Για μιαν ακόμη φορά το κοινοβούλιο αποτέλεσε ένα πολιορκημένο κάστρο από ένα πλήθος οργισμένων ανθρώπων. Αυτό το πλήθος, το οποίο όσο περνούσε η ώρα αυξανόταν, άρχισε να μοιάζει πολύ γρήγορα μ’ ένα ανθρώπινο τείχος για ώρες απροσπέλαστο ακόμα και για τους ίδιους τους διαδηλωτές που επιθυμούσαν να μετακινηθούν για να αντιμετωπίσουν τα δηλητηριώδη αέρια, που εξαπέλυαν σε απίστευτες ποσότητες οι κρατικοί ραβδούχοι για να τους διαλύσουν.
Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται αστραπιαία σε πεδίο μάχης, ενώ οι μαύροι καπνοί από τις φωτιές και τα πυκνά σύννεφα από δακρυγόνα κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Και όμως. Για ώρες κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον χώρο, αλλά και όσους συγκρούονται μετατρέποντας την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους σε χώρους εξόρυξης μαρμάρων.
Είναι αλήθεια ότι αυτό το γεμάτο πείσμα πλήθος ανθρώπων περιφρόνησε συστηματικά και ξεκάθαρα το τελευταίο διάστημα κάθε κάλεσμα των συνδικάτων, συνεχίζοντας να απομακρύνεται με απόλυτα διακριτό τρόπο από κάθε είδους συνδικαλιστική λογική (συμπεριλαμβανομένης της ελευθεριακής). Αυτή ακριβώς η άρνηση –που συνοδεύει διαθέσεις της κοινωνίας απέναντι στην ευρύτερη πολιτική και τους πολιτικούς– αποδεσμεύει δυνατότητες, κάτι που καταγράφεται ολοένα και πιο έντονα.
Θα βρισκόταν βέβαια κάποιος παντελώς εκτός πραγματικότητας, ή απλά θα υποκρινόταν, αν ισχυριζόταν ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ρέπουν προς την αναρχία ή την αντιεξουσία. Αλλά, όμως, δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε παραδοσιακή κοινωνική ή συντεχνιακή ομάδα πίεσης ή διατήρησης των συμφερόντων της, γιατί κάτι τέτοιο έχει προ πολλού πάψει να διακυβεύεται.
Ποιος άλλωστε δεν έχει επίγνωση ότι οι εξουσιαστές στο μόνο που είναι συνεπείς αυτή την περίοδο είναι στην δηλωμένη πρόθεση τους να συνεχίσουν με κάθε τρόπο να αφαιρούν συστηματικά όσα έχουν παραχωρήσει, όσα θεωρούνταν μέχρι πρότινος ως κεκτημένα;
Σ’ αυτήν ακριβώς την βάση ένας ολόκληρος πληθυσμός καλείται να χωνέψει ότι έκανε λάθος, ότι «έφαγε» τα δανεικά μαζί με τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές, τους επιχειρηματίες, ότι η υπερκατανάλωση τιμωρείται τώρα με μια πρωτόγνωρη φτώχεια τουλάχιστον για τις δύο τελευταίες γενιές, με μια άνευ προηγουμένου ανεργία, με δεκάδες χιλιάδες επαίτες και άστεγους να αποτυπώνουν ήδη με τον πιο έντονο τρόπο το ζοφερό μέλλον, που μοιάζει αναπόδραστο για ολοένα και περισσοτέρους ανθρώπους.
Την ίδια στιγμή που οι συγκρούσεις εξαπλώνονταν σ’ όλο το λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας
Η ευρύτερη περιοχή μετατρέπεται αστραπιαία σε πεδίο μάχης, ενώ οι μαύροι καπνοί από τις φωτιές και τα πυκνά σύννεφα από δακρυγόνα κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Και όμως. Για ώρες κανείς δεν φαίνεται διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον χώρο, αλλά και όσους συγκρούονται μετατρέποντας την πλατεία Συντάγματος και τους γύρω δρόμους σε χώρους εξόρυξης μαρμάρων.Είναι αλήθεια ότι αυτό το γεμάτο πείσμα πλήθος ανθρώπων περιφρόνησε συστηματικά και ξεκάθαρα το τελευταίο διάστημα κάθε κάλεσμα των συνδικάτων, συνεχίζοντας να απομακρύνεται με απόλυτα διακριτό τρόπο από κάθε είδους συνδικαλιστική λογική (συμπεριλαμβανομένης της ελευθεριακής). Αυτή ακριβώς η άρνηση –που συνοδεύει διαθέσεις της κοινωνίας απέναντι στην ευρύτερη πολιτική και τους πολιτικούς– αποδεσμεύει δυνατότητες, κάτι που καταγράφεται ολοένα και πιο έντονα.
Θα βρισκόταν βέβαια κάποιος παντελώς εκτός πραγματικότητας, ή απλά θα υποκρινόταν, αν ισχυριζόταν ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι ρέπουν προς την αναρχία ή την αντιεξουσία. Αλλά, όμως, δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε παραδοσιακή κοινωνική ή συντεχνιακή ομάδα πίεσης ή διατήρησης των συμφερόντων της, γιατί κάτι τέτοιο έχει προ πολλού πάψει να διακυβεύεται.
Ποιος άλλωστε δεν έχει επίγνωση ότι οι εξουσιαστές στο μόνο που είναι συνεπείς αυτή την περίοδο είναι στην δηλωμένη πρόθεση τους να συνεχίσουν με κάθε τρόπο να αφαιρούν συστηματικά όσα έχουν παραχωρήσει, όσα θεωρούνταν μέχρι πρότινος ως κεκτημένα;
Σ’ αυτήν ακριβώς την βάση ένας ολόκληρος πληθυσμός καλείται να χωνέψει ότι έκανε λάθος, ότι «έφαγε» τα δανεικά μαζί με τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές, τους επιχειρηματίες, ότι η υπερκατανάλωση τιμωρείται τώρα με μια πρωτόγνωρη φτώχεια τουλάχιστον για τις δύο τελευταίες γενιές, με μια άνευ προηγουμένου ανεργία, με δεκάδες χιλιάδες επαίτες και άστεγους να αποτυπώνουν ήδη με τον πιο έντονο τρόπο το ζοφερό μέλλον, που μοιάζει αναπόδραστο για ολοένα και περισσοτέρους ανθρώπους.
Την ίδια στιγμή που οι συγκρούσεις εξαπλώνονταν σ’ όλο το λεγόμενο ιστορικό κέντρο της Αθήνας
