Ο ελληνικός στρατός για μια ακόμα φορά αποδεικνύει ότι δε σέβεται το στρατιωτικό κανονισμό.
Τα όσα συμβαίνουν στο Σχολείο Προχωρημένης Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων στην Κόρινθό, είναι προσβλητικά, όχι μόνο για το στρατό σαν έννοια, αλλά και για τα άτομα που τον απαρτίζουν, τον διοικούν, και δεν τον ελέγχουν... Οι αξιωματικοί με την υβριστικότατη και προκλητικά προσβλητική γλώσσα τους σε συνδυασμό με τις φασιστικές ιδέες τους, δε θα μπορούσαν να συνάδουν με μορφωμένους "εφάμιλλα με επίπεδο πανεπιστημίου" όπως λένε ανθρώπους. Ακόμα και ο διοικητής του στρατοπέδου, φαίνεται πως δεν έχει αντιληφθεί το ρόλο του στο παιχνίδι αυτό, θεωρώντας και διατυμπανίζοντας με μίσος ότι ο υπέρτατος στόχος του φαντάρου, είναι να σουβλίσει τον εχθρό με την ξιφολόγχη!
Σε ένα χώρο που βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται σεβαστά, όπως για παράδειγμα το ιατρικό απόρρητο, αφού ο λοχαγός είναι ταυτόχρονα θεός ηγεμόνας και γιατρός, υποχρεώνοντας δημόσια τον καθένα να φωνάξει το πρόβλημα υγείας του, ώστε να αποφασίσει αν δικαιούται ιατρικής εξέτασης. Κλασικό το ερώτημα: "πεθαίνεις;"..
Προκαλεί εντύπωση όμως στο μέσο εκπαιδευόμενο, ο γενικευμένος παραλογισμός της εκπαίδευσης, ο στόχος του οποίου εγείρει προβληματισμό (και ίσως δε στοχεύει στους αντικειμενικούς στόχους του εκάστοτε θέματος). Την ημέρα εκπαίδευσης πάνω σε θέματα ναρκών, πληροφορηθήκαμε (από εκπαιδευτές) ότι τα όπλα διασποράς και οι νάρκες κατά προσωπικού, έχουν απαγορευτεί από τη συνθήκη της Γενεύης την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα. Ωστόσο "εάν αυτό χρειαστεί" η χώρα θα χρησιμοποιήσει νάρκες κατά προσωπικού, πράγμα καταφορά αντίθετο με τη διεθνή ηθική, όσο και την "τιμιότητα" του Έλληνα. Έτσι ο κάθε φαντάρος εκπαιδεύεται να τοποθετεί και να παραλλάσσει ένα όπλο, απρόσωπο, εν δυνάμει εναντίον παιδιών και ηλικιωμένων. Ίσως τελικά και εμείς να μην είμαστε πολύ καλύτεροι από τους Αμερικάνους (που υποστηρίζουμε στρατιωτικά) και τους Τούρκους (που είναι τόσο κακοί)...
Στα πλαίσια της εκπαίδευσης, διδαχθήκαμε ακόμη ότι ένας νεκρός τραυματιοφορέας αξίζει όσο
Σε ένα χώρο που βασικά ανθρώπινα δικαιώματα δεν γίνονται σεβαστά, όπως για παράδειγμα το ιατρικό απόρρητο, αφού ο λοχαγός είναι ταυτόχρονα θεός ηγεμόνας και γιατρός, υποχρεώνοντας δημόσια τον καθένα να φωνάξει το πρόβλημα υγείας του, ώστε να αποφασίσει αν δικαιούται ιατρικής εξέτασης. Κλασικό το ερώτημα: "πεθαίνεις;"..
Προκαλεί εντύπωση όμως στο μέσο εκπαιδευόμενο, ο γενικευμένος παραλογισμός της εκπαίδευσης, ο στόχος του οποίου εγείρει προβληματισμό (και ίσως δε στοχεύει στους αντικειμενικούς στόχους του εκάστοτε θέματος). Την ημέρα εκπαίδευσης πάνω σε θέματα ναρκών, πληροφορηθήκαμε (από εκπαιδευτές) ότι τα όπλα διασποράς και οι νάρκες κατά προσωπικού, έχουν απαγορευτεί από τη συνθήκη της Γενεύης την οποία έχει υπογράψει και η Ελλάδα. Ωστόσο "εάν αυτό χρειαστεί" η χώρα θα χρησιμοποιήσει νάρκες κατά προσωπικού, πράγμα καταφορά αντίθετο με τη διεθνή ηθική, όσο και την "τιμιότητα" του Έλληνα. Έτσι ο κάθε φαντάρος εκπαιδεύεται να τοποθετεί και να παραλλάσσει ένα όπλο, απρόσωπο, εν δυνάμει εναντίον παιδιών και ηλικιωμένων. Ίσως τελικά και εμείς να μην είμαστε πολύ καλύτεροι από τους Αμερικάνους (που υποστηρίζουμε στρατιωτικά) και τους Τούρκους (που είναι τόσο κακοί)...
Στα πλαίσια της εκπαίδευσης, διδαχθήκαμε ακόμη ότι ένας νεκρός τραυματιοφορέας αξίζει όσο
