Για τα “τύποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας - Πώς να έχετε και την απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο

Της Αφροδίτης Πολίτη*

Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο; Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ούλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας; Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;
Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου, διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα;

Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε, πρόκειται για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6. Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν, και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο.
Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά» και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.
Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι με την υπαγωγή στο άρθρο 99, απλώς κερδίζει χρόνο και χρήμα η ιδιοκτησία προκειμένου «να αποξενωθεί των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων», αφήνοντας την εταιρεία ένα άδειο κουφάρι, οδηγώντας τη στην πτώχευση δυο-τρία χρόνια αργότερα, ενώ «μόνοι κερδισμένοι από αυτό το σενάριο είναι τελικά οι τράπεζες». (βλ. περίληψη της δικαστικής απόφασης: http://anasigrotisi.blogspot.gr/2012/06/7042012-99.html).

Σε αυτό το μαραθώνιο του «ποιος θα φαγωθεί» συναίνεσαν υπογράφοντας υπέρ του άρθρου 99 περίπου 110 εργαζόμενοι (έναντι 400 που τέθηκαν κατά).
Αρκετοί, αλλά όχι όλοι, από τους εργαζόμενους που συμμετέχουν επωνύμως στα «τύποις απεργιακά» έχουν υπογράψει επιστολές αποποίησης της συμμετοχής τους ή/και καταγγελίας των δύο προηγούμενων απεργιακών φύλλων, που σε αντίθεση με τα τωρινά αντιμετωπίστηκαν ως «εχθρική ενέργεια» από την εργοδοσία, η οποία κινήθηκε εναντίον τους με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα.

Είναι άχαρο, εσωστρεφές και μίζερο, να διαφωνείς με ψηφισμένες αποφάσεις συναδέλφων, υποστηρίζοντας πως

H συνταγή πτώχευσης του Γιαννίκου ή πως πτωχεύεις τρώγοντας

Με μια εμπεριστατωμένη παρουσίαση της πολυσχιδούς δραστηριότητας του εργοδότη τους, οι εργαζόμενοι της εταιρίας BESTEND Α.Ε. που εκδίδει την εφημερίδα Ο Κόσμος του Επενδυτή και τα περιοδικά TIVO, Informer και Δίφωνο απευθύνονται δημόσια σε κάθε αρμόδιο πολιτικό και δικαστικό φορέα. Από τις αρχές Ιανουαρίου οι 140 εργαζόμενοι βρίσκονται σε απεργιακή κινητοποίηση διεκδικώντας τα δεδουλευμένα που τους οφείλει η εταιρία από τον Οκτώβριο. Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας Κώστας Γιαννίκος, εμφανίζεται να διαπραγματεύεται με υποψήφιους επενδυτές, αλλιώς απειλεί με πτώχευση. Ο ίδιος πρωταγωνιστεί σε ένα ανάλογο εκβιαστικό παιχνίδι εδώ και μήνες εναντίον των εργαζομένων του τηλεοπτικού σταθμού Alter. Τα στοιχεία που φέρνουν στη δημοσιότητα οι εργαζόμενοι είναι πραγματικά αποκαλυπτικά των μεθοδεύσεων που εμφανίζουν τις επιχειρήσεις να πτωχεύουν, ενώ οι επιχειρηματίες συνεχίζουν ακάθεκτοι τις δραστηριότητές τους.
Ο Κ. Γιαννίκος, ως διευθύνων σύμβουλος του Alter μέχρι πρόσφατα, μαζί με τον έτερο μέτοχο Γ. Κουρή κρατούν όμηρους τους 700 σχεδόν εργαζόμενους του τηλεοπτικού σταθμού, πολλοί από τους οποίους είναι απλήρωτοι εδώ και ένα χρόνο. Η ιδιοκτήτρια εταιρία έχει κάνει προσφυγή στο άρθρο 99 και υποτίθεται ότι αναζητά επενδυτές, με τους οποίους διαπραγματεύεται την πώληση. Οι εργαζόμενοι απορρίπτουν κάθε άλλο σχέδιο που δεν περιλαμβάνει την εξόφλησή τους και βρίσκονται σε επίσχεση από τις αρχές Νοεμβρίου. Εν μέσω αυτής της «κρίσης» ο Κ. Γιαννίκος αποχωρεί από το Δ.Σ. της ιδιοκτήτριας εταιρίας του καναλιού Ελεύθερη Τηλεόραση.
Την ίδια εποχή οι δέκα θεατρικές σκηνές που ανήκαν στην εταιρία ιδιοκτησίας του, Ελληνική Θεαμάτων, μεταβιβάζονται με ένα… μαγικό τρόπο σε άλλη εταιρία, τη Συμμετοχική Επενδυτική Θεαμάτων. Ιδιοκτήτης της εταιρίας αυτής φέρεται ο σύζυγος της δικηγόρου του Κ. Γιαννίκου, η οποία είχε διατελέσει και μέλος διοικητικών συμβουλίων και άλλων εταιριών του.
Ενώ, λοιπόν, ο πληθωρικός επιχειρηματίας εμφανίζεται να αποσύρεται από τις πιο πάνω δραστηριότητες, διατηρεί ως ορμητήριο την εκδοτική επιχείρηση Modern Times. Πρόκειται για την εταιρία που εμφανιζόταν να πουλά οπτικοακουστικό υλικό στο Alter, το οποίο προηγουμένως περνούσε από offshore με έδρα την Κύπρο. Με ανάλογες «τριγωνικές συναλλαγές» η Modern Times πωλούσε οπτικοακουστικό υλικό και στην Bestend, το οποίο διετίθετο ως προσφορά στην εφημερίδα και τα περιοδικά της. Δηλαδή, ο κ. Γιαννίκος, ως μέτοχος αυτών των εταιριών εμφανίζεται ως προμηθευτής και προμηθευόμενος, προφανώς κερδοσκοπώντας από μια αδιαφανή διαδικασία πώλησης, η οποία θα έπρεπε να έχει απασχολήσει τις φορολογικές Aρχές.
Όλες αυτές οι επιχειρήσεις, κατά ένα περίεργο τρόπο, εξασφάλιζαν μεγάλο δανεισμό από