Γύρω στα τέλη του 1800, σε καφενεία της Αμερικής υπήρχαν πινακίδες που έγραφαν “All Except Dogs and Greeks”. Ήταν η εποχή που πολλοί Έλληνες έφευγαν μετανάστες, μέσα σ’ αυτούς και ο παππούς μου, για να βρουν δουλειά στην ασφαλτόστρωση του αμερικάνικου οδικού δικτύου. Χωρίς politically correct αναστολές , η αναφορά της πινακίδας ήταν καθαρή. Εξομοίωση των μεταναστών με τα ζώα. Παρόλα αυτά οι μετανάστες δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Η αναζήτηση εργασίας , έστω κάτω από αυτές τις συνθήκες , φάνταζε ως μοναδική διέξοδος.
Γι’αυτό και ο επόμενος αιώνας χαρακτηρίζεται για τους Έλληνες ως αιώνας μετανάστευσης. Πλήθος συμπολιτών μας κατέφθανε στα μεγάλα λιμάνια της Αμερικής , της Αυστραλίας και της Ευρώπης( τις περισσότερες φορές και ως λαθρομετανάστες) αναζητώντας δουλειά, ενώ νεαρές γυναίκες μετανάστευαν για να παντρευτούν έναν άγνωστο άντρα με σίγουρο μέλλον.
Πολίτες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης , της πρώην Γιουγκοσλαβίας, της Αλβανίας της Ασίας και της Αφρικής, τα τελευταία είκοσι χρόνια έμπαιναν ως λαθρομετανάστες στην Ευρώπη από ξηρά ή θάλασσα σε άθλιες συνθήκες , για να δουλέψουν. Στην Ελλάδα το ζήσαμε και το ζούμε αυτό ακόμα πολλή έντονα . Για πρώτη φορά τα Ελληνικά νοικοκυριά απέκτησαν αλλοδαπές οικιακές βοηθούς και νταντάδες. Και να ήθελες να βρεις Ελληνίδα καθαρίστρια ή νταντά, μια δεκαετία πριν ήταν αδύνατο.
Η εικόνα που είχαμε όλοι από τις παλιές Ελληνικές ταινίες με τις επαρχιώτισσες οικιακές βοηθούς που ήρθαν στην πρωτεύουσα να δουλέψουν, τύπου Δέσποινας Στυλιανοπούλου ή Μίτσης Κωνσταντάρα με την αμίμητη ατάκα
