Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Ο διάλογος με την δικαιοσύνη
















-Γεια σου αγαπητή κυρία, δεν είναι μια υπέροχη βραδιά;
Συγνώμη για την ενόχληση,ίσως να ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα ή απλώς απολάμβανες την θέα. Όπως και να έχει σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο.
Αααχ ξεχνάω οτι δε μας έχουν σύστησει όπως θα έπρεπε.
Εγώ δεν έχω όνομα, μπορείς να με λες V
Συστηθήκαμε λοιπόν, στην πραγματικότητα ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω, ξέρω τι σκέφτεσαι, ''Το καημένο το αγόρι είναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ένα νεανικό ξεμυάλισμα.''
Ζητώ συγνώμη κυρία αλλά δεν είναι έτσι.
Σε θαύμαζα για πολύ καιρό, αν και απομακριά. Όταν ήμουν παιδί σε κοιτούσα επίμονα απο τα χαμηλά.
Έλεγα του πατέρα μου ''Ποιά είναι αυτή η κυρία;'' και απαντούσε ''Είναι η κα Δικαιοσύνη'' και έλεγα ''Δεν είναι πολύ όμορφη."
Παρακαλώ μη θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι. Σε αγαπούσα σαν άνθρωπο, σαν ιδανικό.
Αυτό όμως ήταν καιρό πριν. Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη.
-Τι;; Ντροπή σου!! Με πρόδωσες!
-Εγώ κυρία διαφωνώ. Γιατί ήταν η δική σου απιστία που με έσπρωξε στην αγκαλιά της!
Α-χα σε αιφνισίασε αυτό. Σωστά; Σκέφτηκες ότι δεν γνώριζα τα παραστρατήματά σου, όμως εγώ ξέρω τα πάντα.
Ειλικρινά, δεν ήταν για μένα έκπληξη. Πάντα σου άρεσαν οι άντρες με στολή.
-Στολή;;Μα δεν έχω ιδέα τι εννοείς. Δεν υπήρξε ο άλλος V, ήσουν ο μόνος..''
-Ψεύτρα! Τσούλα! Πόρνη! Αρνιέσαι πως σε κάνει ότι θέλει με τα πριβραχιόνια και τις μπότες του;
Τι τρέχει; Κατάπιες τη γλώσσα σου;
Το περίμενα.
Μάλιστα. Τώρα πια ξεσκεπάστηκες, δεν είσαι πια η δικαιοσύνη ΜΟΥ, είσαι η δική του δικαιοσύνη.
Και εγώ σε ανταπέδωσα στα ίσια.
Κλαίς! Ξεροκαταπίνεις! Ρωτάς ''Ποια είναι V; πως τη λένε;''
Τη λένε ΑΝΑΡΧΙΑ και μου έμαθε περισσότερα ως ερωμένη απο όσα εσύ!
Αυτή μου έμαθε ότι η δικαιοσύνη δεν έχει νόημα χωρίς την ελευθερία. Είναι έντιμη. Δεν δίνει υποσχέσεις, άρα δεν αθετεί καμία, αντίθετα με σένα εταίρα.
Αντίο λοιπόν, αγαπητή, ο χωρισμός μας με θλίβει ακόμη και τώρα, που δεν είσαι η γυναίκα που αγάπησα. 
                                                                                                                                                                        

-Οι φλόγες της ελευθερίας. Πόσο όμορφες. Πόσο δίκαιες. Ω, αγαπημένη αναρχία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου