Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ούλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;
Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου, διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα;
Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε, πρόκειται για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6. Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν, και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο.
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά» και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι με την υπαγωγή στο άρθρο 99, απλώς κερδίζει χρόνο και χρήμα η ιδιοκτησία προκειμένου «να αποξενωθεί των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων», αφήνοντας την εταιρεία ένα άδειο κουφάρι, οδηγώντας τη στην πτώχευση δυο-τρία χρόνια αργότερα, ενώ «μόνοι κερδισμένοι από αυτό το σενάριο είναι τελικά οι τράπεζες». (βλ. περίληψη της δικαστικής απόφασης: http://anasigrotisi.blogspot.gr/2012/06/7042012-99.html).
Σε αυτό το μαραθώνιο του «ποιος θα φαγωθεί» συναίνεσαν υπογράφοντας υπέρ του άρθρου 99 περίπου 110 εργαζόμενοι (έναντι 400 που τέθηκαν κατά).
Αρκετοί, αλλά όχι όλοι, από τους εργαζόμενους που συμμετέχουν επωνύμως στα «τύποις απεργιακά» έχουν υπογράψει επιστολές αποποίησης της συμμετοχής τους ή/και καταγγελίας των δύο προηγούμενων απεργιακών φύλλων, που σε αντίθεση με τα τωρινά αντιμετωπίστηκαν ως «εχθρική ενέργεια» από την εργοδοσία, η οποία κινήθηκε εναντίον τους με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα.
Είναι άχαρο, εσωστρεφές και μίζερο, να διαφωνείς με ψηφισμένες αποφάσεις συναδέλφων, υποστηρίζοντας πως
