Σε αυτό το κείμενο δεν θα εξετάσουμε το θεσμό των εκλογών, ούτε θα προτρέψουμε ή θα αποτρέψουμε κάποιον να πάει να ψηφίσει. Ας κάνει ο καθένας ότι καταλαβαίνει. Θα αρκεστούμε να παραθέσουμε δύο αυτονόητες διαπιστώσεις. Πρώτη διαπίστωση: Με ένα φακελάκι κάθε 4 χρόνια, ότι και να περιέχει μέσα, δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό σε αυτή την κοινωνία, που την έχουν αλυσοδέσει από χίλιες μεριές για να μπορεί μία μικρή κάστα τραπεζών, εταιρειών και πολιτικών να αυξάνει συνεχώς τα προνόμια της εις βάρος των αδύνατων και των καταφρονεμένων.
Σε κάθε γωνιά αυτού του πλανήτη, υπάρχουν συνάνθρωποι μας που εκτελέστηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν για να μπορέσουν να διεκδικήσουν, με τον πλέον περήφανο τρόπο, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Ο αγώνας ενάντια στην εξουσία με στόχο την απελευθέρωση του ανθρώπου είναι μία δύσκολη, απαιτητική, πολύπλευρη και καθημερινή διαδικασία που ποτέ δεν σχετίστηκε με κάλπες.
Δεύτερη διαπίστωση: Από το 1974 μέχρι σήμερα, ποτέ το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν φοβήθηκε τόσο πολύ το ακίνδυνο εκλογικό του κατασκεύασμα. Ποτέ δεν χρειάστηκε τέτοιους εκβιασμούς, τέτοια τρομουστερία, τέτοια τεχνάσματα, τόσα κόμματα δορυφόρους, τόσες δηλώσεις των κουμανταδόρων του ΔΝΤ και τόσες σπασμωδικές κινήσεις για να σχηματίσει τα πολυπόθητα ποσοστά. Ποτέ δεν αναγκάστηκε να διορίσει μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα ένα ΑΤΜ για πρωθυπουργό που θα ψήφιζε αμέσως το ξεπούλημα της χώρας, γιατί ήξερε ότι θα το κάνει μετά χαράς η όποια νέα κυβέρνηση. Το γεγονός ότι, αυτή τη φορά, δεν περίμεναν
