Ψωμί, ελιά και εθνικισμός

Από τη μία μέτρα, μέτρα και νέα μέτρα, και από την άλλη μετανάστες που μαχαιρώνονται, βιβλία γραμματικής που καίγονται, πάγκοι που καταστρέφονται, κάτι νεοδηθενκαικαλά θεατρικές παραστάσεις που «υβρίζουν το έθνος» και ελληνικές σημαίες σε κοντάρια που ανεβοκατεβαίνουν. Φτώχεια, πείνα και εξευτελισμός της ατομικής και συλλογικής αξιοπρέπειας, ταίζονται καθημερινά με προγόνους και μαύρους εισβολείς. Ερχόμαστε και τέφρες από την μία, πηγάδια και κονσερβοκούτια από την άλλη. Στην απότομη (;) έξαρση του νεοναζισμού οι διαδικτυακές απαντήσεις καλά κρατούν. Είτε δακρύβρεχτα κείμενα με ουμανιστικό περιεχόμενο, είτε θυμωμένες απαντήσεις με υποσχέσεις εκδίκησης και αντεπίθεσης, το διαδίκτυο έχει γεμίσει από απαντήσεις στους νεοναζί που επελαύνουν στους δρόμους. Παντού αναρτήσεις και κόντρα αναρτήσεις για τη Χρυσή Αυγή, τον Χίτλερ, τους ναζί, την Κατοχή και την Αντίσταση, το ολοκαύτωμα.

Κάπως έτσι λοιπόν, η Χρυσή Αυγή μας νίκησε. Όχι, τα ξερονήσια δεν γέμισαν. Οι εκλογές δεν καταργήθηκαν. Η χώρα έχει ακόμα σύνταγμα και ελευθερία λόγου, τυπικά τουλάχιστον . Δεν γίνονται τεράστιες συγκεντρώσεις στο Καλλιμάρμαρο με χιλιάδες λαού με τεντωμένα χέρια, και αμφιβάλλω αν θα γίνουν και ποτέ. Η Χρυσή Αυγή μας νίκησε γιατί πέτυχε τον πρώτο και κυριότερο σκοπό της, αυτόν που της έχει ανατεθεί και αυτόν για τον οποίο υπάρχει:
να αλλάξει την συζήτηση.

Μας νίκησε γιατί όλοι ασχολούμαστε πλέον με την Χρυσή Αυγή, παραβλέποντας μέτρα και αντιστάσεις που πρέπει να αναπτυχθούν σε αυτά. Το μεταναστευτικό είναι πρώτη συζήτηση στα χείλη όλων, ασχέτως της απάντησης που δίνει ο καθένας μας σε αυτό. Οι λαϊκές μονοπωλούν το ενδιαφέρον και το μακρύ μαλλί του χρυσαυγίτη κουβεντιάζεται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Στην άκρη ταυτόχρονα μπαίνει η φτώχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση και η συνεχιζόμενη και ολοένα εντεινόμενη ύφεση. Η αριστερά ακροβατεί ανάμεσα στα πολιτικά παιχνίδια κορυφής και τα αντιναζιστικά αντανακλαστικά της βάσης. Την ώρα που πουλιούνται νησιά και άνθρωποι με ειδικές ανάγκες πετιούνται στον Καιάδα, εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με τους ξυρισμένους.

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι κόμμα. Είναι παρακρατικός μηχανισμός που φιλοδοξεί να γίνει κίνημα, και ως τα τώρα το καταφέρνει. Η Χρυσή Αυγή υπάρχει για δύο λόγους: ο ένας είναι να αλλάξει την συζήτηση.Να μεταφέρει δηλαδή την οργή από τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τα τσιράκια τους σε κάποιον άλλο, πιο βολικό. Ο δεύτερος είναι να χτίσει την ιδεολογική πλατφόρμα της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας της νέας Ελλάδας. Μιας χώρας η οποία θα ζεί στην χωματερή της Ευρώπης, δουλεύοντας σαν σκλάβοι για το τίποτα, αλλά θα βγάζει τον σκασμό, εθνικά υπερήφανη για την ανωτερότητα και το μίσος της ενάντια στους «εχθρούς». Μια κοινωνία που θα τρέφεται με ψεύτικες στατιστικές «ανάπτυξης και με εθνικισμό για να εξαργυρώσει την ηθική της αδυναμία να αντισταθεί. Τι κρίμα να μην ζούν οι ηρωϊκοί μας πρόγονοι, να κάνουν αυτοί την επανάσταση για εμάς.

Ο πρώτος στόχος επιτυγχάνεται μέρα με τη μέρα. Αρκεί μια βόλτα στην γειτονιά, στη λαϊκή η την καφετέρια για να το δούμε. Όπως πάμε, οι επόμενες εκλογές (όταν γίνουν) θα γίνουν για το μεταναστευτικό και ότι άλλο τρόμο προκύψει μέχρι τότε (και από δαύτους έχουμε μπόλικους στην Ελλάδα) και όχι για το μνημόνιο, όπως οι τελευταίες. Το κράτος και τα παρακλάδια του πήγαν να την πατήσουν μια φόρα. Δεν πρόκειται να το επιτρέψουν και δεύτερη, σε αντίθεση με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ που μάλλον πετάει στα σύννεφα και ξέχασε το κλίμα που δημιουργήθηκε εναντίων του πρίν από μόλις δύο μήνες.

Ο νεοναζισμός τρέφεται από την κρίση. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν έχει τον αέρα να αναπνεύσει. Ο ναζισμός ιστορικά χρειάζεται φόβο, οργή, ανασφάλεια και μπερδεμένα μυαλά για να τα τεντώσει στο μέγιστο του φόβου, της οργής και της ανασφάλειας ώστε να επικρατήσει. Ο εθνικισμός έρχεται μετά,

Έισαι ανθέλληνας

«Ανθέλληνας». Τι σημαίνει η λέξη; Ας δώσουμε τον πλέον απλό ορισμό: «κάποιος που είναι ενάντια στους Έλληνες». Που τους μισεί, που θέλει το κακό τους, την καταστροφή τους, την διάλυση τους, την εξαφάνιση τους. Όλων; Ναι, όλων, γιατί είναι «ανθέλληνας».

Και πώς ορίζεται το κακό για τους Έλληνες; Εκεί υπάρχει ένα προβληματάκι. Κατά βάση, κακό για τους Έλληνες είναι ότι είναι κακό για το έθνος. Και επειδή στην χώρα αυτή, από ιδρύσεως της σχεδόν, έθνος και κράτος έχουν περίπου ταυτόσημη σημασία, κακό για τους Έλληνες είναι ότι είναι κακό για το Ελληνικό κράτος. Και φυσικά, κακό για τους Έλληνες είναι ότι «αμαυρώνει» την εικόνα τους, τόσο αυτή που έχουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους, όσο και αυτή που (θεωρούν ότι) έχουν οι άλλοι για τον εαυτό τους. Ας φανταστούμε τους (όχι και τόσο) υποθετικούς διαλόγους:

Έλληνες αθλητές βρέθηκαν ντοπαρισμένοι στους Όλυμπιακούς αγώνες; Είναι συνομωσία του διεθνούς σιωνισμού/μασονισμού ή των Τούρκων/Σκοπιανών/Αλβανών (διαλέγετε και παίρνετε) για να πλήξουν το κύρος των Ελλήνων αθλητών, που είναι οι καλύτεροι και προπονούνται σκληρά. Μα, βρέθηκαν ντοπαρισμένοι! Ναι, γιατί οι άλλοι δεν ντοπάρονται; Φυσικά, αλλά ντοπάρονται οι δικοί μας, πιάστηκαν ντοπέ και τιμωρήθηκαν! Έισαι ανθέλληνας, και εκεί τελειώνει η συζήτηση.

Μεταναστευτικό; 

Εγώ, εσύ, αυτός, και ο κακός μας εαυτός

Στις προηγούμενες εκλογές της 7ης Μαίου εκτοξεύθηκε η εξωκοινοβουλευτική δεξιά από ένα ποσοστό της τάξεως 0,29% στο 7%. Τα αστικά κόμματα της ανομίας και της αταξίας , αλλά και τα φερέφωνα Μ.Μ.Ε, τα οποία ευνόησαν την εκλογική άνοδο της Χρυσής Αυγής με την ανυπαρξία ενός Κοινωνικού Κράτους, ενός ρεαλιστικού προγράμματος μεταναστευτικής πολιτικής με πρώτη και βασική αρχή, το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή, αλλά και μιας γενναίας αναδιάρθρωσης της Αστυνομίας που αντί να υπηρετεί το λαό, τόσο καιρό υποχρεούται να εκπαιδεύεται για να καταστέλει διαδηλώσεις και τα κινήματα της πλατείας. Μετά από την πλήρη αποδόμηση κάθε μηχανισμού του Κράτους και την υπερίσχυση του παρακράτους σε αυτούς, έσπευσαν να καταδικάσουν την ψήφο του ελληνικού λαού που επέτρεψε σε μια φασιστική συμμορία να περάσει την πόρτα της Βουλής, ενώ ο ίδιος ο θεσμός της Βουλής είχε ήδη απαξιωθεί -από μέσα προς τα έξω κι από πάνω προς τα κάτω-.

Ο εθνικισμός και ο φασισμός , πέρα από μια αντιεπιστομονική ιδεολογία , στην πραγματικότητα παραπατάει στην αληθοφάνεια και στον παράλογο συλλογισμό και κερδίζει έδαφος σε κοινωνικές ομάδες, οι οποίες αποτελούνται άμορφωτα άτομα χωρίς κριτική σκέψη και με σύμπλεγμα κατωτερότητας, γι’αυτό παρατηρούνται άνανδρες επιθέσεις σε άμαχο πληθυσμό, όπως δέκα-δέκα να επιτίθενται σε ένα ή δύο άτομα, τα οποία είναι άοπλα και είναι ανθρωπίνως αδύνατο να αμυνθούν. Η αδικοπραγία και η βία σε βάρος συνανθρώπων τους «δικαιολογούνται» στους ίδιους τους εαυτούς με εθνικο-φασιστικές φανφάρες που ούτε οι ίδιοι πιστεύουν , όταν έχουν «έναν υπέρβαρο Ινδό», για αρχηγό της συμμορίας τους και λαθρομετανάστες στη δούλεψή τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όσοι συμμετέχουν στη Χρυσή Αυγή δεν ασκούν μόνο βία, αλλά τους έχει ασκηθεί σωματική και συμβολική βία επίσης. Δεν εξηγείται διαφορετικά η τόσο μεγάλη εξοικείωσή τους με τους νόμους της ζούγκλας.

Η σχέση που συνδέει τους Χρυσαυγίτες, δε μοιάζει να είναι πολιτική, αλλά φαίνεται να είναι τόσο δυνατή, σαν αυτή του μύστη και του μυόμενου, σαν ένας αδελφικός δεσμός. Παρ’ όλα αυτά, είναι μια σχέση εξυπηρέτησης συμφερόντων συγκεκριμένων προσώπων και συγκεκριμένων πολιτικών πρακτικών. Η Χρυσή Αυγή είναι ο άτυπος στρατός της αστικής τάξης με άμεσες διασυνδέσεις με τα Γραφεία της Αστυνομίας και τα πολιτικά κόμματα εξουσίας. Και ποιοι είναι, λοιπόν, αυτοί που ψήφισαν Χρυσή Αυγή; Ποιο είναι το αληθινό τους πρόσωπο; Ποιοι μπορούν να πειστούν από έωλα επιχειρήματα που βασίζονται στον παράλογο συλλογισμό; Ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, εχθρούς; Ποιοι είναι αυτοί που δεν κατανοούν ότι για την οικονομική κρίση δεν ευθύνεται ο μετανάστης ή ο σκληρά εργαζόμενος, αλλά το ίδιο το οικονομικό σύστημα που καταρρέει και η Χρυσή Αυγή το υπηρετεί με ακραιφνή ζήλο;

Όπου σκίζουν βιβλία, σύντομα θα σκίσουν και ανθρώπους!

Ο εθνικιστικός όχλος ξαναχτυπά! Σαν να μην έφταναν οι ρατσιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, που επί σχεδόν καθημερινής βάσης ξυλοκοπούν μετανάστες, αγνοώντας αν είναι νόμιμοι ή παράνομοι (όχι πως έχει κάποια σημασία για εμάς), καταστρέφοντάς τους καταστήματα, πάγκους και μαγαζιά, μόλις χθες, το χριστεπώνυμο «πλήθος» (μέλη του Εθνικού Λαϊκού Σχηματισμού), μετέβη στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και κατέστρεψε το νέο εγχειρίδιο Γραμματικής της Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, διανέμοντας παράλληλα στους μαθητές το παλιό αντίστοιχο βιβλίο.

Μια χούφτα, λοιπόν, εθνικιστές, ψηφοφόροι που, κατά κάποιον τρόπο, αμφιταλαντεύονται μεταξύ Ανεξάρτητων Ελλήνων, ΛΑ.Ο.Σ, και Χρυσής Αυγής, που το μόνο που γνωρίζουν (και μάλιστα το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά) είναι ν’ αναμασάν μερικές Ελληνικές λέξεις, ν’ αναπαράγουν όλη την προπαγάνδα που τους είχε σερβίρει το καθεστώς του Παπαδόπουλου, ν’ ανεμίζουν γαλανόλευκες και ν΄αναρτούν σχόλια στο διαδίκτυο με βρισιές και αφορισμούς σε κάθε άρθρο που αφορά το μεταναστευτικό είτε τα εθνικά «μας» θέματα – φυσικά, γράφοντας πάντα στα κεφαλαία, ή όταν αντιληφθούν την λειτουργία και τις ιδιότητες του πλήκτρου Caps Lock, τότε γράφουν στα μικρά (πάντα χωρίς τόνους) και γεμάτα ορθογραφικά λάθη, προφανώς φοβούνται να χρησιμοποιήσουν κάποιο spell check, είτε γιατί δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν τέτοια προγράμματα, είτε διότι μπορεί να νομίζουν ότι πίσω από όλα αυτά κρύβεται ο Σατανάς (όλα να τα περιμένει κανείς απ’ αυτούς), ξαφνικά, όλοι αυτοί, σαν να πρόκειται για πεφωτισμένους Μπαμπινιώτιδες, (ανίκανοι, ωστόσο, να ξεχωρίσουν δυο βοδιών άχυρα) προκαλούν με τον χειρότερο τρόπο. Και φυσικά, οι (αν)αρμόδιοι του σχολείου δεν φαίνεται πως είναι διατεθειμένοι ν’ απομακρύνουν τους ανθρώπους αυτούς από το προαύλιο, με σκοπό να παράσχουν προστασία στους ανήλικους μαθητές από την προπαγάνδα σκοταδισμού και μίσους που εξαπολύουν ανενόχλητοι!

Ιστορίες καθημερινής εθνικιστικής προπαγάνδας: Ο Τούρκος αστυνομικός και ο δολοφονημένος «Κούρδος»

Με τη γνωστή μέθοδο του ανελέητου copy/paste, χαρακτηριστικό των προβάτων που καταπίνουν αμάσητo το πάσης φύσεως εθνικιστικό τους χορτάρι, βούηξε την προηγούμενη βδομάδα και πάλι το διαδίκτυο με μια κατασκευασμένη είδηση.

Επρόκειτο για ένα πολύ σκληρό βίντεο (προτιμώ να μην το δημοσιεύσω εδώ), τουρκικής προελεύσεως, όπου, μέσα σε μια αναμπουμπούλα μεταξύ Τούρκων αστυνομικών και πολιτών, ένας αστυνομικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε με τρεις πυροβολισμούς έναν πολίτη. Ήταν επόμενο τα αυτοαποκαλούμενα «πατριωτικά ιστολόγια» να το πάρουν και να κάνουν πάρτυ. Δυστυχώς, υπήρξαν και κάποιοι που

Ο Εθνικισμός η εξέδρα και...η Χρυσή Αυγή

Μιας και ξεκινά το Γιούρο σήμερα και η εθνική υπερηφάνια προβλεπεται να χτυπήσει απανωτά τίλτ, ενα ντοκιμαντέρ για την δράση εθνικιστών στις εξέδρες…

Ήταν η “Γαλάζια Στρατιά” παρακλάδι της Χρυσής Αυγής; Ένα ρεπορτάζ για τους τιμωρούς των γηπέδων, τη δράση της οργάνωσης και οι καταγγελίες για ξυλοδαρμούς στα πανεπιστήμια. Τι περιεχόμενο δίνουν στον Εθνικισμό; Ποια η ιδεολογία τους.

Μιλάει ο εκπρόσωπος της Γαλάζιας Στρατιάς και στέλεχος της Χρυσής Αυγής Ηλίας Παναγιώταρος.
Ρεπορτάζ:Γιώργος Κουβαράς -Μάγδα Γεωργιάδου

Καλωήλθατε στα κανάλια του έθνους

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: risinggalaxy

Δημοσιεύω ξανά αυτό το κείμενο-μικροέρευνα (πρώτη δημοσίευση στις 19/1/2010), γιατί νομίζω πώς αποκτά πάλι ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω των συγκυριών.
Θα καταλάβετε τί εννοώ παρακάτω.

Από το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ:

“… Τα λαϊκά κόμματα απορρίπτουν αυτό το μοντέλο της ψεύτικης πολιτικής διαίρεσης της κοινωνίας μας σε “Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά”

Από τη Διακήρυξη της 21ης Απριλίου 1967:

“Κηρύσσομεν την συναδέλφωσιν. Από της στιγμής αυτής δεν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι οποίοι πιστεύουν εις την Ελλάδα, εις ένα ευγενές, ανώτερον, και πλήρες ιδεώδες της αληθούς Δημοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας του πεζοδρομίου, της οχλοκρατίας και της αναρχίας. Όταν οι Έλληνες είναι ηνωμένοι, θαυματουργούν”.

Από συνέντευξη τύπου του Γιώργου Καρατζαφέρη.

Η ερώτηση του δημοσιογράφου αφορά στον χαρακτηρισμό “ακραίος” που αποδίδουν στον πρόεδρο οι πολιτικοί του αντίπαλοι: ”
… Είναι κάτι που δεν είμαι και δεν μπορώ να είμαι. Ξεκίνησα από μια φτωχή γειτονιά της Αμφιθέας, είμαι ο γιός σανοπώλη, είμαι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος…”

Από τη Διακήρυξη της 21ης Απριλίου 1967:

“…Ανήκομεν εις την τάξιν του μόχθου. Και θα σταθώμεν εις το πλευρόν των πτωχών αδελφών μας Ελλήνων…”

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:

“Η καταπίεση των οικονομικά ασθενεστέρων συμπατριωτών μας από τους μηχανισμούς της οικονομικής ολιγαρχίας -ντόπιας και ξένης- μας βρίσκει πολέμιους και αποφασισμένους να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του λαού και την κοινωνική δικαιοσύνη”.

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ:

Είναι γεγονός πως οι Αντιδημοκράτες (φανεροί και κρυφοί) αρέσκονται στο να χρησιμοποιούν τις μεθόδους, τις πρακτικές και τις δυνατότητες του (Κουτσουρεμένου) Δημοκρατικού Πολιτεύματος όταν διαβλέπουν πως κάτι τέτοιο τους συμφέρει.
Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό πως το Κοινοβούλιο δεν είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ οποιουδήποτε θέλει να παριστάνει τον (Υπέρ)δημοκράτη. Δεν είναι αξιωματικό δεδομένο πως όποιος είναι εντός βουλής σέβεται τη Δημοκρατία, ενώ όποιος είναι έξω από αυτή όχι.
Γιατί ακόμα και ο Αδόλφος Χίτλερ μέσα από κοινοβουλευτικά τερτίπια και ίντριγκες κατάφερε να γίνει Καγκελάριος στη Γερμανία.
Το ιστορικό μάθημα λοιπόν είναι παλιό αλλά δυστυχώς… ξεχασμένο.
Όταν το κλίμα είναι κατάλληλο για… Δημοκρατία, τότε οι εχθροί της την προωθούν, επικαλούνται το Σύνταγμα, ζητούν δημοψηφίσματα (Ταυτότητες, Μακεδονικό, Μεταναστευτικό).
Έχουν δηλαδή μια επιλεκτική στάση απέναντι στο πολίτευμα που κατέλυσε ένας από τους κυριότερους -κατά τα λεγόμενά τους- πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες του Νεότερου Ελληνικού Κράτους: ο Ιωάννης Μεταξάς. {κυριαρχούσα και σεβαστή πολιτική μορφή του περί ο λόγος “χώρου”: από το κοινοβουλευτικό φάσμα (ΛΑ.Ο.Σ.) μέχρι το εξωκοινοβουλευτικό (Χρυσή Αυγή)}.
Βέβαια, τα χρόνια έχουν περάσει από το τέλος της Δικτατορίας του Μεταξά, ενώ στο μεσοδιάστημα έκανε την επαχθή εμφάνισή της και η Δικτατορία των Απριλιανών, κομβικό γεγονός για τον… “χώρο”. Και ναι μεν ο “χώρος”… πήρε τα πάνω του, αλλά από την άλλη χωρίστηκε σε ομάδες ιδεολογικών και πολιτικών διαφοροποιήσεων χωρίς να καταφέρει σοβαρή εκλογική παρουσία.
Υπήρξαν διάφορες τάσεις: Εθνικιστές, Απριλιανοί, Εθνικοσοσιαλιστές κ.α.

Το φίδι λοιπόν εκκολάφθηκε αλλά δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει. Αυτά τότε, γιατί τώρα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.

Ίσως πρωταρχική Κινητήρια δύναμη να αποτέλεσε η τομή που δημιούργησε ο ελληνικός εμφύλιος. Χονδροειδώς η τομή αυτή μπορεί να αποτυπωθεί ως εξής:

Οι καλοί Χριστιανοί Πατριώτες και οι Κακοί Άθεοι (Αναρχο)Κομμουνιστές.

Οι Οικογενειάρχες και οι Ανέστιοι.

Εμείς και οι άλλοι.

Πάντα αυτός ο διαχωρισμός, η Μανιχαϊστική απόδοση της πολιτικής σκέψης και πρακτικής, η “άσπρο-μαύρο” εκτίμηση της Ιστορίας. Κάτω από καλά δομημένες λογικές κατηγορίες και επεξηγήσεις υπάρχει κάτι που παραμένει και θεριεύει υπόκωφα, χωρίς πολλές φανφάρες, δομημένο πάνω σε άψογους τηλεοπτικούς χρόνους και εκκωφαντικούς λόγους, κάτι που φαίνεται να έχει μέλλον.
Το κοινό του είναι ετερόκλητο: απολιτικοί, ανένταχτοι (αυτόνομοι) Πατριώτες, Αριστεροί και Δεξιοί, γηραιοί του “Πατριωτικού ΠΑ.ΣΟ.Κ.”, σκληροί Εθνικιστές, Εθνοκοινωνιστές, Εθνικοσοσιαλιστές. 
Ταυτίζονται και συνωθούνται σε ένα χώρο που ξεκινάει από τις παρυφές της Νέας Δημοκρατίας (Ψωμιάδης, Ανδρεουλάκος κ.α.) και της Πατριωτικής Αριστεράς (Κρητικός, Καραμπελιάς, Παπανικολάου, Παπαθεμελής, Σαρρής κ.α.) καταλήγοντας στο σκληρό πυρήνα της Χρυσής Αυγής.
Βέβαια σε όλο αυτό το πλέγμα υπάρχουν διαφοροποιήσεις και παραλλαγές αλλά οι βασικοί αντίπαλοι είναι το Αστικό κράτος και η “θολοκουλτουριάρικη”, “Προδοτική”, “Νεοταξική Αριστερά” με τα όργανά της.
Μεγάλο κίνδυνο αποτελεί η Αποεθνοποίηση της Ελλάδας μέσω της ΑμερικανοΕβραιοκινούμενης Παγκοσμιοποίησης την οποία υποθάλπει η… παραπάνω Αριστερά και ο Κοσμοπολίτικος Φιλελευθερισμός.

Όπως είπα και παραπάνω δεν ισχυρίζομαι έλλειψη αφετηριακών διαφορών και διαφοροποιήσεων στην τακτική, όμως ο φόβος για την καταστροφή του Έθνους που εξυφαίνεται από ξένα κυρίως κέντρα (Σόρος-Παγκοσμιοποίηση) και ντόπιους ενδοτικούς πανεπιστημιακούς (Ρεπούση, Δραγώνα, Λιάκος κ.α.), ο Αντισημιτισμός (ή ΦοβοΕβραϊσμός ή Καρατζαφέρειος Αντισιωνισμός), το δόγμα της “Τάξης και Ασφάλειας”, το “Μακεδονικό” και η Μετανάστευση είναι τα κυρίαρχα θέματα συνοχής του Πατριωτικού χώρου από όπου κι αν έχει τελικά αφετηρία.

Για όλους αυτούς η έννοια “πατρίδα” έχει μόνο μία ανάγνωση (όλες οι άλλες αποκλείονται).
Οι Πατριώτες είναι γνώστες των γεωπολιτικών στρατηγικών αφανισμού του Έθνους
(βλ. Παπαθεμελής, Βελόπουλος), των παρασκηνίων που εμείς δεν ξέρουμε (βλ. Χατζάρας), των συνωμοσιών που ο μέσος άνθρωπος τείνει να πιστεύει πολύ εύκολα (βλ. Λιακόπουλος), της εύκολης ανάλυσης και του ανέξοδου φόβου(βλ. Γεωργιάδης).
Φόβος που διαχέεται από παντού ανεύθυνα, ανελέητα.
Γνώση που προσφέρεται με το αζημίωτο. Τηλεπωλητές Εθνικής ΝεοΠαλιγγενεσίας έχουν αλώσει τηλεοπτικά κανάλια, διαδίκτυο και περιοδικά.
Εκείνοι τα ξέρουν καλύτερα από όλους, εκείνοι διαβάζουν τη σωστή ιστορία, εκείνοι κοινωνιολιογούν ορθά, εκείνοι ενδιαφέρονται με σωστό τρόπο για τους μετανάστες, είναι ουσιαστικά Ανθρωπιστές σε σχέση με τους άλλους, τους Εθνομηδενιστές Θολοκουλτουριάρηδες.

Εκείνοι παίζουν την Αρχαία Ελληνική σκέψη στα δάχτυλα, την κάνουν λιανά και την μοιράζουν κάθε μέρα στα τηλεοπτικά κανάλια, που τους πριμοδοτούν ώστε να αυξήσουν τις πωλήσεις των βιβλίων τους. Προκειμένου να πείσουν για την εγκυρότητα της άποψής τους μπορούν να κάνουν το ο,τιδήποτε: Να μιλούν για την ουσία του Ελληνισμού με τις ώρες, να αποκαλύπτουν συνωμοτικά παιχνίδια εναντίον του Έθνους, να ωθούν τους Εβραίους στο πυρ το εξώτερον υποστηρίζοντας αντισημιτικές (αντισιωνιστικές τις λένε εκείνοι) θέσεις, να κραυγάζουν για το αυταπόδεικτον του Αναδέλφου (Παλιά ρήση του Σαρτζετάκη) του Ελληνικού Έθνους, να γίνονται τσάμπα Αντιαμερικάνοι, να φωνάζουν εκκωφαντικά, να ειρωνεύονται, να υπονοούν χωρίς ποτέ να εννοούν (συνήθης τακτική του ΛΑ.Ο.Σ. και προσωπικά του Καρατζαφέρη). Ανίκανοι να εξανθρωπίσουν τα πιστεύω τους, παραμένουν θλιβεροί μα κυρίως επικίνδυνοι. Θέλουν να μισούμε και εμείς μαζί τους, θέλουν ομογενοποιημένη άποψη, θέλουν τον διαστρεβλωμένο “Ανθιμοποιημένο” Εθνικό τους Χριστιανισμό να καλεί σε Εθνικό Εγερτήριο, θέλουν τελικά τον Έλληνα εναντίον του Ξένου, του Άλλου, του Διαφορετικού.

Η νομιμοποίηση του φόβου και του μίσους ήρθε πολύ εύκολα, πολύ γρήγορα:

Μακεδονικό και Μετανάστες. Αυτά τα δύο θέματα απασχολούν τους “Πατριώτες”.

Η Ριζοσπαστική Δεξιά (κατά Χρ.Χαρίτο) ή η ΑναρχοΔεξιά (κατά Χρ. Γούδη) επανήλθε αλλιώς, πολύπλευρη, διαφορετική, πανταχού παρούσα.

Τώρα είναι πιο εύκολο να μιλούν για Πατρίδα και Έθνος μέσα και έξω από παρατάξεις, να στέλνουν από καθέδρας επιστολές στον Λαζόπουλο (Μίκης Θεοδωράκης), να συγκεντρώνονται στον Άγιο Παντελεήμονα για να διώξουν τους… εισβολείς, να θέλουν να σαπουνίσουν εαυτούς αλλά ειδικά τους… αλλήλους, ώστε να πετύχουν την πολυπόθητη καθαρότητα. Γιατί μη γελιόμαστε, όλα αυτά έχουν διαφορετικές αφετηρίες αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο καταλήγουν σε κοινά συμπεράσματα..

Το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες” έγινε το