77χρονος αυτόχειρας.
Όνομα. Δε βλέπω όνομα ρε παιδιά.
77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός.
Πείτε μου ένα όνομα ρε παιδιά!
Δεν το ζητάω από περιέργεια. Θέλω να μάθω ποιος ήταν!
Αλλά δεν είναι το όνομα που κάνει τον άνθρωπο.
Είναι αυτό που ήταν, αυτό που έκανε τον άνθρωπο.
77χρονος νεκρός.
77χρονος αυτόχειρας.
77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός.
Και για να σε δω να λες κάτι για το λαϊκισμό τώρα.
Να σε δω τώρα να μιλάς για “ευθύνη”. Να σε δω τώρα για μιλάς για την “πατρίδα”. Να σε δω τώρα να μιλάς για “σωτηρία”.
Δεν παραθέτω ονόματα. Ούτε αριθμούς θα καταθέσω – Αφήνω να το κάνουν αυτό όσοι μετράν με αριθμούς τις ζωές μας.
Πολλοί είναι.
Άλλοι δεν άντεξαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι συνθλίφτηκαν.
Όλοι με οπλισμένο χέρι από ένα αόρατο -μας λέγαν- κακό που μέρα με τη μέρα παίρνει σάρκα και οστά.
Παπαδαριό σπεύδει να ευλογήσει το νοτισμένο από αίμα χώμα. Δε θα πάει στον Θεό. Δεν υπάρχει ένας Θεός γι’αυτόν. Το κατάλαβε, το έζησε στο πετσί του, μέχρι που οδηγήθηκε στο θάνατο.
Υπάρχουν πολλοί κρετίνοι θεοί: Τα χρέη, η φτώχεια, οι εκμεταλλευτές, οι “υπεύθυνοι Ευρωπαίοι”, οι θιασώτες της Τάξης και της Ανάπτυξης, αυτοί που απαιτούν θυσίες, αυτοί που υπενθυμίζουν πως πρέπει να σφίγγεται το ζωνάρι, αυτοί που ζουν τα όνειρά τους πατώντας στους εφιάλτες των υπολοίπων, αυτοί που μοσχοπουλάνε αυτά τα όνειρα.
Μέχρι.
Μέχρι να δεις ότι τα όνειρα αυτά ήταν απλά σκατά.
Σκατά παρφουμαρισμένα με τα ακριβότερα και πιο ντελικάτα αρώματα. Σκουπίδια. Αλλά δεν ήθελε -
