ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: activepropaganda
Στην μαθητική παρέλαση για την 25η Μαρτίου στην Ιερισσό, πρωτεύουσα του Δήμου Αριστοτέλη Χαλκιδικής, οι μαθητές παρέλασαν με σφιγμένες γροθιές και φορώντας μαύρα περιβραχιόνια. Το κάναν μόνα τους τα παιδιά, χωρίς να ρωτήσουν ούτε γονείς ούτε δασκάλους. Όχι για το Μνημόνιο, την οικονομική κατάσταση, την ανεργία, αλλά για το πρόβλημα της δικής τους περιοχής, το καρκίνωμα που απειλεί να τους στερήσει το μέλλον και λέγεται “μεταλλεία χρυσού”. Καμιά εξέδρα “επισήμων” δε στήθηκε και κανένας πολιτικός δεν τόλμησε να φανεί γιατί γνωρίζουν ότι είναι ανεπιθύμητοι. Το πολιτικό κατεστημένο της Χαλκιδικής είναι υπέρ των μεταλλείων άρα ενάντια στη θέληση της κοινωνίας, ενώ ο Δήμαρχος Αριστοτέλη Χρήστος Πάχτας λόγω του ρόλου του στην υπόθεση των μεταλλείων δεν τολμάει ούτε να ζυγώσει την Ιερισσό – την έδρα του Δήμου!
Μετά την παρέλαση, οι κάτοικοι δεν κατέβηκαν ως συνήθως για χαλαρή βόλτα στην παραλία και ουζάκι με μπακαλιάρο στη λιακάδα. Έμειναν όλοι στην πλατεία, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ και στις αλήτικες τακτικές της εταιρείας που πριν από λίγες μέρες είχε στείλει 500 μισθοφόρους, εργαζόμενους που τους μετέτρεψε σε τραμπούκους, να χτυπήσουν 30 άνδρες και γυναίκες που είχαν πάει πάνω στις Σκουριές για να εμποδίσουν την καταστροφή του δάσους.
Και λίγο αργότερα μπήκαν στα αυτοκίνητά τους για να πάνε να διαδηλώσουν στη Μ.Παναγιά, το χωριό που είναι δίπλα στις Σκουριές και που υφίσταται τη μεγαλύτερη πίεση από την τρομοκρατία και τους εκβιασμούς της εταιρείας. Μια ατελείωτη αυτοκινητοπομπή με πολλές εκατοντάδες αυτοκίνητα κατέφτασε στη Μ.Παναγιά και πάνω από 3.000 άνθρωποι έκαναν πορεία στους δρόμους του χωριού και διαδήλωσαν στην κεντρική πλατεία. Μια πραγματικά μεγαλειώδης κινητοποίηση, πρωτόγνωρη για τα δεδομένα αυτής της περιοχής και πιθανόν και της Ελλάδας.
Μετά τη διαδήλωση, με τα αυτοκίνητα ή με πόδια (απόσταση 3 χλμ) ο κόσμος πήγε στη θέση “Χοντρό Δέντρο” από όπου ξεκινάει ο δρόμος που ανεβαίνει στις Σκουριές, για να απαιτήσει να αποσυρθούν από το βουνό οι δυνάμεις κατοχής της εταιρείας. Ο δρόμος ήταν κλεισμένος από αστυνομία και ΜΑΤ, σε βάθος όσο έφτανε το μάτι. Μπροστά μπροστά ήταν η απλή αστυνομία της περιοχής, χωρίς κράνη και ασπίδες, από πίσω οι σιδερόφρακτοι με τις μπλε στολές κι ακόμα πιο πίσω οι “πράσινοι”, οι επίλεκτες μονάδες για την αντιμετώπιση τρομοκρατών. O κόσμος εξαγριώθηκε που είδε στην πρώτη γραμμή τους γνωστούς τους, Μεγαλοπαναγιώτες αστυνομικούς,
“Γιατί τους βάζετε αυτούς μπροστά; Θα μας βάλετε να σκοτωθούμε μεταξύ μας;” φώναζαν.
Όμως οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν τρομοκράτες. Ήταν κάτοικοι της περιοχής όλων των ηλικιών, νέοι άνθρωποι με τα παιδιά τους, γυναίκες με καροτσάκια, έγκυες, παππούδες, κυρίες με ταγιέρακια από την πρωινή εκκλησία. Και δεν είχαν έρθει για φασαρίες. Ήρθαν για να επιβεβαιώσουν ότι αυτό το βουνό δεν ανήκει σε καμμιά εταιρεία, είναι δικό τους και έχουν το δικαίωμα να περπατήσουν σ’αυτό και να ζήσουν σ’αυτό. “Αφήστε μας να πάμε μια βόλτα στο βουνό”, έλεγαν στους ανέκφραστους αστυνομικούς. “Θα περπατήσουμε ειρηνικά. Πάτε εσείς μπροστά και εμείς από πίσω”. Η μόνη απάντηση ήταν “Έχουμε εντολή να μη σας αφήσουμε”. Τα μέλη των Επιτροπών Αγώνα τόνισαν ότι η εταιρεία δεν έχει ούτε άδεια για ότι εργασίες εκτελεί πάνω στο βουνό ούτε ιδιοκτησία του χώρου και ζήτησαν να έρθει Εισαγγελέας. Ο επικεφαλής της Αστυνομίας μας έδωσε ένα τηλέφωνο, το καλέσαμε πολλές φορές, όμως Εισαγγελέας δεν υπήρχε πουθενά.
Μία ολόκληρη ώρα κράτησαν οι “διαπραγματεύσεις” με την Αστυνομία, κανένας δεν έφυγε, ούτε οι ηλικιωμένοι, ούτε οι έγκυες γυναίκες και ο κόσμος όσο περνούσε η ώρα εξαγριωνόταν. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορούμε να μπούμε στο βουνό, ποιους φυλάτε, σας βάλαν απέναντι στ’αδέρφια σας, θα μας χτυπήσετε για 500 ευρώ το μήνα; Την Τρίτη αφήσατε απροστάτευτα 30 άτομα απέναντι σε 500 και τώρα έχετε τόσες διμοιρίες να φυλάνε τους τραμπούκους;;;
Πολύ ώρα μετά κάποια παιδιά ξέφυγαν αριστερά και δεξιά του δρόμου και πήγαν να ανεβούν στο βουνό από τα πλάγια. Οι αστυνομικοί που ήταν μπροστά έφυγαν αμέσως πίσω και ήρθαν μπροστά τα ΜΑΤ με τις πράσινες στολές που άρχισαν να πετούν χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα. Ο κόσμος τρόμαξε, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν είχαν ξαναφάει δακρυγόνα, όμως δεν έφυγαν. Μη, έχει παιδιά…
ΡΕ ΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ;;; Ο κόσμος υποχώρησε προς τα πίσω, στην άσφαλτο, αλλά δεν μπήκε στ’αυτοκίνητα να φύγει. Μόνο τα παιδιά και οι έγκυες φυγαδεύτηκαν προς τη Μ.Παναγιά και όλοι οι άλλοι έμειναν εκεί, πιο αποφασισμένοι από πριν. Από τη μεριά του Παλαιοχωρίου ήρθαν κι άλλα ΜΑΤ και άρχισαν να ρίχνουν χημικά ακόμα και μέσα στον κόσμο. Κάποιοι ηλικιωμένοι ζαλίστηκαν από τα χημικά και μεταφέρθηκαν
