Η γειτονιά

Σάββατο μεσημεράκι και γυρνάω σπίτι. Αν και η ζέστη αφόρητη, μ’ αρέσει να βολτάρω στα στενά της γειτονιάς μου. Έχει μια ομορφιά, μια γραφικότητα, λίγο ξεχασμένη στο χθες. Νοιώθεις την αίσθηση της “γειτονιάς” σε κάθε σου βήμα, σε κάθε σου ανάσα, σε αντίθεση με άλλες περιοχές της Αθήνας ή του Πειραιά.

Λίγο πριν φτάσω σπίτι ακούγονται πίσω μου φωνές. Φωνές που προτρέπουν κάποιον να μην κάνει κάτι. Πάγωσα. Δέν ήθελα να πιστέψω ότι αυτό που πέρασε από το μυαλό μου, ακούγοντας αυτές τις φωνές, συνέβαινε στ’ αλήθεια. Γύρισα και όσο και αν ευχόμουν να ήταν ένα κακό όνειρο, ένας εφιάλτης, δυστυχώς ήταν αλήθεια.

Μια γυναίκα στην ταράτσα ενός τριώροφου κτηρίου έτοιμη να βουτήξει στο κενό. Οι θαμώνες απ’ το ταβερνάκι την προέτρεπαν για το αντίθετο. Μη ξέροντας τι να κάνω και πλημμυρισμένος από φόβο πήγα και ‘γω κοντά τους. Τα συναισθήματα εκείνη τη στιγμή πολλά και αντιφατικά, οι εικόνες που περνάγανε από το μυαλό μου χιλιάδες. Όλες εκείνες οι αυτοκτονίες, για τις οποίες είχα διαβάσει ή ακούσει, ο τρόμος μου όμως μεγαλύτερος τώρα. Τώρα είμαι παρών σε μια τέτοια κατάσταση, σε μια τέτοια απόπειρα. Από την άλλη έβλεπα

Υποκρισία ρε μαλάκα

Βλέπεις τον μετανάστη να κοιμάται στο πεζοδρόμιο και απλά θέλεις να τον μαζέψουν. Κι ας τον κάνουν ό,τι θέλουν μετά. Ας τον μαντρώσουν κάπου να μην τον έχεις μες στα πόδια σου. Ας τον απελάσουν. Ας τον πετάξουν σε χαντάκι. Στ’ αρχίδια σου. Εσύ μόνο να μην είσαι μπροστά να βλέπεις όταν θα τον σακατεύουν στο ξύλο, γιατί σου γυρίζει το στομάχι με κάτι τέτοια.

Δικοί μας ή δικοί τους; Εδώ σε θέλω.

Στ’ αρχίδια σου αν ο τύπος δεν έχει χαρτιά επειδή σκόπιμα δεν του τα δίνει ο κρατικός μηχανισμός, που έχει υπογράψει συμβάσεις να μην προωθεί μετανάστες σε Ευρωπαϊκές χώρες – με αντάλλαγμα τρεις μίζες, μία φρεγάτα και πέντε δάνεια. Δεν παίζει ρόλο το ότι πρόκειται για τον ίδιο κρατικό μηχανισμό που βρίζεις πρωί-μεσημέρι-βράδυ επειδή είναι διεφθαρμένος, τεμπέλης και υπέρβαρος. Ούτε το ότι τις σχετικές πολιτικές αποφάσεις τις έχουν εγκρίνει οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορείς για εθνική προδοσία. Και τους οποίους κανένας μετανάστης δεν ψήφισε.

Στ’ αρχίδια σου αν πρόκειται για πρόσφυγα, γιατί στην πατρίδα του σφάζονται, βομβαρδίζονται, βασανίζονται ή απελευθερώνονται από δυνάμεις στις οποίες ενίοτε συμμετέχουν και Έλληνες. Θαρραλέοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που υπερασπίζονται με περηφάνεια τα συμφέροντα ξένων πετρελαϊκών τραστ. Με δικά μας έξοδα.

Στ’ αρχίδια σου αν κάνει κουμάντο στη χώρα του τύπου κάποιος μη εκλεγμένος μπάσταρδος και δεν έχει ο λαός τη ρώμη και την αποφασιστικότητα να επαναστατήσει και να τιμωρήσει όλο το σάπιο καθεστώς όπως του αξίζει. Σαν εμάς καλή ώρα, που έχουμε στήσει κρεμάλες στις πλατείες και περιμένουμε υπομονετικά πότε θα μας ανακοινώσουν εκλογές για να τις μαζέψουμε. Ώστε να πάμε να τους εμπιστευτούμε για μία τελευταία φορά, με απαράβατο όρο ότι έτσι και τα σκατώσουν ακόμα περισσότερο θα σηκωθούμε να φύγουμε. Μετανάστες.

Στ’ αρχίδια σου αν ο Χ φουκαράς έφυγε από το κωλομπαγκλαντές του επειδή εκεί τα μεροκάματα είναι πιο της πείνας κι από τα δικά μας (κι άμα σηκώσεις κεφάλι σε δέρνουν, ενώ στην Ελλάδα όχι). Κι είναι εντελώς τυχαίο το ότι ο Μπαγκλαντεσιανός μπορεί να κατασκεύαζε πλαστικά καπάκια για τα smartphones που πλήρωσες μια περιουσία για να αγοράσεις. Τον έπιασαν κορόιδο οι εργοδότες του κι οι πολιτικοί του γιατί ήταν βλάκας και καλά να πάθει. Ας έκανε καλύτερες διαπραγματεύσεις, όπως εμείς που έχουμε πάρει τα παπάρια μας και τώρα ρίχνουμε την ευθύνη στην απληστία του συνδικαλισμού – που ζήταγε οχτάωρα, υπερωρίες, δώρα Πάσχα, σύνταξη, κοινωνικές παροχές και λοιπές κομμουνιστικές παθογένειες.

Στ’ αρχίδια σου αν ο βρωμομετανάστης