Καπιταλισμός ή Χίτλερ.

«Η προπαγάνδα πρέπει να είναι λαϊκή, να κινείται δηλαδή σ’ ένα τέτοιο επίπεδο ώστε να γίνεται κατανοητή και από τους πιο λαϊκούς ανθρώπους. Αυτό σημαίνει πως το πνευματικό της επίπεδο θα είναι τόσο πιο χαμηλό, όσο πιο μεγάλη είναι η μάζα που θέλει κανείς να προσελκύσει…
Η τέχνη της προπαγάνδας βασίζεται σε μια βασική τεχνική: να βρει το δρόμο της καρδιάς των μεγάλων μαζών…
Όλα τα μέσα είναι νόμιμα, από τους κρυφούς εκβιασμούς ως τις πραγματικές απάτες. Αυτό που απαιτείται είναι να ξέρουμε να υπολογίζουμε με ακρίβεια τις ανθρώπινες αδυναμίες…
Μπορεί ο λαός να είναι διεφθαρμένος ως τις πιο μύχιες πτυχές της ψυχής του, αλλά δεν είναι ποτέ ενσυνείδητα κακός. Είναι λοιπόν πολύ πιο εύκολο να τον παρασύρουμε σ’ ένα μεγάλο παρά σ’ ένα μικρό ψέμα, κι αυτό γιατί σκέφτεται απλά. Και η μάζα συχνά ψεύδεται σε μικροπράγματα, μα θα ντρεπόταν να ψεύδεται σε μεγάλα. Αν το ψέμα είναι υπερβολικό, δε θα περάσει ούτε καν από το νου της πως θα μπορούσε να επινοηθεί μια τόσο μεγάλη παραποίηση της αλήθειας…
Η μεγάλη μάζα έχει μικρή νοημοσύνη και μνήμη αδύνατη. Για να είναι μια προπαγάνδα αποτελεσματική πρέπει να βασίζεται σ’ ελάχιστα σημεία που να τα προβάλλει αδιάκοπα, ωσότου να εντυπωθούν στην απλοϊκή συνείδηση που θα τα επαναλαμβάνει με τη σειρά της…
Πρέπει να βομβαρδίζουμε αδιάκοπα τον εχθρό με ψέματα και κατηγορίες, ωσότου να δημιουργηθεί κατάσταση ομαδικού παροξυσμού: σ’ αυτό το σημείο, ο λαός, για να ξαναβρεί την ηρεμία του, είναι διατεθειμένος να θυσιάσει το θύμα που διαλέξαμε…» 

(Άντολφ Χίτλερ, Ο Αγών μου)

Για αυτό λοιπόν μην απόρρητε για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Όλα έχουν προμελετηθεί και καλά σχεδιαστεί. Δεν είναι τίποτα τυχαίο.
Σε αυτό το δρόμο έχουμε βρεθεί πάλι. Μπορεί τώρα να μην έχουμε τον Αδόλφο, αλλά έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν άλλο αδίστακτο. Τον καπιταλισμό και την προπαγάνδα του. Που θεωρητικά κινητέ στο ίδιο μήκος κλήματος με την προπαγάνδα του Χίτλερ, όπως και όλες οι προπαγάνδες που έχουν στηθεί κατά καιρούς για να πλανέψουν τον λαό. Έχοντας μοναδική επιδίωξη να προετοιμάσουν και έπειτα να πείσουν το λαό ότι αυτό που τους δείχνουν είναι ο ένας και ιδανικός μονόδρομος.
Όταν τόσα χρόνια δεν κάνουμε τίποτα απολύτως για την πνευματική μας εξέλιξη και μας ενδιαφέρει μόνο η οικονομική μας ανάπτυξη και η ευημερία, τότε κάποιος θα βρεθεί να εκμεταλλευτεί αυτή μας την αδυναμία.
Όταν ο καπιταλισμός μας βομβαρδίζει με την αξία του πλούτου και της καλής ζωής και εμείς σαν ηλίθιοι το χάβουμε και πιστεύουμε στην αναγκαιότητά τους, τότε άλλες αξίες παραμερίζονται και φθίνουν.
Υπάρχουν πολλοί γονείς που μεγάλωσαν έτσι τα παιδιά τους.

«Καλά έδωσες το σπίτι σου σε ξένο;»

Τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες έψαχνα για ενοικίαση νέου σπιτιού, καθώς η χρόνια άνεργη ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου διαμένω, για προσωπικούς, κατανοητούς για μένα λόγους, θέλει να μένει στο ιδιόκτητο σπίτι της. Η περιοχή είναι από τις πυκνοκατοικημένες και υποβαθμισμένες. Στο διάστημα αυτό παρατήρησα, για πρώτη φορά στα 29 χρόνια σπουδών και εργασίας στην Ελλάδα, το ρατσισμό να αγγίζει και το θέμα της ενοικίασης κατοικιών. Μερικοί εκδηλώνουν ολοκάθαρο το ρατσισμό τους, λέγοντας στο τηλέφωνο ότι δεν θέλουν να δώσουν το σπίτι σε ξένους. Άλλοι ζητούν να μάθουν τον τόπο καταγωγής του ξένου και, αν είναι από χώρες του λεγόμενου "τρίτου κόσμου", τότε αρχίζουν να δυσφορούν και να αναζητούν άλλοθι για να μην το ενοικιάζουν.

Σε σχέση με το παρελθόν, ενώ τώρα η κοινωνία περνάει οικονομική κρίση και η χώρα βρίσκεται κοντά στη χρεοκοπία, ενώ έχουν μειωθεί μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και βοηθήματα, ενώ η ανεργία άγγιξε το 23%, το επίπεδο της φτώχειας ήδη ξεπέρασε το 20% και έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των κλειστών μαγαζιών (άγγιξε το 30%), τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο φαινόμενο: Οι δρομοι γέμισαν ενοικιαστήρια. Μια βόλτα εύκολα πείθει... Γέμισαν οι κολώνες, τα δέντρα, οι είσοδοι πολυκατοικιών και κατοικιών. Τέτοιες εποχές πριν από λίγα χρόνια το φαινόμενο ήταν εύκολο να ερμηνευτεί: ως αποτέλεσμα της αποφοίτησης των παλιών φοιτητών και της επιστροφή τους στις πόλεις καταγωγής τους, της έλευση των νέων φοιτητών και της ανόδου στην αγορά πρώτης κατοικίας, λόγω της ανόδου του βιοτικού επιπέδου του Έλληνα ενοικιαστή. Τώρα υπάρχουν άλλες αιτίες για το φαινόμενο αυτό.

Γιατί έχουμε περισσότερα ενοικιαστήρια; Ενώ η κατάσταση θα έπρεπε να οδηγήσει τα μέλη της κοινωνίας που πλήττονται από τα οικονομικά μέτρα σε αναζήτηση νέων εισοδηματικών πηγών, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πολλά σπίτια και μαγαζιά μένουν άδεια, ανοίκιαστα, επειδή κάποιοι ιδιοκτήτες αρνούνται να τα ενοικιάζουν σε αλλοδαπούς και μετανάστες.

Μπόμπολας: «Δουλέψτε τζάμπα, για να μην απολυθείτε!»

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: ergasiakodeltio

Στην Ελλάδα του εργασιακού μεσαίωνα, δεν αποτελεί πλέον «είδηση» τίποτε. Τα «μεγάλα αφεντικά», πατώντας στην οικονομική κρίση, ζητούν τα πάντα από τους εργαζομένους με... το χαμηλότερο δυνατό κόστος.
Ο όμιλος Μπόμπολα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όπως έχουμε αναφέρει εδώ και ημέρες, το πλάνο της ιδιοκτησίας υποχρεώνει τους εργαζομένους να εργαστούν τζάμπα (!) στον Sentra FM προκειμένου ο αθλητικός σταθμός της συχνότητας 103,3 να εκπέμψει ξανά από την προσεχή Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου.

Μάλιστα, όπως διαμηνύει η ιδιοκτησία, όποιος δεν αποδεχθεί να εργαστεί δωρεάν στον Sentra FM

Παγκόσμιος εξευτελισμός για τα Ελληνικά media και Δημοσιογράφους (video)

Εκτενές ρεπορτάζ για την κρίση στα ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης φιλοξενεί αυτή την εβδομάδα η εκπομπή Listening Post του Al Jazeera. Το ρεπορτάζ που υπογράφει η δημοσιογράφος Μαρσέλα Πιζάρο είναι πραγματικός εξευτελισμός και σοκάρει με την εικόνα των ελληνικών μίντια που προβάλλει προς τα έξω.

Ο παρουσιαστής αναρωτιέται ευθύς εξαρχής αν τα ΜΜΕ της χώρας που έδωσε στον κόσμο τη δημοκρατία αντανακλούν τις ανησυχίες του λαού ή των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Δείτε το βίντεο που το πήραμε από τον ΠαραλληλοΓράφος και ο υποτιτλισμός έγινε από τον @CrippleHorse

"All Except Dogs and Greeks"

Γύρω στα τέλη του 1800, σε καφενεία της Αμερικής υπήρχαν πινακίδες που έγραφαν “All Except Dogs and Greeks”. Ήταν η εποχή που πολλοί Έλληνες έφευγαν μετανάστες, μέσα σ’ αυτούς  και ο παππούς μου, για να βρουν δουλειά στην ασφαλτόστρωση του αμερικάνικου οδικού δικτύου. Χωρίς politically correct αναστολές , η αναφορά της πινακίδας ήταν καθαρή. Εξομοίωση των μεταναστών με τα ζώα. Παρόλα αυτά οι μετανάστες δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Η αναζήτηση εργασίας , έστω κάτω από  αυτές τις συνθήκες , φάνταζε ως μοναδική διέξοδος.

Γι’αυτό και ο επόμενος αιώνας χαρακτηρίζεται για τους Έλληνες ως αιώνας μετανάστευσης. Πλήθος συμπολιτών μας κατέφθανε  στα μεγάλα λιμάνια της Αμερικής , της Αυστραλίας και της Ευρώπης( τις περισσότερες φορές και ως λαθρομετανάστες) αναζητώντας δουλειά, ενώ νεαρές γυναίκες μετανάστευαν για να παντρευτούν έναν άγνωστο άντρα με σίγουρο μέλλον.

Πολίτες  της πρώην  Σοβιετικής Ένωσης , της πρώην Γιουγκοσλαβίας, της Αλβανίας της Ασίας και της Αφρικής, τα τελευταία είκοσι χρόνια έμπαιναν  ως λαθρομετανάστες στην Ευρώπη από ξηρά ή θάλασσα  σε άθλιες συνθήκες , για να δουλέψουν. Στην Ελλάδα το ζήσαμε και το ζούμε  αυτό ακόμα πολλή έντονα . Για πρώτη φορά τα Ελληνικά νοικοκυριά απέκτησαν αλλοδαπές οικιακές βοηθούς και νταντάδες. Και να ήθελες να βρεις Ελληνίδα καθαρίστρια ή νταντά, μια δεκαετία πριν ήταν αδύνατο.

Η εικόνα που είχαμε όλοι από τις παλιές Ελληνικές ταινίες  με τις επαρχιώτισσες οικιακές βοηθούς που ήρθαν στην πρωτεύουσα να δουλέψουν, τύπου Δέσποινας Στυλιανοπούλου ή Μίτσης Κωνσταντάρα με την αμίμητη ατάκα

Νηστικό αρκούδι δεν… ψηφίζει!

Η αγωνία των κομματικών επιτελείων και το άγχος των δημοσκόπων αντικατοπτρίζεται, πλέον, στην εικόνα της στρατιάς των φτωχών και των ανέργων που γιγαντώνεται γύρω μας και τείνει να πάρει την μορφή μιας νέας κοινωνικής τάξης, με κύριο χαρακτηριστικό τη στέρηση των βασικών αρχών διαβίωσης. Μια τάξη, που την αποτελούν άνθρωποι χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια, χωρίς κοινωνική ταυτότητα, χωρίς μέλλον και, φυσικά, χωρίς καμία εκτίμηση στο κοινοβουλευτικό σύστημα και τις διαδικασίες του.

Μια τάξη επικίνδυνη για την πολιτική ισορροπία των κομμάτων απαρτίζουν όλοι αυτοί που σήμερα αποτελούν ότι μέχρι χτες η κοινωνία μας όριζε ως κατώτερο στρώμα και βρισκόταν έξω από κάθε ιεραρχία, χωρίς την ευκαιρία αλλά ούτε και την ανάγκη να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Και αν μέχρι χθες το κακόηθες μελάνωμα της φτώχειας περιοριζόταν σε ένα αμελητέο ποσοστό του κοινωνικού σώματος, σήμερα η μετάσταση του φαινομένου έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που θεωρείται πολιτικά απρόβλεπτο και κατ’ επέκταση «επικίνδυνο».

Ο αριθμός των ανθρώπων τους οποίους η οικονομική κρίση και η πολιτική της άγριας λιτότητας καθιστά περιττούς, αυξάνεται ασταμάτητα, με ορατό πλέον τον κίνδυνο ο πολιτικός μηχανισμός της χώρας να κινδυνεύει να πνιγεί από τα «απόβλητα» που ο ίδιος έχει τα δύο τελευταία χρόνια δημιουργήσει.

Είναι δε τόσο μικρό το χρονικό διάστημα παραγωγής φτωχών που το σύστημα αδυνατεί να αφομοιώσει και να ελέγξει πολιτικά.

Και αν μέχρι χτες οι λιγοστοί φτωχοί κάτοικοι του κοινωνικού περιθωρίου αποτελούσαν το