ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: risinggalaxy
“… Τα λαϊκά κόμματα απορρίπτουν αυτό το μοντέλο της ψεύτικης πολιτικής διαίρεσης της κοινωνίας μας σε “Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά”
Δημοσιεύω ξανά αυτό το κείμενο-μικροέρευνα (πρώτη δημοσίευση στις 19/1/2010), γιατί νομίζω πώς αποκτά πάλι ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω των συγκυριών.
Θα καταλάβετε τί εννοώ παρακάτω.
Θα καταλάβετε τί εννοώ παρακάτω.
Από το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ:
“… Τα λαϊκά κόμματα απορρίπτουν αυτό το μοντέλο της ψεύτικης πολιτικής διαίρεσης της κοινωνίας μας σε “Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά”
Από τη Διακήρυξη της 21ης Απριλίου 1967:
“Κηρύσσομεν την συναδέλφωσιν. Από της στιγμής αυτής δεν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι οποίοι πιστεύουν εις την Ελλάδα, εις ένα ευγενές, ανώτερον, και πλήρες ιδεώδες της αληθούς Δημοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας του πεζοδρομίου, της οχλοκρατίας και της αναρχίας. Όταν οι Έλληνες είναι ηνωμένοι, θαυματουργούν”.
Από συνέντευξη τύπου του Γιώργου Καρατζαφέρη.
Η ερώτηση του δημοσιογράφου αφορά στον χαρακτηρισμό “ακραίος” που αποδίδουν στον πρόεδρο οι πολιτικοί του αντίπαλοι: ”
… Είναι κάτι που δεν είμαι και δεν μπορώ να είμαι. Ξεκίνησα από μια φτωχή γειτονιά της Αμφιθέας, είμαι ο γιός σανοπώλη, είμαι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος…”
… Είναι κάτι που δεν είμαι και δεν μπορώ να είμαι. Ξεκίνησα από μια φτωχή γειτονιά της Αμφιθέας, είμαι ο γιός σανοπώλη, είμαι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος…”
Από τη Διακήρυξη της 21ης Απριλίου 1967:
“…Ανήκομεν εις την τάξιν του μόχθου. Και θα σταθώμεν εις το πλευρόν των πτωχών αδελφών μας Ελλήνων…”
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:
“Η καταπίεση των οικονομικά ασθενεστέρων συμπατριωτών μας από τους μηχανισμούς της οικονομικής ολιγαρχίας -ντόπιας και ξένης- μας βρίσκει πολέμιους και αποφασισμένους να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα του λαού και την κοινωνική δικαιοσύνη”.
Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ:
Είναι γεγονός πως οι Αντιδημοκράτες (φανεροί και κρυφοί) αρέσκονται στο να χρησιμοποιούν τις μεθόδους, τις πρακτικές και τις δυνατότητες του (Κουτσουρεμένου) Δημοκρατικού Πολιτεύματος όταν διαβλέπουν πως κάτι τέτοιο τους συμφέρει.
Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό πως το Κοινοβούλιο δεν είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ οποιουδήποτε θέλει να παριστάνει τον (Υπέρ)δημοκράτη. Δεν είναι αξιωματικό δεδομένο πως όποιος είναι εντός βουλής σέβεται τη Δημοκρατία, ενώ όποιος είναι έξω από αυτή όχι.
Γιατί ακόμα και ο Αδόλφος Χίτλερ μέσα από κοινοβουλευτικά τερτίπια και ίντριγκες κατάφερε να γίνει Καγκελάριος στη Γερμανία.
Το ιστορικό μάθημα λοιπόν είναι παλιό αλλά δυστυχώς… ξεχασμένο.
Όταν το κλίμα είναι κατάλληλο για… Δημοκρατία, τότε οι εχθροί της την προωθούν, επικαλούνται το Σύνταγμα, ζητούν δημοψηφίσματα (Ταυτότητες, Μακεδονικό, Μεταναστευτικό).
Έχουν δηλαδή μια επιλεκτική στάση απέναντι στο πολίτευμα που κατέλυσε ένας από τους κυριότερους -κατά τα λεγόμενά τους- πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες του Νεότερου Ελληνικού Κράτους: ο Ιωάννης Μεταξάς. {κυριαρχούσα και σεβαστή πολιτική μορφή του περί ο λόγος “χώρου”: από το κοινοβουλευτικό φάσμα (ΛΑ.Ο.Σ.) μέχρι το εξωκοινοβουλευτικό (Χρυσή Αυγή)}.
Βέβαια, τα χρόνια έχουν περάσει από το τέλος της Δικτατορίας του Μεταξά, ενώ στο μεσοδιάστημα έκανε την επαχθή εμφάνισή της και η Δικτατορία των Απριλιανών, κομβικό γεγονός για τον… “χώρο”. Και ναι μεν ο “χώρος”… πήρε τα πάνω του, αλλά από την άλλη χωρίστηκε σε ομάδες ιδεολογικών και πολιτικών διαφοροποιήσεων χωρίς να καταφέρει σοβαρή εκλογική παρουσία.
Υπήρξαν διάφορες τάσεις: Εθνικιστές, Απριλιανοί, Εθνικοσοσιαλιστές κ.α.
Όμως πρέπει να γίνει κατανοητό πως το Κοινοβούλιο δεν είναι η κολυμπήθρα του Σιλωάμ οποιουδήποτε θέλει να παριστάνει τον (Υπέρ)δημοκράτη. Δεν είναι αξιωματικό δεδομένο πως όποιος είναι εντός βουλής σέβεται τη Δημοκρατία, ενώ όποιος είναι έξω από αυτή όχι.
Γιατί ακόμα και ο Αδόλφος Χίτλερ μέσα από κοινοβουλευτικά τερτίπια και ίντριγκες κατάφερε να γίνει Καγκελάριος στη Γερμανία.
Το ιστορικό μάθημα λοιπόν είναι παλιό αλλά δυστυχώς… ξεχασμένο.
Όταν το κλίμα είναι κατάλληλο για… Δημοκρατία, τότε οι εχθροί της την προωθούν, επικαλούνται το Σύνταγμα, ζητούν δημοψηφίσματα (Ταυτότητες, Μακεδονικό, Μεταναστευτικό).
Έχουν δηλαδή μια επιλεκτική στάση απέναντι στο πολίτευμα που κατέλυσε ένας από τους κυριότερους -κατά τα λεγόμενά τους- πολιτικούς και πνευματικούς ηγέτες του Νεότερου Ελληνικού Κράτους: ο Ιωάννης Μεταξάς. {κυριαρχούσα και σεβαστή πολιτική μορφή του περί ο λόγος “χώρου”: από το κοινοβουλευτικό φάσμα (ΛΑ.Ο.Σ.) μέχρι το εξωκοινοβουλευτικό (Χρυσή Αυγή)}.
Βέβαια, τα χρόνια έχουν περάσει από το τέλος της Δικτατορίας του Μεταξά, ενώ στο μεσοδιάστημα έκανε την επαχθή εμφάνισή της και η Δικτατορία των Απριλιανών, κομβικό γεγονός για τον… “χώρο”. Και ναι μεν ο “χώρος”… πήρε τα πάνω του, αλλά από την άλλη χωρίστηκε σε ομάδες ιδεολογικών και πολιτικών διαφοροποιήσεων χωρίς να καταφέρει σοβαρή εκλογική παρουσία.
Υπήρξαν διάφορες τάσεις: Εθνικιστές, Απριλιανοί, Εθνικοσοσιαλιστές κ.α.
Το φίδι λοιπόν εκκολάφθηκε αλλά δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει. Αυτά τότε, γιατί τώρα τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά.
Ίσως πρωταρχική Κινητήρια δύναμη να αποτέλεσε η τομή που δημιούργησε ο ελληνικός εμφύλιος. Χονδροειδώς η τομή αυτή μπορεί να αποτυπωθεί ως εξής:
Οι καλοί Χριστιανοί Πατριώτες και οι Κακοί Άθεοι (Αναρχο)Κομμουνιστές.
Οι Οικογενειάρχες και οι Ανέστιοι.
Εμείς και οι άλλοι.
Πάντα αυτός ο διαχωρισμός, η Μανιχαϊστική απόδοση της πολιτικής σκέψης και πρακτικής, η “άσπρο-μαύρο” εκτίμηση της Ιστορίας. Κάτω από καλά δομημένες λογικές κατηγορίες και επεξηγήσεις υπάρχει κάτι που παραμένει και θεριεύει υπόκωφα, χωρίς πολλές φανφάρες, δομημένο πάνω σε άψογους τηλεοπτικούς χρόνους και εκκωφαντικούς λόγους, κάτι που φαίνεται να έχει μέλλον.
Το κοινό του είναι ετερόκλητο: απολιτικοί, ανένταχτοι (αυτόνομοι) Πατριώτες, Αριστεροί και Δεξιοί, γηραιοί του “Πατριωτικού ΠΑ.ΣΟ.Κ.”, σκληροί Εθνικιστές, Εθνοκοινωνιστές, Εθνικοσοσιαλιστές.
Ταυτίζονται και συνωθούνται σε ένα χώρο που ξεκινάει από τις παρυφές της Νέας Δημοκρατίας (Ψωμιάδης, Ανδρεουλάκος κ.α.) και της Πατριωτικής Αριστεράς (Κρητικός, Καραμπελιάς, Παπανικολάου, Παπαθεμελής, Σαρρής κ.α.) καταλήγοντας στο σκληρό πυρήνα της Χρυσής Αυγής.
Βέβαια σε όλο αυτό το πλέγμα υπάρχουν διαφοροποιήσεις και παραλλαγές αλλά οι βασικοί αντίπαλοι είναι το Αστικό κράτος και η “θολοκουλτουριάρικη”, “Προδοτική”, “Νεοταξική Αριστερά” με τα όργανά της.
Μεγάλο κίνδυνο αποτελεί η Αποεθνοποίηση της Ελλάδας μέσω της ΑμερικανοΕβραιοκινούμενης Παγκοσμιοποίησης την οποία υποθάλπει η… παραπάνω Αριστερά και ο Κοσμοπολίτικος Φιλελευθερισμός.
Το κοινό του είναι ετερόκλητο: απολιτικοί, ανένταχτοι (αυτόνομοι) Πατριώτες, Αριστεροί και Δεξιοί, γηραιοί του “Πατριωτικού ΠΑ.ΣΟ.Κ.”, σκληροί Εθνικιστές, Εθνοκοινωνιστές, Εθνικοσοσιαλιστές.
Ταυτίζονται και συνωθούνται σε ένα χώρο που ξεκινάει από τις παρυφές της Νέας Δημοκρατίας (Ψωμιάδης, Ανδρεουλάκος κ.α.) και της Πατριωτικής Αριστεράς (Κρητικός, Καραμπελιάς, Παπανικολάου, Παπαθεμελής, Σαρρής κ.α.) καταλήγοντας στο σκληρό πυρήνα της Χρυσής Αυγής.
Βέβαια σε όλο αυτό το πλέγμα υπάρχουν διαφοροποιήσεις και παραλλαγές αλλά οι βασικοί αντίπαλοι είναι το Αστικό κράτος και η “θολοκουλτουριάρικη”, “Προδοτική”, “Νεοταξική Αριστερά” με τα όργανά της.
Μεγάλο κίνδυνο αποτελεί η Αποεθνοποίηση της Ελλάδας μέσω της ΑμερικανοΕβραιοκινούμενης Παγκοσμιοποίησης την οποία υποθάλπει η… παραπάνω Αριστερά και ο Κοσμοπολίτικος Φιλελευθερισμός.
Όπως είπα και παραπάνω δεν ισχυρίζομαι έλλειψη αφετηριακών διαφορών και διαφοροποιήσεων στην τακτική, όμως ο φόβος για την καταστροφή του Έθνους που εξυφαίνεται από ξένα κυρίως κέντρα (Σόρος-Παγκοσμιοποίηση) και ντόπιους ενδοτικούς πανεπιστημιακούς (Ρεπούση, Δραγώνα, Λιάκος κ.α.), ο Αντισημιτισμός (ή ΦοβοΕβραϊσμός ή Καρατζαφέρειος Αντισιωνισμός), το δόγμα της “Τάξης και Ασφάλειας”, το “Μακεδονικό” και η Μετανάστευση είναι τα κυρίαρχα θέματα συνοχής του Πατριωτικού χώρου από όπου κι αν έχει τελικά αφετηρία.
Για όλους αυτούς η έννοια “πατρίδα” έχει μόνο μία ανάγνωση (όλες οι άλλες αποκλείονται).
Οι Πατριώτες είναι γνώστες των γεωπολιτικών στρατηγικών αφανισμού του Έθνους
(βλ. Παπαθεμελής, Βελόπουλος), των παρασκηνίων που εμείς δεν ξέρουμε (βλ. Χατζάρας), των συνωμοσιών που ο μέσος άνθρωπος τείνει να πιστεύει πολύ εύκολα (βλ. Λιακόπουλος), της εύκολης ανάλυσης και του ανέξοδου φόβου(βλ. Γεωργιάδης).
Φόβος που διαχέεται από παντού ανεύθυνα, ανελέητα.
Γνώση που προσφέρεται με το αζημίωτο. Τηλεπωλητές Εθνικής ΝεοΠαλιγγενεσίας έχουν αλώσει τηλεοπτικά κανάλια, διαδίκτυο και περιοδικά.
Εκείνοι τα ξέρουν καλύτερα από όλους, εκείνοι διαβάζουν τη σωστή ιστορία, εκείνοι κοινωνιολιογούν ορθά, εκείνοι ενδιαφέρονται με σωστό τρόπο για τους μετανάστες, είναι ουσιαστικά Ανθρωπιστές σε σχέση με τους άλλους, τους Εθνομηδενιστές Θολοκουλτουριάρηδες.
Εκείνοι παίζουν την Αρχαία Ελληνική σκέψη στα δάχτυλα, την κάνουν λιανά και την μοιράζουν κάθε μέρα στα τηλεοπτικά κανάλια, που τους πριμοδοτούν ώστε να αυξήσουν τις πωλήσεις των βιβλίων τους. Προκειμένου να πείσουν για την εγκυρότητα της άποψής τους μπορούν να κάνουν το ο,τιδήποτε: Να μιλούν για την ουσία του Ελληνισμού με τις ώρες, να αποκαλύπτουν συνωμοτικά παιχνίδια εναντίον του Έθνους, να ωθούν τους Εβραίους στο πυρ το εξώτερον υποστηρίζοντας αντισημιτικές (αντισιωνιστικές τις λένε εκείνοι) θέσεις, να κραυγάζουν για το αυταπόδεικτον του Αναδέλφου (Παλιά ρήση του Σαρτζετάκη) του Ελληνικού Έθνους, να γίνονται τσάμπα Αντιαμερικάνοι, να φωνάζουν εκκωφαντικά, να ειρωνεύονται, να υπονοούν χωρίς ποτέ να εννοούν (συνήθης τακτική του ΛΑ.Ο.Σ. και προσωπικά του Καρατζαφέρη). Ανίκανοι να εξανθρωπίσουν τα πιστεύω τους, παραμένουν θλιβεροί μα κυρίως επικίνδυνοι. Θέλουν να μισούμε και εμείς μαζί τους, θέλουν ομογενοποιημένη άποψη, θέλουν τον διαστρεβλωμένο “Ανθιμοποιημένο” Εθνικό τους Χριστιανισμό να καλεί σε Εθνικό Εγερτήριο, θέλουν τελικά τον Έλληνα εναντίον του Ξένου, του Άλλου, του Διαφορετικού.
Οι Πατριώτες είναι γνώστες των γεωπολιτικών στρατηγικών αφανισμού του Έθνους
(βλ. Παπαθεμελής, Βελόπουλος), των παρασκηνίων που εμείς δεν ξέρουμε (βλ. Χατζάρας), των συνωμοσιών που ο μέσος άνθρωπος τείνει να πιστεύει πολύ εύκολα (βλ. Λιακόπουλος), της εύκολης ανάλυσης και του ανέξοδου φόβου(βλ. Γεωργιάδης).
Φόβος που διαχέεται από παντού ανεύθυνα, ανελέητα.
Γνώση που προσφέρεται με το αζημίωτο. Τηλεπωλητές Εθνικής ΝεοΠαλιγγενεσίας έχουν αλώσει τηλεοπτικά κανάλια, διαδίκτυο και περιοδικά.
Εκείνοι τα ξέρουν καλύτερα από όλους, εκείνοι διαβάζουν τη σωστή ιστορία, εκείνοι κοινωνιολιογούν ορθά, εκείνοι ενδιαφέρονται με σωστό τρόπο για τους μετανάστες, είναι ουσιαστικά Ανθρωπιστές σε σχέση με τους άλλους, τους Εθνομηδενιστές Θολοκουλτουριάρηδες.
Εκείνοι παίζουν την Αρχαία Ελληνική σκέψη στα δάχτυλα, την κάνουν λιανά και την μοιράζουν κάθε μέρα στα τηλεοπτικά κανάλια, που τους πριμοδοτούν ώστε να αυξήσουν τις πωλήσεις των βιβλίων τους. Προκειμένου να πείσουν για την εγκυρότητα της άποψής τους μπορούν να κάνουν το ο,τιδήποτε: Να μιλούν για την ουσία του Ελληνισμού με τις ώρες, να αποκαλύπτουν συνωμοτικά παιχνίδια εναντίον του Έθνους, να ωθούν τους Εβραίους στο πυρ το εξώτερον υποστηρίζοντας αντισημιτικές (αντισιωνιστικές τις λένε εκείνοι) θέσεις, να κραυγάζουν για το αυταπόδεικτον του Αναδέλφου (Παλιά ρήση του Σαρτζετάκη) του Ελληνικού Έθνους, να γίνονται τσάμπα Αντιαμερικάνοι, να φωνάζουν εκκωφαντικά, να ειρωνεύονται, να υπονοούν χωρίς ποτέ να εννοούν (συνήθης τακτική του ΛΑ.Ο.Σ. και προσωπικά του Καρατζαφέρη). Ανίκανοι να εξανθρωπίσουν τα πιστεύω τους, παραμένουν θλιβεροί μα κυρίως επικίνδυνοι. Θέλουν να μισούμε και εμείς μαζί τους, θέλουν ομογενοποιημένη άποψη, θέλουν τον διαστρεβλωμένο “Ανθιμοποιημένο” Εθνικό τους Χριστιανισμό να καλεί σε Εθνικό Εγερτήριο, θέλουν τελικά τον Έλληνα εναντίον του Ξένου, του Άλλου, του Διαφορετικού.
Η νομιμοποίηση του φόβου και του μίσους ήρθε πολύ εύκολα, πολύ γρήγορα:
Μακεδονικό και Μετανάστες. Αυτά τα δύο θέματα απασχολούν τους “Πατριώτες”.
Η Ριζοσπαστική Δεξιά (κατά Χρ.Χαρίτο) ή η ΑναρχοΔεξιά (κατά Χρ. Γούδη) επανήλθε αλλιώς, πολύπλευρη, διαφορετική, πανταχού παρούσα.
Τώρα είναι πιο εύκολο να μιλούν για Πατρίδα και Έθνος μέσα και έξω από παρατάξεις, να στέλνουν από καθέδρας επιστολές στον Λαζόπουλο (Μίκης Θεοδωράκης), να συγκεντρώνονται στον Άγιο Παντελεήμονα για να διώξουν τους… εισβολείς, να θέλουν να σαπουνίσουν εαυτούς αλλά ειδικά τους… αλλήλους, ώστε να πετύχουν την πολυπόθητη καθαρότητα. Γιατί μη γελιόμαστε, όλα αυτά έχουν διαφορετικές αφετηρίες αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο καταλήγουν σε κοινά συμπεράσματα..
Το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου “Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες” έγινε το
