Αυτή ήταν η διαδρομή που χθες ακολούθησα καθώς με προσήγαγαν για εξακρίβωση. Eίναι μια τακτική που εφαρμόζεται το τελευταίο διάστημα με σκοπό, μέσω της ταλαιπωρίας της όλης διαδικασίας, την αποτροπή της κυκλοφορίας του κόσμου πριν τις μεγάλες συγκεντρώσεις. Γράφω για να δει ο κόσμος κάποιες πτυχές της διαδικασίας που όλοι ακούμε αριστερά-δεξιά αλλά κανείς δεν είναι σίγουρος, ούτε για τη μια πλευρά ούτε για την άλλη.
Η προσαγωγή μου έγινε έξω από ένα μανάβικο στην Τοσίτσα την ώρα που ψώνιζα ντομάτες. Μου ζητήθηκε ταυτότητα, την έδειξα αλλά για κάποιο λόγο δεν έπεισε τον αρχηγό της διμοιρίας των ΜΑΤ και χρειαζόταν εξακρίβωση. Με συνόδευσαν δύο ΜΑΤ στο υπουργείο πολιτισμού, μιά σπρώχνοντας, μια σταματώντας με, σαν να ήμουν σκύλος - έχει σημασία που το λέω. Απο εκεί με πήρε ένα περιπολικό στο οποίο έπαιζαν δυνατά σκυλάδικα (βλέπετε;) και το οποίο τράκαρε με ένα μηχανάκι στον δρόμο απο το Μουσείο στην Ομόνοια. Φυσικά, δεν κατέβηκε ποτέ κανείς να δει αν όντως ήταν καλά αυτός με το μηχανάκι. Φτάσαμε Ομόνοια, με βάζουν σε μια κλούβα με το πλέον ετερόκλητο πλήθος, δύο πρεζάκηδες που βαρούσαν ντάγκλες, μια πωλήτρια ετών 40 (φανταστείτε φάτσα από πολυκατάστημα καλλυντικών), ένα ζευγαράκι φοιτητές και τρία παιδιά από το Πακιστάν, ό,τι να'ναι δηλαδή.
Μετά από αναμονή μιας ώρας φεύγουμε για ΓΑΔΑ. Κάποιοι έλεγαν ότι θα μας αφήσουν όταν τελείωνε η πορεία των έξι και αν γίνονταν επεισόδια θα μας κρατούσαν ακόμα περισσότερο. Άλλοι έλεγαν 9 ώρες. Δεν μπορεί, έλεγα, μια εξακρίβωση είναι. Μπήκα μέσα στη ΓΑΔΑ χωρίς να με έχει ψάξει κανείς και ούτε μου έγινε έλεγχος μέχρι που έφυγα. Δηλαδή, για μια προσαγωγή από το πιο «επικίνδυνο» σημείο, δεν γίνεται καν σωματικός έλεγχος.
Ανεβαίνουμε στον 11ο και εδώ αρχίζει το πάρτι.
