Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση στη Microsoft

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 27 Ιουνίου επιτεθήκαμε με παγιδευμένο όχημα στα

κεντρικά γραφεία της Microsoft. Εισβάλαμε από την κεντρική είσοδο και

πυροδοτήσαμε το παγιδευμένο βαν στο εσωτερικό του κτηρίου, φιλοδωρώντας το

με 150 λίτρα βενζίνης. Καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησης εξασφαλίσαμε ότι

κανένας δεν θα διατρέξει οποιοδήποτε κίνδυνο ενώ αντίθετα με τους ισχυρισμούς

διαφόρων δημοσιευμάτων δεν χρησιμοποιήσαμε όπλα για την ακινητοποίηση του

προσωπικού. Ήταν μια πράξη πολέμου, ενάντια στις ύπουλες σιωπές και στην

γενικευμένη αιχμαλωσία που παράγει ο σύγχρονος κόσμος.

“Εγκλωβισμένοι στην κοινωνία-φυλακή...”

Μεγαλώνοντας και σπαταλώντας τον χρόνο και το κάθε λεπτό της ζωής μας στη μεγάλη

φυλακή, στην πόλη που πνίγει στο άγχος και το στρες εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι

τρελό, αντιφατικό που άνθρωποι συνωστίσθηκαν σα ζόμπι ο ένας πάνω στον άλλο μέσα σε

γιγάντιες πόλεις. Στα εργοστάσια, στις δουλειές τους, στο τεχνητό πράσινο, μπροστά απ’ τις

τηλεοράσεις, στις ουρές στα ταμεία ανεργίας. Στα πρέπει και στους εκβιασμούς.

Οι ρυθμοί εδώ είναι εξοντωτικοί, τα διλήμματα πιο εκβιαστικά από ποτέ, τα ψυχοφάρμακα

στο ράφι και τα αντικαταθλιπτικά γιατρεύουν κάθε ασθενή του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Ψυχιατρεία, ψυχολόγοι και ψυχίατροι, φυλακές· μα μήπως δεν είναι και τα σιχαμένα

κλουβιά-διαμερίσματα των ανθρωποφάγων πολυκατοικιών που με το δικό τους τρόπο

φυλακίζουν το ανθρώπινο συναίσθημα, τη ζωντάνια και την ενεργητικότητα;

Μήπως δεν είναι οι πολύβουες λεωφόροι, οι ήχοι απ’ τα συνεχή κορναρίσματα αυτών που

βιάζονται, βιάζονται να κερδίσουν έστω και ένα λεπτό για να φτάσουν πιο γρήγορα στην

εργασία τους, στη σχολή τους, στο σημαντικό ραντεβού τους;

Μήπως δεν είναι φυλακή όλο αυτό γύρω σου;

Μήπως δεν είναι κάγκελα οι αναστολές και οι φόβοι, δεν είναι ένα ψυχρό λευκό κελί ο

αποτρόπαιος ατομισμός που κλείνει τα μάτια και δεν ακούει;

Μήπως δεν είναι ένας δεσμοφύλακας κι ο καριόλης ο χρόνος που επιβάλλεται πάνω στη

ζωή με το πιο βίαιο τρόπο; Το πρόγραμμα, τα ωράρια , τα διαλείμματα που τεμαχίζουν το

βίωμα και το εξημερώνουν;

Μήπως χειροπέδες δεν αποτελούν κι προσωπικοί εγωισμοί του καθενός μας, η

εγωπάθεια και η αυτό-ανάδειξη; Όσοι πουλάνε μούρη για να καλύψουν τις αδυναμίες τους,

να σκεπάσουν έστω και πρόσκαιρα τη φτήνια του καταπιεσμένου εαυτού τους.

Κανείς εδώ δεν είναι ελεύθερος. Ψευδαισθήσεις ελευθερίας ναρκώνουν τους πάντες.

Μια ματιά γύρω αρκεί, για όποιον δεν εθελοτυφλεί για να αντιληφθεί ορατές και αόρατες

χειροπέδες.

Είναι αλήθεια, ο σύγχρονος κόσμος τα έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό : έχει

εγκαθιδρυθεί στα μυαλά των υπηκόων, στις καρδιές όλων των σκλάβων. Γεγονός που

μας κάνει να παραλληλίζουμε το υπάρχον οικοδόμημα μ’ ένα καράβι το οποίο χωρίς

καπετάνιο και αρχηγικό πλήρωμα συνεχίζει τη ρότα του ομαλά, χωρίς προβλήματα χάρις

τους καλά αλλοτριωμένους ναύτες του.

Εντός και εκτός των τειχών, κοινωνίες παράλληλες, κόσμοι τόσο ίδιοι που

φαινομενικά φαντάζουν τόσο μακρινοί.

“...Αιχμάλωτοι στις φυλακές της κοινωνίας – Γκρεμίζοντας τα τείχη”

Το χτύπημα οργανώθηκε ως επείγουσα δράση αλληλεγγύης στην αντάρτισσα Όλγα

Οικονομίδου. Η Όλγα τη στιγμή που πραγματοποιήθηκε η επίθεση στη Microsoft

συμπλήρωνε 54 μέρες στην απομόνωση εξαιτίας της αμετανόητης άρνησής της να

δεχτεί τον εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο.

Δυστυχώς δεν προλάβαμε να δράσουμε στην κρίσιμες συνθήκες του προηγούμενου

διαστήματος:

-Της νικηφόρας απεργίας πείνας του αναρχικού επαναστάτη Ράμι Συριανού που επίσης

υποβλήθηκε στο βασανιστήριο της απομόνωσης λόγω της ίδιας στάσης του απέναντι στο

σωματικό έλεγχο

-Της απεργίας πείνας των αναρχικών συντρόφων Κώστα Σακκά, Αλέξανδρου Μητρούσια

και Γιώργου Καραγιαννίδη που απαιτούσαν την άμεση αποφυλάκιση της συντρόφισσάς

τους Στέλλας Αντωνίου λόγω προβλημάτων υγείας καθώς και την άρση των κατηγοριών

που τους βαραίνουν.

-Της νικηφόρας κυκλικής απεργίας πείνας των μελών της Επαναστατικής Οργάνωσης

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και του αναρχικού Θεόφιλου Μαυρόπουλου που

πραγματοποιήθηκε καθώς τα μέλη της Παναγιώτης Αργυρού και Γεράσιμος Τσάκαλος

αρνήθηκαν να μεταχθούν στη φυλακή του Δομοκού όπου ο θρασύδειλος αρχιφύλακας

Κλιάρης και τα τσιράκια του επιτέθηκαν και ξυλοκόπησαν τους συντρόφους επίσης γιατί

αρνήθηκαν το σωματικό έλεγχο.

Η επιλογή του στόχου ήταν φαινομενικά άσχετη με τους δικαστικούς θεσμούς και την

καταστολή, όμως ξέρουμε ότι ο αγώνας είναι κοινός και στοχεύει παντού, όπως και ενιαίο

είναι το σύστημα τους και δονείται ολόκληρο απ’ τους μικρούς και μεγάλους κραδασμούς της

δράσης μας. Θεωρούμε ότι η κατασταλτική επίθεση που συνεχώς δέχονται οι ενεργοί

επαναστάτες δεν πρέπει να προσανατολίζει τη δράση αποκλειστικά στη καταστολή αλλά να

γίνεται αφορμή για τη διεύρυνση του φάσματος των επιθέσεων μας και του επαναστατικού

λόγου.

Και στις δύο πλευρές του τείχους άνθρωποι που πάνε κόντρα στη φυλακή , που δε

σκύβουν το κεφάλι. Όσο ψηλό και αν είναι το τείχος που μας χωρίζει,είτε απ’ τη μία πλευρά

είτε απ’ την άλλη πάντα θα επικοινωνούμε με τα αδέρφια μας απ’ την απέναντι.

ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ-ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ.

Στέλνουμε τη δύναμη σε όλους τους μαχητές έγκλειστους εντός των κολαστηρίων.

Δύναμη σε όλους τους αιχμάλωτους επαναστάτες.

“Τα αποκαΐδια μιας πολυεθνικής”

Η Νέα Εποχή των Επαναστάσεων έφτασε- A New Age of Revolutions has Arrived | via Domus

 The original text 

Του Simone Cicero*

Η θεμελιώδης στιγμή κατά την οποία ο σχεδιασμός γίνεται πολιτικό εργαλείο έχει φτάσει. Όπως κι αν επιλέγουμε να ονομαστεί -P2P πολιτισμός, κίνημα ομότιμης παραγωγής, ανοιχτός P2P σχεδιασμός- θα είμαστε σε θέση να βρούμε ένα νέο νόημα συνεργατικά; Θα είμαστε σε θέση να συμμετάσχουμε με πεποίθηση στην επανάσταση που βρίσκεται μπροστά μας;

"Οικονομολόγοι και θεωρητικοί της καινοτομίας, όπως ο Jeremy Rifkin, ο Yochai Benkler, ο Michel Bauwens, και αρκετοί άλλοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η τρίτη βιομηχανική επανάσταση είναι μπροστά μας'', είναι οι πρώτες λέξεις μιας πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας από το Statistical Studies of Peer Production.

Είναι πράγματι δύσκολο να μη σημειωθεί με ικανοποίηση η επιτυχία και η αυξανόμενη αναγνώριση της ομότιμης παραγωγής -η αποκεντρωμένη εναλλακτική στη μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή θεωρητικοποιήθηκε το 2006 από τον καθηγητή Yochai Benkler στο βιβλίο του The Wealth of Networks (Ο πλούτος των Δικτύων)- στη σκηνή του δικτύου και στην πραγματικότητα.

Ο Economist έχει αφιερώσει μια ολόκληρη έκθεση για το φαινόμενο. Εμπειρογνώμονες, όπως ο Michel Bauwens (ιδρυτής του P2P Foundation) έχουν προσκληθεί να μιλήσουν για το θέμα ακόμη και στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών του Βατικανού. Για πρώτη φορά, είχα από πρώτο χέρι την εμπειρία του έντονου ενδιαφέροντος για το θέμα, όταν δημοσιεύθηκε πρόσφατα διάλεξή μου για τη συνεργατική παραγωγή και το P2P, και έλαβα περίπου τριάντα χιλιάδες επισκέψεις σε μόλις δύο ημέρες.

Ωστόσο, πέρα από την αξιολόγηση του πώς αυτό το παράδειγμα διεισδύει στη σημερινή πραγματικότητα, ίσως θα πρέπει να σκεφτούμε περισσότερο για το ποια φαίνεται να είναι τα αδυσώπητα γεγονότα που οδήγησαν σε τέτοια ξαφνική και μεγάλη επιτυχία.

Ο πολιτισμός του μαζικού σχεδιασμού, της μόδας, της μεγάλης κλίμακας παραγωγής έχει δημιουργήσει μια κοινωνία δομημένη από αποφάσεις που λαμβάνονται από πάνω προς τα κάτω, που αποτελείται από σύνθετες δομές (παραγωγή, εκπαίδευση, εργασία...) και προκαθορισμένες διαδρομές. Σήμερα, η εκπαίδευση μάς προετοιμάζει για να εκτελέσουμε μια εργασία -μερικές φορές οποιαδήποτε εργασία- που μας πληρώνει όσον αφορά του τι μπορούμε να κατέχουμε και να καταναλώνουμε ή, με άλλα λόγια, για τα αγαθά που ο σχεδιασμός και η μαζική παραγωγή θεωρούν ότι είναι για την ικανοποίησή μας - τουλάχιστον μερικώς.

Έχουμε παράγει τεχνητές ανάγκες για χρόνια υπό αυτό το μάντρα, δημιουργώντας σχεδόν ανύπαρκτες αναγκαιότητες που είναι άμεσα διαθέσιμες και εύκολο να περιγραφούν, αντί για διερεύνηση των προβλημάτων και των πραγματικών αναγκών των ανθρώπων και των κοινωνιών. Η καινοτομία και το νόημα έχουν περιοριστεί, παγιδευτεί και πνιγεί από μηχανισμούς προστασίας, μονοπώλια, διπλώματα ευρεσιτεχνίας και πνευματικά δικαιώματα.


Η μετριότητα είναι παρωχημένη

Η ανταγωνιστική κοινωνία και η βιομηχανική παραγωγή έχουν παράγει μετριότητα. Σήμερα, η μεγάλη είδηση είναι ότι η μετριότητα είναι παρωχημένη. Η ριζική, συστημική κρίση όσον αφορά το κεφάλαιο και, τελικά, το χρήμα, βασίζεται σε αυτό το πολιτιστικό υπόβαθρο. Το χρήμα έχει γίνει παράλογα περιορισμένο, μη διαθέσιμο και ανίκανο να διαμορφώσει τις ανταλλαγές που χρησιμεύουν για να δοθεί προτεραιότητα στη νέα λειτουργία της, χωρίς αποκλεισμούς και περισσότερο ισότιμης, συνεργατικής παραγωγής.

Η θεμελιώδης στιγμή κατά την οποία ο σχεδιασμός γίνεται πολιτικό εργαλείο έχει φτάσει. Μπορεί να ονομαστεί P2P πολιτισμός, κίνημα ομότιμης παραγωγής, ανοιχτός P2P σχεδιασμός. Όπως κι αν επιλέξουμε να ονομαστεί, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι θεμελιώδες συμβαίνει, και η προσδοκώμενη τρίτη βιομηχανική επανάσταση προορίζεται να είναι επίσης μια κοινωνική και πολιτιστική επανάσταση.

Τώρα που η ανάγκη για μεγάλης κλίμακας παραγωγή υποχωρεί λόγω του κρυσταλλικού εκδημοκρατισμού των μέσων παραγωγής -τώρα μόνο συνδέεται με τον παράγοντα χρόνο ο οποίος συμπιέζεται ραγδαία κάθε μέρα- η συνεργατική επανάσταση που βρίσκεται σε εξέλιξη έχει τοποθετήσει τους ανθρώπους, ως δρώντες στις κοινότητές τους, στο κέντρο της πράξης της παραγωγής, εξανθρωπίζοντάς την.

Το DIY (Do It Yourself) και το P2P είναι εκδηλώσεις ανεξαρτησίας από το κεφάλαιο, από εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς, από την αγορά. Είναι πρόσκληση για ένα ρόλο πρώτου προσώπου και παραδοχή της ευθύνης του ατόμου ως δρων μαζί με τη φυλή του.

Ο σχεδιασμός ο ίδιος είναι “φυλετικοποιημένος”. Πριν από λίγες ημέρες διάβασα ένα φανταστικό post που τα λέει όλα, καθαρά, με λίγα απλά λόγια: “Αν είστε τυχεροί θα έχετε χρήστες, όχι πελάτες. Οι πελάτες είναι σχεδόν ανύπαρκτοι στον δημιουργικό κόσμο τώρα.” Σε ανταπόκριση προς τον ενσυναίσθητο σχεδιασμό, η κατασκευή θα γίνει ρευστή και εκτυλισσόμενη σε πραγματικό χρόνο. Παραγωγή θα γίνεται μόνο όταν υπάρχει ζήτηση -και όχι μια στιγμή πριν-, απλώς επειδή δεν είναι περισσότερο απαραίτητη.


Ποια υποδομή;