Σήμερα είχαμε την χαρά και την τιμή να γνωρίσουμε τον "άλλο άνθρωπο", τον Κώστα. Έναν υπέροχο άνθρωπο που δίνει το χρόνο του και την αγάπη του στους συνανθρώπους του. Σήμερα λοιπόν χρειαζόταν μεταφορικό μέσο για το Μοναστηράκι για να προσφέρει, όπως κάνει πάντα, ένα πιάτο φαγητό σε όσους το έχουν ανάγκη. Προσφερθήκαμε να τον βοηθήσουμε και να ζήσουμε κι εμείς όλο αυτό το υπέροχο συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν ΔΙΝΕΙΣ με την ψυχή σου χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα!Από την πρώτη στιγμή που τον είδαμε καταλάβαμε ότι έχουμε μπροστά μας έναν ΚΑΛΟ άνθρωπο με όλη τη σημασία της λέξης! Χωρίς να μας έχει γνωρίσει ποτέ μας αγκάλιασε και μας φίλησε όπως θα έκανε εάν έβλεπε την οικογένεια ή τους φίλους του! Φορτώσαμε στο αυτοκίνητο το καζάνι και τα υπόλοιπα συμπράγκαλα και φύγαμε για Μοναστηράκι.
Με το που φτάσαμε στην πλατεία, το πρώτο πράγμα που αντικρίσαμε ήταν ένας άστεγος. Σκεφτήκαμε ότι σήμερα θα ήταν μία από τις τυχερές του μέρες αφού θα έτρωγε ένα πιάτο φαΐ. Σύντομα ανακαλύψαμε ότι η πλατεία ήταν γεμάτη με ανθρώπους που είχαν ανάγκη αυτό το πιάτο. Ξέρει ο Κώστας, που διαλέγει να μαγειρέψει. Σε όλες τις περιοχές που πηγαίνει υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν πραγματικά ανάγκη.Στήσαμε λοιπόν τα πράγματα (έφτασε και ο Τζέφρι, ο φίλος του Κώστα, με το ποδήλατο) και αρχίσαμε την προετοιμασία του φαγητού. Κάποιοι περαστικοί δείξανε ενδιαφέρον για να προσφέρουνε κάποια προϊόντα αλλά από ότι μάθαμε, εάν όλοι αυτοί που ρωτούσαν δίνανε έστω ένα κουτί σάλτσα, "ο άλλος άνθρωπος" δεν θα είχε πλέον ανάγκη από υλικά για το γεύμα αγάπης του.
Οταν το φαγητό ήταν σχεδόν έτοιμο, άρχισαν να μας στραβοκοιτάζουν από απόσταση, 3 μπάτσοι. Κατέφθασαν λοιπόν μετά από 2 λεπτά με τη συνοδεία 2 δημόμπατσων και μας ζητήσανε 
