Κάλεσμα από ανοιχτές συνελεύσεις 19/7 στο Σύνταγμα, στις 7:30

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: ergasiakodeltio

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ

Τα δυο τελευταία χρόνια του μνημονίου η ελληνική κοινωνία δέχεται μια πρωτόγνωρη επίθεση σε όλους τους τομείς με κυριότερο τον οικονομικό και ιδιαίτερα στο φορολογικό πεδίο.

Δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε τους φόρους:
Είμαστε 1.5 εκατομμύριο άνεργοι,4 εκατομμύρια με τις οικογένειές μας και καθημερινά γινόμαστε περισσότεροι.Χωρίς δουλειά δεν έχουμε τα μέσα να επιβιώσουμε.Για αυτό δεν μπρούμε να πληρώσουμε τους φόρους.
Είμαστε συνταξιούχοι που μας κόψατε τις συντάξεις μας,δεν έχουμε χρήματα να αγοράσουμε τα φάρμακά μας και όταν διεκδικούμε την επιβίωσή μας,μας ψεκάζετε δωρεάν με χημικά.Για αυτό δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους φόρους.
Είμαστε εργαζόμενοι φτωχοί που με τις περικοπές των μισθών αδυνατούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς τις οικογένειές μας.Δεν ικανοποιούμε ούτε βασικές μας ανάγκες προκειμένου να διασφαλίσουμε το καθημερινό πιάτο φαγητό της οικογένειάς μας.Για αυτό δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους φόρους.

Δεν θέλουμε να πληρώσουμε τους φόρους:

Δεν είμαστε φοροφυγάδες ή μπαταξήδες.Αρνούμαστε να πληρώσουμε τους φόρους που πηγαίνουν στην αποπληρωμή του απεχθούς χρέους και στη στήριξη των ιδιωτικών τραπεζών.Ένα χρέος που δημιούργησαν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε συνεργασία με τα ξένα συμφέροντα και που απαιτείται να πληρώσει η ελληνική κοινωνία.Αρνούμαστε να πληρώσουμε τους φόρους με ένα φορολογικό σύστημα που ληστεύει και εξαθλιώνει τα μεσαία και λαικά στρώματα ενω αντίθετα φοροαπαλλάσσει τους πλουσίους.

Χρήματα των φόρων που σε μια πραγματική δημοκρατία θα έπρεπε να διατίθενται:

Πάλι τα ίδια;

Αντιμνημονιακά, πατριωτικά, «δεξιά» και «ακροδεξιά», εθνικοαπελευθερωτικά και λοιπά προοδευτικά, αριστερά, κομμουνιστικά και νεοκομμουνιστικά καραγκιοζιλίκια συνοδεύουν και αυτήν την προεκλογική «αναμέτρηση».

Το σύστημα κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης πάντοτε βρίσκει τρόπους να τραβήξει τα χαλινάρια φορώντας στους χαλιναγωγούμενους και τις απαραίτητες παρωπίδες. Τώρα τα «μνημόνια» γίνονται αναγκαία για τους περισσότερους πολιτικούς και μένει να τα προσαρμόσουν. Τι λένε δηλαδή; Πως θα βοηθήσουν ώστε το κακό να γίνει μικρότερο. Όμως, ο δρόμος του «μικρότερου κακού είναι ο δρόμος της αφομοίωσης και της προσαρμογής στις λογικές και τις μεθόδους σκέψης των εξουσιαστών-εκμεταλλευτών, στην αποδοχή των νέων συνθηκών σκλαβιάς –στην προκειμένη περίπτωση– αυτών που καθορίζονται από την εφαρμογή «μνημονίων», κάνοντας τους ανθρώπους πειθαρχημένους υπηκόους. Το μικρότερο κακό (αναπροσαρμογή) έρχεται μετά από τον τρόμο και τον πανικό που προκαλεί το «μεγάλο κακό».

Το παιχνίδι με τον «κακό» και τον «καλό», τον «διεφθαρμένο» και τον «αδιάφθορο» εξουσιαστή παίζεται και πάλι. Όμως και οι δύο κάστες είναι το ίδιο διεφθαρμένες από τη στιγμή που ως εξουσιαστές εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα γενικότερα συμφέροντα της κυριαρχίας.

Χρησιμοποιούν την πονηριά ρίχνοντας τις ευθύνες σ’ αυτούς «που τα πήραν». Μα κι αυτοί τα παίρνουν καθημερινά με τα διάφορα προνόμια που έχουν και με τα οφέλη (όχι πάντα σε χρήμα) που τους προσφέρει το αξίωμα του βουλευτή, του υπουργού ή του κομματάρχη, ακόμα και ο ρόλος του στελέχους ενός τέτοιου μηχανισμού, πατροπαράδοτα απέφερε μπαχτσίσια. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε μπαίνουν στο «στίβο» της πολιτικής κι όχι για το καλό των υπόλοιπων ανθρώπων.

Είδαν πως το ποσοστό της αποχής θα ανέβαινε όσο ποτέ μέχρι τώρα με αποτέλεσμα να επαπειλούνται απρόβλεπτες κινήσεις και αντιδράσεις από τον κοινωνικό χώρο και επιστράτευσαν το μεγάλο όπλο. Έβγαλαν μπροστά τους γκαλοπτζήδες να παρουσιάσουν μια εικόνα, που θα φαίνεται ικανή να φέρει κοντά στις κάλπες όσο γίνεται περισσότερους αποχικούς (αυτούς δηλαδή που απείχαν από προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες ή είχαν σκοπό να απόσχουν σ’ αυτήν), αλλά και να δώσουν μια διέξοδο στην απελπισία των ιδρυματοποιημένων. Αυτών δηλαδή που, ζώντας για δεκαετίες σε μια φυλακή, όταν τους δοθεί το αποφυλακιστήριο αναζητούν κάποιο κλειστό χώρο για να ζήσουν, μη μπορώντας να βιώσουν τις συνθήκες ελευθερίας κινήσεων. Έτσι κι αυτοί που φεύγουν από τα μεγάλα κόμματα αποζητούν ένα μικρό για να συνεχίσουν την οικειοθελή φυλάκισή τους. Γι’ αυτό και οι γκαλοπτζήδες προβάλλουν την εικόνα μιας πολυκομματικής μετεκλογικής βουλής.

Το επίτευγμα της κάθε προπαγανδιστικής προσπάθειας είναι –αφού παρουσιάσει ως πραγματικό κάτι που δεν υπάρχει–, να ωθήσει αυτούς που έχουν αποδεχθεί αυτή την ψευδαίσθηση στο να την κάνουν πραγματικότητα, ολοκληρωτικά ή σε κάποιο βαθμό. Αλλά ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό που επιδιώκουν, υπάρχουν τα τεχνολογικά και λογιστικά μέτρα «καταμέτρησης» των ψήφων, όπου από τα «υπόλοιπα» του Πειραιά μπορείς να βγάλεις βουλευτή στη Λάρισα!!!

Όμως, έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα το αν θα υπάρχουν στη βουλή πολλά κόμματα;