Διαμαρτυρία εργαζόμενων και απολυμένων των καταστημάτων Metropolis στα βραβεία MAD

«Πίσω από τα φώτα, πίσω απ' τα βραβεία, απλήρωτοι εργαζόμενοι, φτώχεια κι ανεργία»

Κορυφώνοντας τις κινητοποιήσεις μας, απλήρωτοι εργαζόμενοι και οι απολυμένοι από τα καταστήματα Metropolis με τη συμπαράσταση σωματείων, συνελεύσεων, συλλογικοτήτων, φορέων και αλληλέγγυων πραγματοποιήσαμε νέα παρέμβαση διαμαρτυρίας την Τετάρτη 20/6/2012, αυτή τη φορά στη φιέστα του Ανδρέα Κουρή, στα MAD VIDEO AWARDS.

Η ισχυρή παρουσία ιδιωτικής εταιρείας security δεν απέτρεψε την είσοδο μας στον περίβολο της εκδήλωσης. Αλλά και η εκκωφαντική μουσική που έβαλε ο διοργανωτής και αφεντικό των Metropolis, προκειμένου να μην ακουγόμαστε δεν κατάφερε να εξαλείψει την παρουσία μας. Παρμαμείναμε εκεί και με μεγάφωνα, κείμενα και χιλιάδες τρικάκια ενημερώσαμε τους αμήχανους θεατές της εκκεντρικής εκδήλωσης.

Τη στιγμή που ο Ανδρέας Κουρής

Εδώ δολοφονείται η Αττική κι αυτοί κλαίνε το "Αττικόν"

Κροκοδείλια δάκρυα: Υποκριτικά δάκρυα
 που σκοπό έχουν την διά
της συγκινήσεως
παραπλάνηση κάποιου.

Παρακολουθώ από χτες γνωστούς, φίλους και άγνωστους να λένε και να γράφουν συνέχεια θλιμμένα μηνύματα, δακρυσμένοι για το Σινεμά Αττικόν, που έπεσε αθώο θύμα των επεισοδίων.
Ναι, δεν αντιλέγω, κι εγώ περνώντας από κει την ώρα της φωτιάς ένιωσα μια στενοχώρια.
Όπως και να 'χει είναι στενάχωρο να βλέπεις ιστορικά κτίρια και μάλιστα υψηλής αισθητικής αξίας να καταστρέφονται.

Ένα πάντως είναι σίγουρο.
Πιο πολύ το κλαίω εγώ παρά αυτοί που ξαφνικά σήμερα θυμήθηκαν να δακρύσουν για το Αττικόν.

Γιατί αυτοί που μιξοκλαίν από χτες συνεχώς για τις καταστροφές στο κέντρο, "ξεχνούν" να κλάψουν για τη ζωή που περνά και χάνεται με την επιβολή της Νέας Κατοχής στην Ελλάδα.

Δε σας είδα ούτε στιγμή να κλαίτε ρε που η χώρα σας είναι υπό Κατοχή.
Δε σας είδα ούτε στιγμή να κλαίτε γρε ια τους ανθρώπους που καθημερινά αυτοκτονούν, μην αντεχοντας να αντεπεξέλθουν στις συνθήκες των Μνημονίων που θεωρείτε αναπόφευκτα.

Αναπόφευκτο είναι μόνο το δικαίωμα να ζήσουμε. Η δολοφονία δεν είναι αναπόφευκτη ποτέ. Είναι επιλογή. Στην οποία συναινείτε εσείς που κλαίτε μόνο για βιτρίνες και κτίρια.

Ναι, ξέρω θα μου πείτε για τους ανθρώπους που ίσως πρόσκαιρα χάσουν τη δουλειά τους εξαιτίας των καταστροφών.
Σύμφωνοι.
Αλλά μόνο αυτοί χάνουν τη δουλειά τους ρε;
Οι εκατοντάδες χιλιάδες απολυμένοι τα δύο χρόνια του Μνημονίου δεν έχουν ψυχή;
Γιατί δεν κλαίτε για τους (πρώην;) εργαζομένους στη Χαλυβουργία, το Praktiker, το Jumbo και τόσες άλλες επιχειρήσεις που έχουνσ τείλει τον κόσμο στην ανεργία και τη φτώχεια;
Α, ξέχασα! Αυτά γίνονται προς χάριν της "ανταγωνιστικότητας" που ευαγγελίζεστε.
Αν είναι να απολυθεί κανείς ως θυσία για τη μείωση του "μισθολογικού κόστους", τότε δεν υπάρχει πρόβλημα.
Μην τυχον και χάσει όμως κανείς τη δουλειά του λόγω καταστροφών από επεισόδια (στημένα ή μη), τότε μαύρο φίδι που μας έφαγε!

Βρε σκατόφλωροι που η μόνη διαδήλωση που έχετε συμμετάσχει ήταν για να γιορτάσετε τα επινίκια

ΕΣΥ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΣΑΙ;

ΕΣΥ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΣΑΙ;

Η αλυσίδα παιδικών ρούχων DRAM, με παραρτήματα σε όλη τη χώρα, υποχρεώνει τους εργαζόμενους να δουλεύουν υπερωριακά τις ημέρες των γιορτών χωρίς να τις πληρωθούν, και χωρίς να τους δίνει ρεπό για τις ώρες αυτές ή να τις υπολογίζει ως χρωστούμενες. Ο όμιλος ΦΟΥΡΛΗ, στον οποίο ανήκει αυτή η αλυσίδα καταστημάτων όπως και τα ΙΚΕΑ-ΙΝTERSPORT μέσω της TRADE STATUS, επέλεξε τις γιορτές και αυτή την περίοδο, χρησιμοποιώντας το φόβο της ανεργίας, να εκμεταλλευτεί ακόμη περισσότερο τους ήδη χαμηλόμισθους υπαλλήλους του.

Οι επιχειρήσεις και τα αφεντικά με πρόσχημα την οικονομική κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν, συνεχίζουν το μπαράζ των ανελέητων οικονομικών πιέσεων, επιβάλλοντας στους εργαζόμενους όρους εργασιακής σκλαβιάς και εξωθώντας τους στην εξαθλίωση και στην φτώχεια. Το κράτος, στην υπηρεσία των αφεντικών, προχωρά σε κατάργηση

Όχι ελεημοσύνη. Αλληλεγγύη.

Στο δυτικό κόσμο η γιορτή των Χριστουγέννων έχει ταυτιστεί με δώρα, αγορές κ.λπ · όλ' αυτά , βέβαια, μέχρι ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός να τραβήξει κάτω από τα πόδια των υπηκόων του το χαλί και να τους αφαιρέσει τη δυνατότητα να κάνουν ό,τι τους είχε πείσει, πως σημαίνει "γιορτή".

Κάποιοι ξεπερνώντας το σκόπελο του καταναλωτισμού προτείνουν - με την πιο κλισέ φράση, πιο κλισέ και από τους Wham- να "σκεφτούμε και τους συνανθρώπους μας, που υποφέρουν ή που είναι μόνοι, τέτοιες μέρες". Προφανώς, γιατί χρειαζόμαστε μια γιορτή κατανάλωσης και κόκα- κόλας για να δείξουμε ότι είμαστε άνθρωποι, για λίγες μέρες. Τον υπόλοιπο χρόνο δικαιολογημένα μπορούμε να βγάζουμε τον κομπλεξικό εγωισμό μας και να βαυκαλιζόμαστε στο καβούκι μας.

Αυτή η νοοτροπία, όμως, στην Ελλάδα του Μνημονίου είναι καταστροφική, αν συνεχίσει να υιοθετείται από τους πολίτες της. Από τη στιγμή που ο κοινωνικός αγώνας διανύει περίοδο ύφεσης και οι συνάνθρωποι μας, που βρίσκονται στο δρόμο, όλο και αυξάνονται, τα συσσίτια έχουν ουρές και οργανώσεις όπως οι Γιατροί του Κόσμου έχουν κηρύξει την Αθήνα σε ανθρωπιστική κρίση - ξέρεις από αυτές που έχουν οι "υπανάπτυκτοι" Αφρικανοί - , τότε είναι προφανές ότι η λογική του καλού