμαστε Φιλελλήνων.
Μάχες στους δρόμους με τους επίορκους μπάτσους. Δεν μιλάμε για μπάχαλα. Μιλάμε ότι και απλός κόσμος πέταγε μάρμαρα και πέτρες.
Αμαλίας για να βρω κάτι φίλους και γίνεται ο χαμός πάλι από κόσμο. Όπου και να πας κόσμος. Το ΠΑΜΕ κάπου πήγαινε πάλι. Κάπου μακριά από εκεί που έπρεπε να είναι, προς Συγγρού.
Στο ξενοδοχείο Αμαλία συναντιέμαι με τον Γιάννη. Φαινομενικά ήρεμα.
Ένας αμερικανός/γερμανός δημοσιογράφος μέσα στον κόσμο λέει εξυπνάδες. Λέει ότι οι Έλληνες μισούν τη χώρα τους. Δεν ήμουν μπροστά να τον αρπάξω, τον άρπαξαν όμως οι άλλοι. Έτρεχαν πανικόβλητοι να μπουν στο ξενοδοχείο ενώ 2-3 εξοργισμένοι άνθρωποι τους κυνήγαγαν βρίζοντας να τους ευχαριστήσουν.
Πανικός και δικαιολογημένος.
Φίλοι μας Γερμανοί, Γάλλοι, παγκόσμιοι επιχειρηματίες που θα έρθετε στην ΕΥΔΑΠ και ΕΥΔΑΘ και τη ΔΕΗ μας να τις "αναμορφώσετε" προς το καλύτερον (όφελός σας), έτσι θα σας γαζώσουμε. Στους δρόμους.
Στο στενό σπάγαν τα μάρμαρα για πολεμοφόδια. πιο κάτω στη Φιλελλήνων ήταν ο γνωστός στόχος τα ΜΑΤ. Νεαροί άνθρωποι συνεπικουρούμενοι από μεγαλύτερους τους "ευχαριστούσαν" για την ασφάλεια που προδίδουν στην πόλη.
Επί της Αμαλίας τώρα πάλι θόρυβος. Διμοιρία ΜΑΤ έχει σκάσει στα μετόπισθεν για να σπάσει τον κόσμο στα δύο. Δεν ήταν πολλοί, έφαγαν αρκετά μάρμαρα για να υποχωρήσουν.
Καιρός να δοκιμάσουμε πάλι Σύνταγμα. Όλως περιέργως ελεύθερο το πεδίο. Ήμουν στο κέντρο από τις 6 και κατάφερα 3-4 ώρες μετά να φτάσω επιτέλους στο θεωρητικό πολυπόθητο σημείο. Συναντιώμαστε με μία ομάδα δικηγόρων. Κανείς δεν φοράει μάσκα. Τους λέω σε 5 λεπτά θα μας την πέσουν το νιώθω. Δυστυχώς είχα δίκιο.
