«Καλά έδωσες το σπίτι σου σε ξένο;»

Τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες έψαχνα για ενοικίαση νέου σπιτιού, καθώς η χρόνια άνεργη ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου διαμένω, για προσωπικούς, κατανοητούς για μένα λόγους, θέλει να μένει στο ιδιόκτητο σπίτι της. Η περιοχή είναι από τις πυκνοκατοικημένες και υποβαθμισμένες. Στο διάστημα αυτό παρατήρησα, για πρώτη φορά στα 29 χρόνια σπουδών και εργασίας στην Ελλάδα, το ρατσισμό να αγγίζει και το θέμα της ενοικίασης κατοικιών. Μερικοί εκδηλώνουν ολοκάθαρο το ρατσισμό τους, λέγοντας στο τηλέφωνο ότι δεν θέλουν να δώσουν το σπίτι σε ξένους. Άλλοι ζητούν να μάθουν τον τόπο καταγωγής του ξένου και, αν είναι από χώρες του λεγόμενου "τρίτου κόσμου", τότε αρχίζουν να δυσφορούν και να αναζητούν άλλοθι για να μην το ενοικιάζουν.

Σε σχέση με το παρελθόν, ενώ τώρα η κοινωνία περνάει οικονομική κρίση και η χώρα βρίσκεται κοντά στη χρεοκοπία, ενώ έχουν μειωθεί μισθοί, συντάξεις, επιδόματα και βοηθήματα, ενώ η ανεργία άγγιξε το 23%, το επίπεδο της φτώχειας ήδη ξεπέρασε το 20% και έχει αυξηθεί δραματικά ο αριθμός των κλειστών μαγαζιών (άγγιξε το 30%), τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο φαινόμενο: Οι δρομοι γέμισαν ενοικιαστήρια. Μια βόλτα εύκολα πείθει... Γέμισαν οι κολώνες, τα δέντρα, οι είσοδοι πολυκατοικιών και κατοικιών. Τέτοιες εποχές πριν από λίγα χρόνια το φαινόμενο ήταν εύκολο να ερμηνευτεί: ως αποτέλεσμα της αποφοίτησης των παλιών φοιτητών και της επιστροφή τους στις πόλεις καταγωγής τους, της έλευση των νέων φοιτητών και της ανόδου στην αγορά πρώτης κατοικίας, λόγω της ανόδου του βιοτικού επιπέδου του Έλληνα ενοικιαστή. Τώρα υπάρχουν άλλες αιτίες για το φαινόμενο αυτό.

Γιατί έχουμε περισσότερα ενοικιαστήρια; Ενώ η κατάσταση θα έπρεπε να οδηγήσει τα μέλη της κοινωνίας που πλήττονται από τα οικονομικά μέτρα σε αναζήτηση νέων εισοδηματικών πηγών, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πολλά σπίτια και μαγαζιά μένουν άδεια, ανοίκιαστα, επειδή κάποιοι ιδιοκτήτες αρνούνται να τα ενοικιάζουν σε αλλοδαπούς και μετανάστες.

Εγώ, εσύ, αυτός, και ο κακός μας εαυτός

Στις προηγούμενες εκλογές της 7ης Μαίου εκτοξεύθηκε η εξωκοινοβουλευτική δεξιά από ένα ποσοστό της τάξεως 0,29% στο 7%. Τα αστικά κόμματα της ανομίας και της αταξίας , αλλά και τα φερέφωνα Μ.Μ.Ε, τα οποία ευνόησαν την εκλογική άνοδο της Χρυσής Αυγής με την ανυπαρξία ενός Κοινωνικού Κράτους, ενός ρεαλιστικού προγράμματος μεταναστευτικής πολιτικής με πρώτη και βασική αρχή, το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή, αλλά και μιας γενναίας αναδιάρθρωσης της Αστυνομίας που αντί να υπηρετεί το λαό, τόσο καιρό υποχρεούται να εκπαιδεύεται για να καταστέλει διαδηλώσεις και τα κινήματα της πλατείας. Μετά από την πλήρη αποδόμηση κάθε μηχανισμού του Κράτους και την υπερίσχυση του παρακράτους σε αυτούς, έσπευσαν να καταδικάσουν την ψήφο του ελληνικού λαού που επέτρεψε σε μια φασιστική συμμορία να περάσει την πόρτα της Βουλής, ενώ ο ίδιος ο θεσμός της Βουλής είχε ήδη απαξιωθεί -από μέσα προς τα έξω κι από πάνω προς τα κάτω-.

Ο εθνικισμός και ο φασισμός , πέρα από μια αντιεπιστομονική ιδεολογία , στην πραγματικότητα παραπατάει στην αληθοφάνεια και στον παράλογο συλλογισμό και κερδίζει έδαφος σε κοινωνικές ομάδες, οι οποίες αποτελούνται άμορφωτα άτομα χωρίς κριτική σκέψη και με σύμπλεγμα κατωτερότητας, γι’αυτό παρατηρούνται άνανδρες επιθέσεις σε άμαχο πληθυσμό, όπως δέκα-δέκα να επιτίθενται σε ένα ή δύο άτομα, τα οποία είναι άοπλα και είναι ανθρωπίνως αδύνατο να αμυνθούν. Η αδικοπραγία και η βία σε βάρος συνανθρώπων τους «δικαιολογούνται» στους ίδιους τους εαυτούς με εθνικο-φασιστικές φανφάρες που ούτε οι ίδιοι πιστεύουν , όταν έχουν «έναν υπέρβαρο Ινδό», για αρχηγό της συμμορίας τους και λαθρομετανάστες στη δούλεψή τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσοι συμμετέχουν στη Χρυσή Αυγή δεν ασκούν μόνο βία, αλλά τους έχει ασκηθεί σωματική και συμβολική βία επίσης. Δεν εξηγείται διαφορετικά η τόσο μεγάλη εξοικείωσή τους με τους νόμους της ζούγκλας.

Η σχέση που συνδέει τους Χρυσαυγίτες, δε μοιάζει να είναι πολιτική, αλλά φαίνεται να είναι τόσο δυνατή, σαν αυτή του μύστη και του μυόμενου, σαν ένας αδελφικός δεσμός. Παρ’ όλα αυτά, είναι μια σχέση εξυπηρέτησης συμφερόντων συγκεκριμένων προσώπων και συγκεκριμένων πολιτικών πρακτικών. Η Χρυσή Αυγή είναι ο άτυπος στρατός της αστικής τάξης με άμεσες διασυνδέσεις με τα Γραφεία της Αστυνομίας και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας. Και ποιοι είναι, λοιπόν, αυτοί που ψήφισαν Χρυσή Αυγή; Ποιο είναι το αληθινό τους πρόσωπο; Ποιοι μπορούν να πειστούν από έωλα επιχειρήματα που βασίζονται στον παράλογο συλλογισμό; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, εχθρούς; Ποιοι είναι αυτοί που δεν κατανοούν ότι για την οικονομική κρίση δεν ευθύνεται ο μετανάστης ή ο σκληρά εργαζόμενος, αλλά το ίδιο το οικονομικό σύστημα που καταρρέει και η Χρυσή Αυγή το υπηρετεί με ακραιφνή ζήλο;

Όλοι φοβούνται τον Ριζά.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: roz karta


Είμαι ο Ριζά και φοβάμαι να βγω από το σπίτι μου. Εϊμαι 32 χρονών και έχω χαρτιά παραμονής στην Ελλάδα, όπου ήρθα πριν από εφτά χρόνια. Μέχρι τη στιγμή που τρεις μαυροντυμένοι μου άνοιξαν το κεφάλι και μου έσπασαν τη μύτη και το μέτωπο με τσιμεντόλιθους, ζούσα ήσυχα και δούλευα κανονικά σε ένα μαγαζί με καλούς ανθρώπους και Έλληνα αφεντικό. Σήμερα με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο και ρωτάει αν είμαι καλά. Μου λέει να περάσω έτσι για έναν καφέ ακόμα κι αν δεν θέλω να δουλέψω. Αλλά εγώ φοβάμαι να βγω. Και τι θα πουν και οι γείτονες αν με δουν με τη σπασμένη μύτη και τις γάζες στο κεφάλι; Εδώ όλοι είναι καλοί μαζί μου αλλά τώρα ποιος ξέρει, θα φοβηθούν και αυτοί... Εδώ τα πράγματα είναι ήσυχα, όχι όπως στο κέντρο όπου έχει ναρκωτικά, όπλα και γίνονται πολλά...*

Μετά τη δουλειά πριν περπατήσω για το σπίτι, καθόμουν στο πάρκο και τάιζα τα πουλιά. Για πολλά χρόνια όλα ήταν ήρεμα. Αλλά τελευταία αυτό άλλαξε. Μια φορά ένας παππούς με κοιτούσε περιέργα για πολλή ώρα. Κάποια στιγμή μου φώναξε φοβισμένος: «τι γυρεύεις εδώ; να πάς πίσω στη χώρα σου!». Μια άλλη φορά, μια κυρία νόμιζε ότι ήθελα να δηλητηριάσω τα πουλιά και τσίριζε να φύγω...

Εκείνο το βράδυ γυρνούσα σπίτι. Δεν κατάλαβα τι συνέβη, παρά μόνο πρόλαβα να δω τρεις άντρες γύρω στα τριάντα με μαύρα ρούχα να με πλακώνουν με μεγάλα τούβλα και να με χτυπούν σε όλο το σώμα. Φώναξα για βοήθεια, κανείς δεν ήρθε, ήταν σκοτάδι, ίσως δεν υπήρχε κανείς, ίσως φοβόντουσαν όλοι. Λιποθύμησα. Μου είπαν ότι κειτόμουν αιμόφυρτος στο πεζοδρόμιο όταν σταμάτησε ένας περαστικός οδηγός και φώναξε το ασθενοφόρο. Μου έκαναν πενήντα ράμματα στο κεφάλι. Ήμουν ακόμη ζαλισμένος την άλλη μέρα όταν με βρήκε στο νοσοκομείο ο συγκάτοικός μου ο Τζαουάντ. 

Στην αστυνομία; Όχι! Αυτοί σε ρωτάνε «γιατί δεν τους χτύπησες κι εσύ;» Φοβάμαι να πάω!

Αν το είπα στην οικογένεια πίσω στο χωριό μου; Όχι! Έχω πέντε αδέλφια και μια αδελφή και ξέρουν ότι είμαι καλά εδώ. Δεν τους είπα τίποτα!

Η συνάντηση με τον Ριζά ήταν μια από τις περισσότερες που έγιναν με θύματα ρατσιστικής βίας στο πλαίσιο ενός φωτογραφικού και ερευνητικού project με τον φωτογράφο Λεωνίδα Τούμπανο. Ακόμη και έξι μήνες ή ένα χρόνο μετά το συμβάν ο φόβος συνοδεύει τους ανθρώπους αυτούς. Σημαδεύει τη ζωή τους μέσα σε μια κοινωνία που με τη σειρά της, παραπληροφορημένη και τρομαγμένη, τους φοβάται. Έτσι νομιμοποιεί ή αποδέχεται αποκρουστικές στάσεις και πράξεις, όπως η ρατσιστική βία, και τελικά τον εκφασισμό της.

Ο Ριζά έφυγε από το Αφγανιστάν επειδή

Η πατρίδα των "αθώων"

Στο γραφείο μας έχω μια νεαρή συνάδελφο από το Νεπάλ.

Το Νεπάλ είναι μια φτωχή ορεινή χώρα της Κεντρικής Ασίας, στριμωγμένη ανάμεσα στην Ινδία και την Κίνα (Θιβέτ). Η χώρα ακόμα κλείνει τις πληγές της από τον εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μαοϊστών και κυβερνητικών, ενώ το ένα τρίτο του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε καθαρό νερό. Παράλληλα οι μισοί κάτοικοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και εκατοντάδες μεταναστεύουν στην Ινδία με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.
Εάν έχετε ακούσει κάτι για το Νεπάλ, αυτό θα είναι σίγουρα το όρος Έβερεστ, που αποτελεί το φυσικό σύνορο του Νεπάλ με το Θιβέτ και το οποίο οι κάτοικοι ονομάζουν Αγία Μητέρα.

Μόλις η κοπέλα από το Νεπάλ έμαθε πως είμαι από την Ελλάδα, μου είπε γεμάτη χαρά πως ονειρεύεται μια μέρα να επισκεφθεί την χώρα μας. Στο Νεπάλ διδάσκονται ήδη από το δημοτικό ελληνική ιστορία και πολιτισμό. Μαθαίνουν για την ελληνική δημοκρατία, την φιλοσοφία, το αρχαίο θέατρο. Για τη χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς αγώνες, το σύμβολο συναδέλφωσης και ανοχής των διαφορετικών πολιτισμών και ανθρώπων. Μου είπε επίσης πως ο πατέρας της δίδασκε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Κατμαντού και ήταν λάτρης της χώρας μας, και του πολιτισμού μας.
Ήταν αρκετά ενθουσιασμένη όσο τα έλεγε αυτά που δεν θέλησα να της χαλάσω την αυταπάτη.

Πως θα μπορούσα λοιπόν να εξηγήσω στην κοπέλα αυτή, που περήφανη έχει όλα τα χαρακτηριστικά της φυλής της, πως η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική; Πως θα μπορούσα να της πω, ότι αν βρεθεί

Ο Εθνικισμός η εξέδρα και...η Χρυσή Αυγή

Μιας και ξεκινά το Γιούρο σήμερα και η εθνική υπερηφάνια προβλεπεται να χτυπήσει απανωτά τίλτ, ενα ντοκιμαντέρ για την δράση εθνικιστών στις εξέδρες…

Ήταν η “Γαλάζια Στρατιά” παρακλάδι της Χρυσής Αυγής; Ένα ρεπορτάζ για τους τιμωρούς των γηπέδων, τη δράση της οργάνωσης και οι καταγγελίες για ξυλοδαρμούς στα πανεπιστήμια. Τι περιεχόμενο δίνουν στον Εθνικισμό; Ποια η ιδεολογία τους.

Μιλάει ο εκπρόσωπος της Γαλάζιας Στρατιάς και στέλεχος της Χρυσής Αυγής Ηλίας Παναγιώταρος.
Ρεπορτάζ:Γιώργος Κουβαράς -Μάγδα Γεωργιάδου