ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: ergasiakodeltio
27 Ιουλίου 2012. Στις 3 μ.μ. περίπου η Αγροτική Τράπεζα έκλεισε κανονικά, όπως κάθε Παρασκευή. Το απόγευμα ανακοινώθηκε από τα δελτία ειδήσεων η εξαγορά της από την Τράπεζα Πειραιώς.
Στη συνέλευση του σωματείου που είχε γίνει την προηγούμενη μέρα υπήρξε εφησυχασμός. Δεν θα προχωρούσαν -λέει- τα πράγματα τόσο γρήγορα. Κάποιοι κυβερνητικοί μάλιστα υποστήριξαν ότι θα γίνει ο κρατικός πυλώνας των τραπεζών κι έτσι η Αγροτική θα παραμείνει ως έχει. Τη Δευτέρα ήταν η πρώτη μέρα απεργίας. Ήδη είχαν αρχίσει να έρχονται τα ραβασάκια που καλωσόριζαν τους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς. Από την Παρασκευή κιόλας, είχε τυπωθεί το Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης που ανέλυε τους όρους της πώλησης της Αγροτικής. Χωρίς να αναγράφεται καν το αντίτιμο, χωρίς διαδικασία προσφορών, με αναφορές σε κάποιες άτυπες διαδικασίες, μέσα σε ένα βράδυ έγιναν όλα όσα ήταν έτοιμα από καιρό.
Η απεργία κράτησε δύο βδομάδες. Αν ήταν στο χέρι του Δ.Σ. του σωματείου, θα έληγε από τις πρώτες μέρες. Όμως η μαζικότητα των διαδηλώσεων και των απεργιακών φρουρών, η διάθεση των συναδέλφων να παλέψουν για την ανάκληση της «δωροπωλησίας» της ΑΤΕ, τα σχεδόν καθημερινά ταξίδια που πραγματοποιούσαν πολλοί από την επαρχία στην Αθήνα για να είναι εδώ τις κρίσιμες ώρες, αλλά και στα καταστήματα της επαρχίας για να εμψυχώσουν τους συναδέλφους -όλα αυτά με μεγάλο προσωπικό κόστος και χωρίς εμπειρία-, οι συνελεύσεις που γίνονταν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ανάγκασαν και τη διοίκηση του σωματείου να συνεχίσει.
Συνέχισε, μεθοδεύοντας παράλληλα το ξεδόντιασμα της απεργίας, τονίζοντας διαρκώς ότι είμαστε πολύ λίγοι για να καταφέρουμε την ακύρωση της πώλησης, ότι θα σωθούμε μόνο αν γίνουν εκλογές και αλλάξει η κυβέρνηση και ότι πρέπει να πάμε στη διοίκηση της Πειραιώς να διαπραγματευτούμε τα εργασιακά μας. Σε απόλυτο συγχρονισμό, στις αρχές της 2ης βδομάδας απεργίας, μας έφτασε η Σύμβαση Εργασίας που μας «πρόσφερε» η Τράπεζα Πειραιώς. Ήταν η πλήρης ανατροπή όσων γνωρίζαμε μέχρι τότε για τις συνθήκες εργασίας των τραπεζικών. Για πολλούς, η κατάρρευση ενός ολόκληρου κόσμου δεδομένων και σταθερών. Το απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα σε όλα τα πεδία, για αυτό και λέγαμε ότι είναι μια «σύμβαση απόλυσης».
Η απώλεια είναι τεράστια. Από την πρώτη σελίδα αναφέρεται ότι δεν αναγνωρίζεται καμιά
27 Ιουλίου 2012. Στις 3 μ.μ. περίπου η Αγροτική Τράπεζα έκλεισε κανονικά, όπως κάθε Παρασκευή. Το απόγευμα ανακοινώθηκε από τα δελτία ειδήσεων η εξαγορά της από την Τράπεζα Πειραιώς.Στη συνέλευση του σωματείου που είχε γίνει την προηγούμενη μέρα υπήρξε εφησυχασμός. Δεν θα προχωρούσαν -λέει- τα πράγματα τόσο γρήγορα. Κάποιοι κυβερνητικοί μάλιστα υποστήριξαν ότι θα γίνει ο κρατικός πυλώνας των τραπεζών κι έτσι η Αγροτική θα παραμείνει ως έχει. Τη Δευτέρα ήταν η πρώτη μέρα απεργίας. Ήδη είχαν αρχίσει να έρχονται τα ραβασάκια που καλωσόριζαν τους εργαζόμενους στην Τράπεζα Πειραιώς. Από την Παρασκευή κιόλας, είχε τυπωθεί το Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβέρνησης που ανέλυε τους όρους της πώλησης της Αγροτικής. Χωρίς να αναγράφεται καν το αντίτιμο, χωρίς διαδικασία προσφορών, με αναφορές σε κάποιες άτυπες διαδικασίες, μέσα σε ένα βράδυ έγιναν όλα όσα ήταν έτοιμα από καιρό.
Η απεργία κράτησε δύο βδομάδες. Αν ήταν στο χέρι του Δ.Σ. του σωματείου, θα έληγε από τις πρώτες μέρες. Όμως η μαζικότητα των διαδηλώσεων και των απεργιακών φρουρών, η διάθεση των συναδέλφων να παλέψουν για την ανάκληση της «δωροπωλησίας» της ΑΤΕ, τα σχεδόν καθημερινά ταξίδια που πραγματοποιούσαν πολλοί από την επαρχία στην Αθήνα για να είναι εδώ τις κρίσιμες ώρες, αλλά και στα καταστήματα της επαρχίας για να εμψυχώσουν τους συναδέλφους -όλα αυτά με μεγάλο προσωπικό κόστος και χωρίς εμπειρία-, οι συνελεύσεις που γίνονταν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, ανάγκασαν και τη διοίκηση του σωματείου να συνεχίσει.
Συνέχισε, μεθοδεύοντας παράλληλα το ξεδόντιασμα της απεργίας, τονίζοντας διαρκώς ότι είμαστε πολύ λίγοι για να καταφέρουμε την ακύρωση της πώλησης, ότι θα σωθούμε μόνο αν γίνουν εκλογές και αλλάξει η κυβέρνηση και ότι πρέπει να πάμε στη διοίκηση της Πειραιώς να διαπραγματευτούμε τα εργασιακά μας. Σε απόλυτο συγχρονισμό, στις αρχές της 2ης βδομάδας απεργίας, μας έφτασε η Σύμβαση Εργασίας που μας «πρόσφερε» η Τράπεζα Πειραιώς. Ήταν η πλήρης ανατροπή όσων γνωρίζαμε μέχρι τότε για τις συνθήκες εργασίας των τραπεζικών. Για πολλούς, η κατάρρευση ενός ολόκληρου κόσμου δεδομένων και σταθερών. Το απόλυτο διευθυντικό δικαίωμα σε όλα τα πεδία, για αυτό και λέγαμε ότι είναι μια «σύμβαση απόλυσης».
Η απώλεια είναι τεράστια. Από την πρώτη σελίδα αναφέρεται ότι δεν αναγνωρίζεται καμιά
