Θα ήταν αστείο

Θα ήταν αστείο…

να κάτσεις σε μια γωνιά και να παρακολουθείς όλα τα σχέδια και τις εξαγγελίες τους να πέφτουν στο κενό.

Θα ήταν αστείο να παρακολουθείς μνημόνιο, μετά από μνημόνιο, να μην πιάνουν τους προβλεπόμενους στόχους.

Θα ήταν αστείο να βλέπεις μέτρα αιματηρής εξοικονόμησης, να μαζεύουν χρήμα, που πέφτει άκαρπο στο βαρέλι δίχως πάτου του χρέους.

Θα ήταν αστείο να βλέπεις άσχημα, διεφθαρμένα πρόσωπα της πολιτικής, να θυσιάζουν κάθε τελευταίο ίχνος αξιοπιστίας που τους απέμεινε στον “ιερό σκοπό” της διάλυσης της χώρας.

Θα ήταν αστείο να παρακολουθείς

Οι αναρχικοί μέσα στην κρίση

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: eagainst.com

Οι κρίσεις (καπιταλιστικές ή μη) πάντα δημιουργούσαν το κατάλληλο πεδίο γέννησης και εξέλιξης ριζοσπαστικών και επαναστατικών κινημάτων που λόγω της αδυναμίας του εκάστοτε συστήματος να παράσχει ευημερία ή έστω ένα επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, αμφισβητούσαν καθολικά τις κυρίαρχες αξίες διεκδικώντας μια ριζική αναθέσμιση της κοινωνίας ή προτάσσοντας μια διαφορετική θέσμισή της μέσω της διόρθωσης κάποιων πτυχών της. Κάποια από τα κινήματα αυτά εκμηδενίστηκαν από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, κάποια ενσωματώθηκαν στο καπιταλιστικό σύστημα (όπως για παράδειγμα τα κινήματα ισότητας των ομοφυλόφιλων, των γυναικών, των μειονοτήτων) αλλάζοντας το σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, ενώ κάποια κατάφεραν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για επαναστάσεις όπως το εργατικό κίνημα που μαζί με τα κινήματα των φοιτητών, παρά τον εκφυλισμό που υπέστησαν την δεκαετία του ’90 και έπειτα, κατόρθωσαν όχι μόνο να πυροδοτήσουν σχεδόν σε κάθε γωνιά της γης εξεγέρσεις, αλλά και να κερδίσουν μέρος των ελευθεριών που απολαμβάνουμε σήμερα.

Στην σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική κρίση τα ευρέως γνωστά κινήματα που έχουν εκκολαφθεί μέσα από ένα μείγμα διαφορετικών πολιτικών κατευθύνσεων είναι αυτά των αγανακτισμένων του 2011, και των occupy το 2012. Σε αυτά συμμετέχουν κατά καιρούς άνθρωποι που κινούνται πολιτικά από τον αναρχισμό και τον μαρξισμό έως και τον εθνικισμό, (σε μικρό βαθμό), αλλά και πολλοί σοσιαλδημοκράτες και ρεφορμιστές. Είναι ξεκάθαρο, όμως, πως τα προτάγματα του αναρχισμού καθόρισαν το πολιτικό στίγμα των occupiers, περισσότερο, και των αγανακτισμένων πέρσι σε κάποιο όχι αμελητέο βαθμό. Η άμεση δημοκρατία (ως μέσο και σκοπός παράλληλα), η άμεση δράση, η επιλογή της σύγκρουσης, η αυτοοργάνωση και η απαλλοτρίωση δημόσιων χώρων έκαναν τα υπό διαμόρφωση αυτά κινήματα πηγές σύγχρονης επαναστατικής δράσης.

Οι ιδέες και οι πρακτικές αυτές δεν ξεπήδησαν ούτε τυχαία, ούτε επειδή το αναρχικό κίνημα άρχισε ξαφνικά να έχει απήχηση λόγω της πολιτικής του προπαγάνδας. Οι άνθρωποι, οι συμμετέχοντες, κατ’ αρχήν ενστικτωδώς, στράφηκαν προς τις ιδέες αυτές, εξαιτίας των αδιεξόδων στα οποία συνειδητοποίησαν πως βρίσκονται. Άλλωστε τα κινήματα αυτά, (κινήματα των πλατειών, όπως πολλοί τα αποκαλούν) ξεκίνησαν από την Ισπανία, μόλις στις 15 του Μάη 2011, σε μια χώρα όπου η αναρχική παράδοση (οριζόντιες και μη ιεραρχικές δομές συνεργασίας και πρακτικής καθώς και άμεση συμμετοχή στην λήψη των αποφάσεων) έχουν βαθιές ρίζες στην κουλτούρα των ανθρώπων. Σε δεύτερη φάση βέβαια, και μέσα από την κινηματική πρακτική, είτε επρόκειτο απλώς για ανταλλαγή ιδεών είτε για προσπάθεια ενεργητικών παρεμβάσεων, πολλοί άρχισαν να διακρίνουν, περισσότερο ή λιγότερο, συναισθηματικά ή πιο πολιτικά, την άμεση συγγένεια όλων αυτών των προταγμάτων και προτεινόμενων πρακτικών με τον αναρχισμό και με τον πολιτικό τρόπο που οι αναρχικοί ανέλυαν την κοινωνική πραγματικότητα, τους θεσμούς της αλλά και τις λύσεις που πρότειναν για συγκεκριμένα ζητήματα ή για την καθολική οργάνωση μιας κοινωνίας.

Και πάλι όμως:

Η Νεολαία σπάει τη σιωπή και μιλάει για την Ελλάδα της κρίσης (video)

Ένα Video που πρέπει να δουν ΟΛΟΙ κυρίως όμως οι νέοι.

Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία πριν τις εκλογές και στα μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης ακούγονται συνέχεια οι φωνές των πολιτικών που υπόσχονται με τον ίδιο γνωστό τρόπο στον ελληνικό λαό για μια καλύτερη Ελλάδα μιας και στα λόγια τα πάνε καλά.

Υπάρχει όμως και μια άλλη φωνή,μια παθιασμένη φωνή, η οποία δυστυχώς πνίγεται απτα κεντρικά δελτία ειδήσεων . Αυτή η φωνή, είναι η φωνή της νεολαίας μας .Μια φωνή γεμάτη προβληματισμούς, ανησυχίες,οργή, φόβους αλλά και ελπίδα και πάθος για μια καλύτερη Ελλάδα .

Στο παρακάτω video που ακολουθεί , θα ακούσετε νέα παιδιά να δίνουν απαντήσεις στα σημαντικότερα προβλήματα που απασχολούν την Ελλάδα της κρίσης.
Τα άτομα αυτά που πήραν μέρος, είναι νέοι κυρίως αναποφάσιστοι καθώς επίσης και από διάφορους πολιτικούς χώρους . Το video περιέχει πλάνα από Αθήνα, Θεσσαλονίκη , Κρήτη και Βερολίνο .

Οι δημιουργοί του video δήλωσαν :"Θα ήταν μεγάλη επιτυχία για εμάς, αν μέσα από αυτό το video καταφέρουμε να πείσουμε έστω και έναν πολίτη να αλλάξει γνώμη και να τιμωρήσει με την ψήφο του αυτούς που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση ."

Σκοπός του video είναι όχι μόνο να ακουστούν οι οργισμένες φωνές των νέων αλλά και να προβληματίσει τους θεατές, οι οποίοι καλό θα ήταν να απαντήσουν και αυτοί στις ερωτήσεις που τίθενται .

Το video που θα δείτε είναι το short edition του ρεπορτάζ . Σύντομα θα κυκλοφορήσει και το full edition.

77χρονος νεκρός

77χρονος νεκρός.
77χρονος αυτόχειρας.
Όνομα. Δε βλέπω όνομα ρε παιδιά.
77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός.
Πείτε μου ένα όνομα ρε παιδιά!
Δεν το ζητάω από περιέργεια. Θέλω να μάθω ποιος ήταν!
Αλλά δεν είναι το όνομα που κάνει τον άνθρωπο.
Είναι αυτό που ήταν, αυτό που έκανε τον άνθρωπο.
77χρονος νεκρός.
77χρονος αυτόχειρας.
77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός.

Και για να σε δω να λες κάτι για το λαϊκισμό τώρα.
Να σε δω τώρα να μιλάς για “ευθύνη”. Να σε δω τώρα για μιλάς για την “πατρίδα”. Να σε δω τώρα να μιλάς για “σωτηρία”.
Δεν παραθέτω ονόματα. Ούτε αριθμούς θα καταθέσω – Αφήνω να το κάνουν αυτό όσοι μετράν με αριθμούς τις ζωές μας.
Πολλοί είναι.
Άλλοι δεν άντεξαν, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι συνθλίφτηκαν.
Όλοι με οπλισμένο χέρι από ένα αόρατο -μας λέγαν- κακό που μέρα με τη μέρα παίρνει σάρκα και οστά.
Παπαδαριό σπεύδει να ευλογήσει το νοτισμένο από αίμα χώμα. Δε θα πάει στον Θεό. Δεν υπάρχει ένας Θεός γι’αυτόν. Το κατάλαβε, το έζησε στο πετσί του, μέχρι που οδηγήθηκε στο θάνατο.
Υπάρχουν πολλοί κρετίνοι θεοί: Τα χρέη, η φτώχεια, οι εκμεταλλευτές, οι “υπεύθυνοι Ευρωπαίοι”, οι θιασώτες της Τάξης και της Ανάπτυξης, αυτοί που απαιτούν θυσίες, αυτοί που υπενθυμίζουν πως πρέπει να σφίγγεται το ζωνάρι, αυτοί που ζουν τα όνειρά τους πατώντας στους εφιάλτες των υπολοίπων, αυτοί που μοσχοπουλάνε αυτά τα όνειρα.
Μέχρι.
Μέχρι να δεις ότι τα όνειρα αυτά ήταν απλά σκατά.
Σκατά παρφουμαρισμένα με τα ακριβότερα και πιο ντελικάτα αρώματα. Σκουπίδια. Αλλά δεν ήθελε -

Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν [βίντεο του risinggalaxy]

Το κείμενο "Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν" γράφτηκε από τον mind the gap και πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Παραλληλογράφος (parallhlografos.wordpress.com), τις ημέρες μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το Δεκέμβρη του 2011.

Η δραματοποίηση έγινε από τον risinggalaxy (risinggalaxy.wordpress.com) για το 5ο επεισόδιο της εκπομπής "Η μεγάλη παρέλαση των ζόμπιλακ" η οποία μεταδίδεται από το ιντερνετικό ραδιόφωνο του radiobubble.gr

Τις θερμές μου ευχαριστίες σε όλους τους αγνώστους συντρόφους και συντρόφισσες που πρωταγωνιστούν στα βίντεο που χρησιμοποιήθηκαν και που αντιστέκονται στο δρόμο ενάντια στο Κράτος και τον καπιταλισμό.