ΔΕΝ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΕΝ ΕΞΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ
ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ
Όταν η διοίκηση της WIND ανακοίνωσε την «εθελούσια έξοδο», γίναμε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς οργίου
εκβιασμών και κινδυνολογιών. Οι
διευθυντές των τμημάτων και αρκετοί προϊστάμενοι παπαγάλιζαν ολημερίς, δήθεν
φιλικά, πως τα τεχνικά τμήματα θα διαλυθούν, θα δοθούν σε εργολάβους και ούτε
λίγο ούτε πολύ ως μοναδική λύτρωση μας πρότειναν το πακέτο της αποζημίωσης. Ως
ΔΣ του Σωματείου εκτιμήσαμε πως το εγχείρημα αυτό δρομολογούταν εδώ και καιρό,
με την αφαίρεση εργασιών από τμήματα όπως το
τεχνικό τμήμα και το τμήμα συμβολαίων. Δίκαια ζητούσαμε να επιστραφούν
οι εργασίες που είχαν δωθεί σε εργολάβους όπως την HUAWEI, KINTEC, TELEPERFORMANCE και ICAP, και μαζί να γίνουν οι
απαραίτητες προσλήψεις. Δεν το κάναμε αυτό για συντεχνιακούς λόγους, αλλά γιατί
έτσι αντιστεκόμαστε στην αποδιοργάνωση της παραγωγής και του τεχνικού έργου, με
το ξεπέταγμά τους σε κάθε λογής υπεργολαβίες, υπερασπίζοντας την ίδια τη βάση
της δουλειάς και των μισθών, όχι μόνο για εμάς στη WIND, αλλά για να υπάρχουν ευρύτερα στον κλάδο αξιοπρεπείς μισθοί και συνθήκες.
Είναι σίγουρο πως η «εθελουσία» γίνεται για δύο λόγους:
Πρώτον, για να προσαρμοστεί η εταιρία -σε βάρος, βέβαια, των
δικών μας δικαιωμάτων και κατακτήσεων!!- στην όλο και χειρότερη πορεία της
οικονομίας, στην όλο και πιο άγρια ύφεση, παρά τις οδυνηρά μέτρα-«θυσίες» που
έχουν επιβληθεί στους εργαζόμενους. Όλοι αυτοί, από κυβερνήσεις και
«μνημονιακούς» μέχρι διοίκηση, διευθυντές και κάθε είδους «σωτήρες» της WIND, που ζητούσαν να βάλουμε πλάτη, όχι μόνο δεν μας εξασφαλίζουν καμία
ανάπτυξη ή σιγουριά των θέσεων εργασίας και των μισθών μας, αλλά τα διαλύουν
καθημερινά. Ειδικότερα με την αποψίλωση των τεχνικού, δείχνουν ότι δεν τους
πειράζει καθόλου αν η WIND μετατραπεί περισσότερο σε μια εμπορική φίρμα παρά σε εταιρία
τηλεπικοινωνιών. Θέλουν έτσι να μας
φορτώσουν τα προβλήματα της αγοράς, που γι’ αυτά δεν ευθυνόμαστε. Θέλουν να
πληρώσουμε εμείς τις επιλογές τους και την κρίση του συστήματός τους. Σ’ αυτή
την πορεία, τίποτα δεν αποκλείεται, όπως δείχνει η συνεχιζόμενη φυγή
επιχειρήσεων από την Ελλάδα (πρόσφατο παράδειγμα τα Carrefour). Γίνεται έτσι ακόμα πιο αναγκαία η οργάνωση και ο αγώνας μας, για ν’
αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάρρευση πάση θυσία, ακόμα κι εκτός των ορισμένων
θεσμικών πλαισίων.
Δεύτερο, για ν’ απαλλαχθεί η εργοδοσία από εργασιακό κόστος.
Προτιμούν να δώσουν εκατομμύρια ευρώ, δίνοντας μισθούς 1-2 χρόνων, για να
απαλλαχθούν από μισθούς, επιδόματα και εργασιακές συνθήκες που με αγώνες έχουμε πετύχει με τις
Επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις
Εργασίας στα 7 (επτά) χρόνια του σωματείου. Θέλουν να μας οδηγήσουν σε
μισθούς Κίνας και Βουλγαρίας, εξαγοράζοντας την ανεργία των επόμενων χρόνων.
Είναι σχεδόν βέβαιο πως κανείς
