Η μουσική μας έχει λίγο πωρώσει θετικά. Όλοι λίγο πολύ τραγουδάνε.
Είναι η ώρα για Ελληνικά.
Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Λευκή Συμφωνία, Σπυριδούλα, Διάφανα Κρίνα, κ.α.
Η παρέα που διασκεδάζει περισσότερο ζητάει Panx Romana. Μωρά στη Φωτιά, Σιδηρόπουλο, Πανούση, Άσιμο.
Παίζει Ηλεκτρικός Θησέας. Όλοι τραγουδάνε. Όλοι τσίτα, το βλέπεις, το νιώθεις.
Λέω μέσα μου, πάλι καλά.
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που έστω κι έτσι αντιστέκονται στην υποταγή. Έστω κι έτσι.
Πέρασε η ώρα, άδειασε το μαγαζί.
Οι λίγες παρέες που έμειναν, μαζεύονται στη μπάρα.
Η ώρα για σφηνάκια, για συζήτηση, για ανταλλαγή συναισθημάτων πιότερο παρά απόψεων. Αμοιβαία επιβεβαίωση πως δεν είμαστε μόνοι μας.
Κάποια στιγμή εκφράζω την ανησυχία μου για τη Χρυσή Αυγή.
“Πως και δεν έχουν κάνει ακόμα κάτι εναντίων του μαγαζιού;”
“Το αλφάδι στο τοίχο, τα τραγούδια, πως και δεν μας έχουν ενοχλήσει;”
Εκεί αρχίζει ο παραλογισμός.
