Σαν σκυλί

Όταν μου έλεγαν οι μεγάλοι να τους φέρω κάτι ή να κάνω καμιά αγγαρεία τους έλεγα πως βαριέμαι. Ακολουθούσε συνήθως ένα είσαι τεμπέλα. Σπάνια από κάποιου είδους χιούμορ, συνήθως από εκνευρισμό. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί θεωρούσαν εμένα τεμπέλα ενώ αυτοί ήταν που βαριόνταν να σηκωθούν. Αν και υπερβολικοί σκεφτόμουν τότε, τους πίστευα πάραυτα. Η τεμπελιά ήταν κάτι κακό. Άκουγα σχεδόν πάντα και διάφορες ιστορίες που κάποια φίλη τους είχε παντρευτεί ένα τεμπελχανά που ήταν και τζογαδόρος ή κάποια που είχε ένα τεμπελόσκυλό για παιδί. Ήταν πολύ κακό να είσαι τεμπέλης. Εκτός από τα καλοκαίρια. Εκεί μπορούσες να τεμπελιάζεις χωρίς τύψεις.

Όταν έγινα και εγώ μεγάλη σαν κι αυτούς που μου τα έμαθαν όλα αυτά ξεκίνησα να κάνω αυτό που έπρεπε. Αλλά κάτι περίεργο συνέβαινε, όσο περισσότερο δούλευα τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη να τεμπελιάσω. Τώρα πια δε μου φαίνονταν καν υπερβολικοί, τώρα μου φαίνονταν υποκριτές. Πήραν την τεμπελιά και τη γέμισαν με τύψεις.

Αν δε δούλευα θα διάβαζα περισσότερα βιβλία, θα έβγαινα για πρωινές βόλτες και μπορεί να ένιωθα και την ανάγκη να ζωγραφίσω λίγο πιο πολύ, να γράψω λίγο πιο πολύ, να χορέψω λίγο πιο πολύ. Όλοι αυτοί που κάποτε είπαν ‘αν δε δούλευες κάποια στιγμή θα βαριόσουν’ είναι πολύ διαφορετικοί άνθρωποι από μένα, δεν εξηγείται.

Εμένα μου αρέσει να ξυπνάω ότι ώρα θέλω, να χουζουρεύω στο κρεβάτι, να εργάζομαι

Ο ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ

Τώρα που τέλειωσες με τα μίζερα μπάνια σου ανθρωπάκο, τώρα που επιστρέφεις στην κόλαση της πραγματικότητας που σου ετοίμασαν άλλοι για να ζήσεις, τώρα που σε περιμένουν στη γωνία να σου κλέψουν ότι έχεις και δεν έχεις, οι επιλογές σου δεν είναι πολλές. Η θα συνεχίσεις να είσαι ανθρωπάκος, η θα αποφασίσεις να γίνεις άνθρωπος.
Δυστυχώς για εσένα, δεν είσαι άνθρωπος, δεν ξέρεις καν τι είναι ο άνθρωπος για να το προσπαθήσεις. Στο κρύβουν χιλιάδες χρόνια τώρα, αλλά αυτό ανθρωπάκο δεν είναι δικαιολογία για σένα. Θα μπορούσες μόνος σου να ψάξεις, να μάθεις, η αλήθεια βλέπεις είναι αδύνατον να κρυφτεί. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, για όσους την αναζητούν. Όμως εσύ ανθρωπάκο ποτέ δεν την έψαξες, ήθελες πάντα μασημένη τροφή, ήθελες άλλοι να σου πουν την αλήθεια. Χωρίς να σκεφτείς ποιοι είναι αυτοί οι άλλοι. Αντί λοιπόν να διαβάσεις τους μεγάλους μας φιλοσόφους, που σου αρέσει να τους επικαλείσαι για να κάνεις τον μάγκα όταν παραληρείς εθνικιστικά, χωρίς να τους γνωρίζεις, γέμισες τον εγκέφαλο σου με τα απίστευτα σκουπίδια που σε τάισαν μέσα από την τηλεόραση. Δεν έχεις ιδέα τι είναι η δημοκρατία, η ελευθερία, η ισότητα, η επιστήμη, η δημιουργία, η φιλοσοφία, η ζωή. Ξέρεις όμως από έξω και ανακατωτά τι βρακί φοράει η κάθε ξανθιά παρουσιάστρια, τραγουδάς τα ηλίθια τραγουδάκια των διαφημίσεων που σου σκοτώνουν όλα τα εγκεφαλικά σου κύτταρα, παραδίδεις την ζωή σου στα χέρια αυτών που σε θεωρούν αναλώσιμο, που δεν σε βλέπουν σαν άνθρωπο, αλλά σαν αριθμό που δημιουργεί προβλήματα στον υπολογιστή τους. Σου λένε καθαρά πως είσαι πρόβλημα, πως πρέπει να πεθάνεις για να ζήσουν αυτοί και οι φίλοι τους και εσύ τους χτυπάς παλαμάκια και τους ψηφίζεις.

Καλά κάνουν λοιπόν και σε θεωρούν ανθρωπάκο, γιατί αυτό είσαι, αυτό δέχθηκες να είσαι. Αυτή την πραγματικότητα δημιούργησες για την μίζερη ύπαρξη σου.
Φωνάζεις για το μέλλον των παιδιών σου, όταν εσύ είσαι αυτός που το δημιουργεί. Ναι ανθρωπάκο, εσύ και κανένας άλλος.
Δεν στο είπαν αυτό, ε ανθρωπάκο? Δεν πειράζει, θα στο πω εγώ, αν και ξέρω πως τίποτα δεν θα κάνεις. Άλλωστε στο παρελθόν, πολύ πιο μεγάλοι από εμένα στο είπαν, αλλά δεν τους άκουσες.

Για την ελπίδα*

Πόσο ελεύθερος είναι αυτός που δεν έχει δυνατότητα επιλογής πια;

Μάλλον καθόλου.

Τι γίνεται όταν στενεύει ο ορίζοντας και δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής;

Μένεις κι αγωνίζεσαι για το ανέφικτο ή υπομένεις καρτερικά και αγόγγυστα το μοιραίο.

Φτάσαμε στο σημείο να περιμένουμε τους «σωτήρες» για να μας λυτρώσουν από το μαρτύριο της σταγόνας των τελευταίων χρόνων.

Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Είμαστε μήπως αδύναμοι να το διαχειριστούμε μόνοι μας; Είμαστε λίγοι ή είμαστε πολλοί αλλά είμαστε σκόρπιοι;

Αν είμαστε αδύναμοι γιατί δε γίναμε δυνατοί; Αφού όλες οι αιτίες και οι αφορμές που θα μπορούσαν να μας δοθούν μας δόθηκαν. Πώς γίνεται ένας λαός

Μερικές σκέψεις για το Αναρχικό κίνημα

ΑΝΑΔΗΜΙΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: //ΠαραλληλοΓράφος//

Η ανεργία και τα αλλεπάλληλα εισπρακτικά μέτρα των νεοφιλελεύθερων επιλογών της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, έχει σπρώξει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στα όρια της φτώχιας και της απογοήτευσης. Ένα μέρος αυτών, άρχισε δειλά τα τελευταία χρόνια να κινητοποιείται διεκδικώντας, κυρίως τα χαμένα τους προνόμια και την πρότερη οικονομική τους «άνεση». Οι κινηματικές τους διέξοδοι όμως, είτε μέσω των συστημικών ηγεσιών του διεφθαρμένου και αστικού κατά βάση συνδικαλιστικού τους κινήματος, είτε μέσω των θεσμικών κομμάτων της συμβιβασμένης αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, κάθε άλλο παρά γόνιμες είναι.

Οι προσχηματικές εικοσιτετράωρες απεργίες, οι παραδοσιακοί περίπατοι διαμαρτυρίας μπροστά από τη Βουλή αλλά και η ψευδής ελπίδα αλλαγής μέσω των αστικών εκλογών, οδήγησαν το όποιο κινηματικό υποκείμενο στην απογοήτευση και την απραξία. Τα «σοσιαλιστικά» και «κομουνιστικά» κελεύσματα δεν έχουν απήχηση, και το όραμα της μελλοντικής κοινωνίας όπως περιγράφεται στα προγραμματικά κείμενα των μεγάλων θεωρητικών, μάλλον δεν συγκινεί αρκετούς ώστε να διαμορφωθεί ρεύμα αλλαγής. Η ξύλινη γλώσσα, οι διάφοροι φιλοσοφικοί, οικονομικοί και κοινωνιολογικοί όροι των αναλύσεων, μάλλον απωθούν τον απλό άνθρωπο παρά τον έλκουν κοντά στην επαναστατική προοπτική του επαναπροσδιορισμού του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου της κοινωνίας.

Ειδικά τώρα, που η καπιταλιστική κρίση, εντείνει και την φτωχοποίηση αλλά και την ωμή καταστολή της εργατικής τάξης και των αγώνων της, η αναγκαιότητα της ακόμα βαθύτερης σύνδεσης του Αναρχικού κινήματος με τους Λαϊκούς αγώνες φαίνεται πιο καθαρά.

Αλλά τι είναι η Αναρχία; Τι είναι το Αναρχικό κίνημα;

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ Ν.ΚΑΖΑΤΖΑΚΗ ΣΤΟΝ PIERRE SIPRIOT,ΓΑΛΛΙΚΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΑ (ΠΑΡΙΣΙ) 6 ΜΑΙΟΥ 1955