Βλέποντας τα τελευταία "καυτά" ελληνικά νέα και τις προεκτάσεις τους, που προσπαθούν να σοβαρέψουν επικίνδυνα μία εντελώς ασόβαρη εποχή σαν το φετινό καλοκαίρι, έκανα την εξής εφιαλτική και ταυτόχρονα ανώμαλη σκέψη:
Φαντάσου τώρα να είσαι ο Πρετεντέρης, ο Καψής, ο Λαμπρόπουλος, η Τρέμη (ή κάποιος εξίσου ξεφτιλισμένος δημοσιογράφος) και να αράζεις στη σαλονάρα πίνοντας την ουισκάρα σου. Σε αυτή την chill out ψυχολογική κατάσταση και πάνω που ετοιμάζεσαι να διαλέξεις την παραλία που θα βάλει τον επίλογο των καλοκαιρινών διακοπών σου, να μαθαίνεις ότι ακόμα ένας άνθρωπος προσπάθησε να σώσει τα λεφτά μίας τράπεζας. Επιπλέον, εξαιτίας της συγκεκριμένης προσπάθειας του έχασε τη ζωή του, αφού τον πυροβόλησε ένας εκ των δραστών της ληστείας.
Αυτομάτως, θα σχηματιστεί ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα σκληρά εργαζόμενα χείλη σου και θα πεις μία αυτάρεσκη ατάκα τύπου "Τους κάνω ότι θέλω, δώστε μου μία μικρή αύξηση και θα περάσουν όσα νέα μέτρα γουστάρει η τρόικα". Τόσα χρόνια συστηματικής πλύσης εγκεφάλου έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο τυπικός πολίτης είναι ρατσιστής, ρουφιάνος, εχθρός του διαφορετικού, προστάτης των τραπεζών και φίλος της αστυνομίας. Μήπως αυτό που λέω είναι παράλογο;
