«Ποιος είναι; / Τίποτα, τίποτα. / Ποιος είναι; / Ένας άνεργος λιποθύμησε. Τίποτα. / Μπορεί και να πέθανε. Τίποτα. / Σκασμός!!! Σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός!» (Τ. Λειβαδίτης, «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου»).
Μέσα σε μια βδομάδα, όχι σε κανένα μακρινό μέρος ή παρελθόν, αλλά στην Ελλάδα του 2012, δύο άνθρωποι πέθαναν από το κρύο, γιατί δεν είχαν πού να κοιμηθούν. Ήδη από το 2009, λένε τα επίσημα στοιχεία, ένας στους τέσσερις Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ένας στους πέντε είναι άνεργος, ποσοστό που φτάνει περίπου τον έναν στους δύο στις νεαρές ηλικίες.
Δεν πρόκειται για στατιστική. Οι δύο άνθρωποι που ξεψύχησαν στα παγκάκια των Χανίων και της Αθήνας δεν είναι απλά +2 σε έναν μακάβριο κατάλογο. Ήταν άνθρωποι, με όνομα, με πρόσωπο, κάποτε κάποιοι τους γνώρισαν, τους βλέπαμε όλοι περνώντας από μπροστά τους.
Οι «δακρύβρεχτες» δηλώσεις των αυτόκλητων «σωτήρων της πατρίδας» δεν αρκούν πλέον για να κατευνάσουν την οργή. Ποια έκτακτη ανάγκη, ποιο υπέρτερο εθνικό συμφέρον απαιτεί ή δέχεται να πεθαίνουν άνθρωποι από το κρύο; Ποια τρόικα ή ποια κυβέρνηση μπορεί να κρίνει ότι η μία ή η άλλη
Μέσα σε μια βδομάδα, όχι σε κανένα μακρινό μέρος ή παρελθόν, αλλά στην Ελλάδα του 2012, δύο άνθρωποι πέθαναν από το κρύο, γιατί δεν είχαν πού να κοιμηθούν. Ήδη από το 2009, λένε τα επίσημα στοιχεία, ένας στους τέσσερις Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, ένας στους πέντε είναι άνεργος, ποσοστό που φτάνει περίπου τον έναν στους δύο στις νεαρές ηλικίες.
Δεν πρόκειται για στατιστική. Οι δύο άνθρωποι που ξεψύχησαν στα παγκάκια των Χανίων και της Αθήνας δεν είναι απλά +2 σε έναν μακάβριο κατάλογο. Ήταν άνθρωποι, με όνομα, με πρόσωπο, κάποτε κάποιοι τους γνώρισαν, τους βλέπαμε όλοι περνώντας από μπροστά τους.
Οι «δακρύβρεχτες» δηλώσεις των αυτόκλητων «σωτήρων της πατρίδας» δεν αρκούν πλέον για να κατευνάσουν την οργή. Ποια έκτακτη ανάγκη, ποιο υπέρτερο εθνικό συμφέρον απαιτεί ή δέχεται να πεθαίνουν άνθρωποι από το κρύο; Ποια τρόικα ή ποια κυβέρνηση μπορεί να κρίνει ότι η μία ή η άλλη
