ΕΓΩ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΚΑΝΩ.....

Ο μπάτσος που χτυπάει τους πολίτες, γέρους, παιδιά, τυφλούς μετανάστες, σου λέει πως εκτελεί εντολές…
Τη δουλειά του κάνει…

Ο δημοτικός υπάλληλος, που με περισσό ζήλο, κατεβάζει πανό, τις σκηνές κ τις αφίσες, σου
λέει πως εκτελεί εντολές…
Τη δουλειά του κάνει…

Ο ελεγκτής στα λεωφορεία, που ξεφτιλίζει τους ανθρώπους για ενάμισι ευρώ…
Τη δουλειά του κάνει…

Ο κλητήρας που σου παίρνει το σπίτι και σου κάνει έξωση…
Τη δουλειά του κάνει…

Οι καταμετρητές της Δ.Ε.Η και της Ε.Υ.Δ.Α.Π., που κόβουν το ρεύμα και νερό στους φτωχούς…
Τη δουλειά τους κάνουν…

Ο δικαστικός που μοιράζει εκατόν τριάντα χρόνια φυλακή σε εικοσάχρονα παιδάκια…
Τη δουλειά του κάνει…

ΠΡΟΒΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ

Του Σταυρού σήμερα και οι πιστοί γέμισαν τις εκκλησίες. Σε κάθε μεγάλη γιορτή, οι άνθρωποι θυμούνται πόσο πιστοί είναι αφήνοντας πίσω τους τις αμαρτίες που καθημερινά κάνουν. Οι ίδιοι αυτοί πιστοί είναι που βρίζουν τους πολιτικούς που κλέβουν, αλλά δεν τους νοιάζει αν κλέβουν οι υπηρέτες του Θεού, οι ιερείς. Αυτοί δηλαδή που θα τους πουν να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την Κάρτα του Πολίτη και θα το κάνουν και μάλιστα φανατικά γιατί το πιστεύουν. Θα τους πουν πως η θρησκεία κινδυνεύει και θα βγουν στους δρόμους. Αλλά όταν αφορά προσωπικά τους ζητήματα, μένουν σπίτι τους και απλά βρίζουν.
Κάτι τέτοιους λοιπόν τους ονομάζουν ΠΡΟΒΑΤΑ. Ποιοι όμως θα τους λένε έτσι;

Όταν λείπει η κοινωνία χορεύουν τα ποντίκια

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Γράφει ο Χάρης Τζιβανόπουλος

Βαρέθηκα να βλέπω τις πορείες της κάθε εγχώριας μασονίας-συντεχνίας που θυμάται να κινητοποιήσει τα πρόβατα-μέλη της και να επικαλεστεί και την “κοινωνία” μόνο όταν θίγεται η τσέπη τους.Πριν λίγες μέρες ήταν οι αστυνομικοί που μεθαύριο θα ψεκάζουν την “κοινωνία” των κουνουπιών… και θα σαπίζουν στο ξύλο την φάρμα των ζώων που αυθαίρετα ονομάζεται “κοινωνία”…Τώρα οι δικαστικοί που έβγαλαν το χαράτσι συνταγματικό λιώνοντας κάτω από την μπότα της “τυφλής” (όποτε θέλουν) δικαιοσύνης, που -κατά επιλογή τους- ερμηνεύει τους νόμους κατά το δοκούν, την “κοινωνία” των σκουληκιών, καταπατώντας κάθε έννοια συνταγματικού δικαίου…..

Μέχρι και τα κόμματα ξεχωριστές πορείες διοργανώνουν….ΕΙΔΑΤΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;

ΕΙΔΑΤΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ-ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ;

ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΗ ΘΑ ΔΕΧΕΣΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΜΕΛΗ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΣΑΣ, ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ;

Γι αυτό έπαψε να υπάρχει αυτό που ονομάζεται “κοινωνία”.
Που είσαι εσύ; Που είμαι εγώ; Που είναι ο “άλλος”;

ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

Ίδια κόμματα, ίδια μυαλά, ίδιος ο τρόπος που ψηφίζουν, ίδια πρόσωπα στην πολιτική σκηνή, ίδια τηλεοπτικά κανάλια, ίδιοι μεγαλοεκδότες, ίδιες αναλύσεις, ίδια εκμετάλλευση, ίδιες πλάγιες ματιές καχυποψίας, ίδια οικονομική κρίση, ίδιες διαδηλώσεις ανά τον κόσμο, ίδια ψέματα, ίδιοι τιμητές της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας.

Ίδια αδιαφορία, ίδιος φθόνος, ίδιος φιλοτομαρισμός, ίδια νοοτροπία, ίδιες ευχές, ίδιες ειδήσεις, ίδια αισθητική. Ίδιες επιλογές για τους ίδιους λόγους, ίδια είδωλα, ίδιες αρνήσεις και ίδια θέλω, ίδιες σκέψεις, ίδια σύμβολα και ίδιοι κύκλοι γύρω από τον εαυτό μας.

Όταν ψηφίζεις

Όταν ψήφισες ανθρώπους που είναι αποδεδειγμένα κλέφτες και θα πρεπε να δικάζονται

Όταν ψήφισες ανθρώπους που μας έχουν πει χιλιάδες ψέμματα

Όταν ψήφισες ανθρώπους που έχουν πετάξει τόνους λάσπης

Όταν ψήφισες ανθρώπους που θέλουν να κλείσουν άλλους ανθρώπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης

Όταν ψήφισες ανθρώπους που χρησιμοποίησαν τη διαφθορά για να εκλεγούν ενώ λένε ότι θα τη πολεμήσουν

Όταν ψήφισες ανθρώπους που εξαγοράζουν ψήφους

Όταν ψήφισες ανθρώπους που προμοτάρουν τους νοσταλγούς των ναζί

Όταν ψήφισες ανθρώπους που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας και μας εκβιάζουν

Όταν ψήφισες ανθρώπους που έχουν κάνει τη δημοκρατία μας φάρσα

Όταν ψήφισες ανθρώπους που δεν έχουν πρόβλημα μ΄ αυτό

Όταν ψήφισες ανθρώπους που

Δεν είσαι πια το πουτανάκι τους!

Μην ανησυχείς, αντίθετα με τους απάνθρωπους πολιτικούς σου, τελικά εγώ δεν θα σε κατηγορήσω.

Αρχικώς, όμως, παραδέξου το:

Πες: "Ήμουν το πουτανάκι τους."

Έγλυφες στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, και στη δουλειά,

κι ήσουν το πουτανάκι του δασκάλου, του καθηγητή, και του εργοδότη.

Λάδωνες στο νοσοκομείο, στην υπηρεσία, και στην εφορία,

κι ήσουν το πουτανάκι του γιατρού, του μηχανικού, και του φοροεισπράκτορα.

Γράφτηκες στην κομματική νεολαία, αργότερα στο (όποιο) κόμμα, και μετά στο κομματικό συνδικαλιστικό όργανο,

κι ήσουν το πουτανάκι του εκάστοτε μηχανισμού.

Δανείστηκες για να πάρεις 4x4, να φτιάξεις εξοχικό, και να παίξεις στο χρηματιστήριο,

κι έγινες το πουτανάκι των τραπεζών και των χρηματιστηριακών οίκων.

Είπες στα παιδιά σου να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, ή μπάτσοι, για να έχουν εξουσία και να τα κονομήσουν,

κι έκανες και τα παιδιά σου σαν τα μούτρα σου: πουτανάκια.

Κι όταν έγινες πια παρτάκιας, λαμόγιο, και απάνθρωπος,

οι πολιτικοί που σε είχαν για πουτανάκι τους σε διαπόμπευσαν.

Κι όταν είπες πως δεν θέλεις

Νηστικό αρκούδι δεν… ψηφίζει!

Η αγωνία των κομματικών επιτελείων και το άγχος των δημοσκόπων αντικατοπτρίζεται, πλέον, στην εικόνα της στρατιάς των φτωχών και των ανέργων που γιγαντώνεται γύρω μας και τείνει να πάρει την μορφή μιας νέας κοινωνικής τάξης, με κύριο χαρακτηριστικό τη στέρηση των βασικών αρχών διαβίωσης. Μια τάξη, που την αποτελούν άνθρωποι χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια, χωρίς κοινωνική ταυτότητα, χωρίς μέλλον και, φυσικά, χωρίς καμία εκτίμηση στο κοινοβουλευτικό σύστημα και τις διαδικασίες του.

Μια τάξη επικίνδυνη για την πολιτική ισορροπία των κομμάτων απαρτίζουν όλοι αυτοί που σήμερα αποτελούν ότι μέχρι χτες η κοινωνία μας όριζε ως κατώτερο στρώμα και βρισκόταν έξω από κάθε ιεραρχία, χωρίς την ευκαιρία αλλά ούτε και την ανάγκη να επανενταχθεί στο κοινωνικό σύνολο. Και αν μέχρι χθες το κακόηθες μελάνωμα της φτώχειας περιοριζόταν σε ένα αμελητέο ποσοστό του κοινωνικού σώματος, σήμερα η μετάσταση του φαινομένου έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που θεωρείται πολιτικά απρόβλεπτο και κατ’ επέκταση «επικίνδυνο».

Ο αριθμός των ανθρώπων τους οποίους η οικονομική κρίση και η πολιτική της άγριας λιτότητας καθιστά περιττούς, αυξάνεται ασταμάτητα, με ορατό πλέον τον κίνδυνο ο πολιτικός μηχανισμός της χώρας να κινδυνεύει να πνιγεί από τα «απόβλητα» που ο ίδιος έχει τα δύο τελευταία χρόνια δημιουργήσει.

Είναι δε τόσο μικρό το χρονικό διάστημα παραγωγής φτωχών που το σύστημα αδυνατεί να αφομοιώσει και να ελέγξει πολιτικά.

Και αν μέχρι χτες οι λιγοστοί φτωχοί κάτοικοι του κοινωνικού περιθωρίου αποτελούσαν το

Εκλογές: Ας τους γυρίσουμε την πλάτη με ενεργητική αποχή

Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και οι εκλογές εμφανίστηκαν μαζί με τον κυρίαρχο ρόλο της αστικής τάξης στην κοινωνία. Σε όλη την ιστορική πορεία μέχρι σήμερα, μπορεί να άλλαξαν οι τρόποι αντιπροσώπευσης, αλλά παρέμεινε σταθερό το νόημα του κοινοβουλίου και το περιεχόμενο των εκλογών. Αποτελούν τα κυριότερα μέσα νομιμοποίησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα ενδιάμεσα στρώματα συμμετέχουν στο κοινοβούλιο με τα δικά τους κόμματα, αλλά λειτουργούν σαν ομάδες πίεσης για παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων, χωρίς να τους επιτρέπεται η ουσιαστική αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας. Όσες φορές αμφισβητήθηκε, είτε απέτυχε γιατί την έπνιξαν στο αίμα, είτε, ελάχιστες φορές, πέτυχε και δημιούργησε στην πορεία πάλι ένα καθεστώς κυριαρχίας μιας μικρής μειοψηφίας, μιας νέας άρχουσας τάξης, που όπως η παλιά είχε στα χέρια της τον τρόπο και τα μέσα οργάνωσης της κοινωνίας προς όφελός της.


Τα κόμματα κουβαλάνε το ίδιο προπατορικό αμάρτημα του εμπνευστή τους, δηλαδή της αστικής τάξης. Είναι σχηματισμοί ιεραρχικοί όπου αποφασίζουν οι λίγοι ‘’εκλεκτοί’’ για τους πολλούς. Στους πολλούς αναγνωρίζεται το δικαίωμα αραιά και που να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα θέματα, κρίσιμα ή μη, χωρίς τη δέσμευση από τη γνώμη των εντολέων τους. Δηλαδή δεν υπάρχει ούτε καν αντιπροσώπευση αλλά εξουσιοδότηση εν λευκώ. Αυτό δημιουργεί παθητικότητα στους πολλούς και κυριαρχία και προνόμια στους λίγους. Έτσι όλα τα κόμματα αναπαράγουν τον εαυτό τους όταν βρεθούν στην εξουσία, δημιουργώντας μια κοινωνία με ιεραρχία, ανισότητα, καταπίεση και εκμετάλλευση. Μια κοινωνία των λίγων ευνοημένων και των πολλών παραπεταμένων.


Στη σημερινή φάση του καπιταλισμού όπου κυριαρχεί το τραπεζικό κεφάλαιο, έχει μονοπωληθεί η διακυβέρνηση από κόμματα που έχουν άμεσους δεσμούς με το κεφάλαιο αυτό. Μέσα από εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμούς, δανεισμούς, υπερχρεώσεις και διαφθορά ελέγχει τα κόμματα. Παράλληλα, με δικά του τα μεγάλα ΜΜΕ για προπαγάνδα-πλύση εγκεφάλου και υποσχέσεις ελέγχει απόλυτα το εκλογικό σώμα. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κόμματα που δεν ελέγχει άμεσα να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Όχι γιατί τα φοβάται, αφού διαθέτει τεράστιους μηχανισμούς ενσωμάτωσης στο σύστημα τέτοιων ιεραρχικών σχηματισμών. Αλλά φοβάται ότι κάτι τέτοιο μπορεί να δημιουργήσει προσωρινά μια αστάθεια, ένα μικρό κενό. Και στα κενά είναι που ξεπηδάει ορμητικά η ζωή. Και η ζωή εδώ είναι ο καταπιεσμένος λαϊκός παράγοντας που θέλει να εκφραστεί πραγματικά και άμεσα.


Οι σημερινοί σχηματισμοί της αριστεράς δεν αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια της ολιγαρχίας, γιατί με