Κάποιοι ξεπερνώντας το σκόπελο του καταναλωτισμού προτείνουν - με την πιο κλισέ φράση, πιο κλισέ και από τους Wham- να "σκεφτούμε και τους συνανθρώπους μας, που υποφέρουν ή που είναι μόνοι, τέτοιες μέρες". Προφανώς, γιατί χρειαζόμαστε μια γιορτή κατανάλωσης και κόκα- κόλας για να δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι, για λίγες μέρες. Τον υπόλοιπο χρόνο δικαιολογημένα μπορούμε να βγάζουμε τον κομπλεξικό εγωισμό μας και να βαυκαλιζόμαστε στο καβούκι μας.
Αυτή η νοοτροπία, όμως, στην Ελλάδα του Μνημονίου είναι καταστροφική, αν συνεχίσει να υιοθετείται από τους πολίτες της. Από τη στιγμή που ο κοινωνικός αγώνας διανύει περίοδο ύφεσης και οι συνάνθρωποι μας, που βρίσκονται στο δρόμο, όλο και αυξάνονται, τα συσσίτια έχουν ουρές και οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου έχουν κηρύξει την Αθήνα σε ανθρωπιστική κρίση - ξέρεις από αυτές που έχουν οι "υπανάπτυκτοι" Αφρικανοί - , τότε είναι προφανές ότι η λογική του καλού