Για ποιά επανάσταση μιλάμε.

Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε,πολλοί είναι αυτοί που αναζητούν λύσεις μέσα στην γενική αβεβαιότητα,τα καθημερινά μας προβλήματα που κάποτε ίσως ήταν πιό εύκολο να τα διαχειριστούμε,αλλά ταυτόχρονα επιθυμούν και στοχεύουν σε μιά ουσιαστική και ριζική αλλαγή συνολικά της κοινωνίας.Βλέποντας το αδιέξοδο συνολικά στο φάσμα της ζωής του μέσα στις κοινωνικές διεργασίες,στο οποίο έχει περιέλθει το ίδιο το άτομο και η κοινωνία μας που είναι απόρροια της ανοχής μιας εγκληματικής πολιτικής διακυβέρνησης του τόπου,σάν φυσικό επακόλουθο αγανακτεί και αντιδρά,όπως αυτό νομίζει ενάντια σ’αυτό που είναι προφανές.

Το Κράτος ώς εχθρός του πολίτη-ανθρώπου.

Στην συνεχιζόμενη υποκρισία του κρατικού μηχανισμού,που δέν αποδεικνύει μόνο την ανευθυνότητα των διαχειριστών της εξουσίας,αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύει και την πραγματική του μορφή δηλαδή την συνομωτική δομική του που στοχεύει συγκεκριμένα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της κυρίαρχης ελίτ και το πετυχαίνει αυτό γνωρίζοντας την αδυναμία των κατώτερων τάξεων να αντιπαρατεθούν συλλογικά και ουσιαστικά σε κάθε ζήτημα δημοσίου συμφέροντος.

Ο μηχανισμός του διεφθαρμένου κράτους ενήργησε έξυπνα όλα αυτά τα χρόνια,καθώς στηρίχθηκε κυρίως σε 4 πυλώνες για την φαινομενική του διαιώνιση:

*O πρώτος πυλώνας ήταν η “θεοποίηση”της έννοιας του κράτους όπως αυτή ορίστηκε στις συνθήκες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
(βλ.Καραμανλής/Παπανδρέου)

*Ο δεύτερος πυλώνας ήταν η εδραίωση του δικομματισμού ώς ισόρροπες δυνάμεις στην οξύμωρη και προβληματική ανάπτυξη της Ελλάδας.
(βλ.δάνεια εξωτερικού/αποβιομηχάνιση,85% ποσοστό δικομματισμού)

*Ο τρίτος πυλώνας ήταν η ανοχή και η συμμετοχή του κόσμου στην εξαπάτηση του διεφθαρμένου συστήματος.
(βλ.ρουσφέτια,επιδοτήσεις,κομματικούς στρατούς,λαμογιές,αλισβερίσια κ.α.)

*O τέταρτος πυλώνας ήταν η απουσία της Αριστεράς λόγω του συμβιβασμού με το σύστημα ή εξ ‘αιτίας παρωχημένων και δογματικών αντιλήψεων.
(βλ.Συνασπισμός,ΚΚΕ,καθοδηγούμενες απεργίες,προδοτικές ηγεσίες,συνδικαληστές κ.α.)

Πάνω στις αιτίες και τα γεγονότα που οδήγησαν μιά χώρα,μιά κοινωνία και χιλιάδες για να μην πω εκατομμύρια ανθρώπους στην απόγνωση και την εξαθλίωση,έχουν γίνει άπειρες συζητήσεις,αναλύσεις επί των αναλύσεων,εκπομπές,ντοκιμαντέρ,έχουν αποκαλυφθεί τρανταχτά σκάνδαλα και γενικώς έχει αποκαλυφθεί σχεδόν όλη η σαπίλα και η διαφθορά της νεοελληνικής πραγματικότητας,που δυστυχώς δεν αφορά μόνον τους καθ’ύλην αρμόδιους,αλλά και τους υπόλοιπους που νίπτουν τας χείρας των.

Πλέον είναι άνευ σημασίας να επαναλαμβάνουμε το απολύτως προφανές.Ότι για όλα τα δεινά μας,οι πραγματικοί φταίχτες πάνω απ’όλα είναι οι διαχειριστές της εξουσίας και συνυπεύθυνοι η μεγάλη πλειοψηφία που τους αβαντάριζε τόσα χρόνια.Πάει αυτό. Άν μείνουμε κι άλλο θα δεινοπαθήσουμε περισσότερο και είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή σαν λαός και κοινωνία, σαν άνθρωποι θα παραδώσουμε σώμα και πνεύμα με δυσάρεστες συνέπειες για το μέλλον μας και των παιδιών μας.

Τέρμα οι αναλύσεις!

Να πάμε παρακάτω,να απαιτήσουμε,να αγωνιστούμε,να διεκδικήσουμε.Πώς;Ούτε με χάρες,ούτε με παρακάλια.Έγραφα σε ένα προηγούμενο άρθρο(εδώ)για την ανάγκη να παρακάμψουμε την εγκληματική αδιαφορία και την οδυνηρή όπως αποδεικνύεται αποχαύνωση της πλειοψηφίας του κόσμου και να πορευτούμε δραστικά πλέον όσοι αποφασίσουμε προς την δίκαιη επικράτησή μας ενάντια κατα πρώτον στον διαχρονικό κίνδυνο και εχθρό που ονομάζεται αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία,και κατα δεύτερον ενάντια στον ανερχόμενο φασισμό που βρίσκει έδαφος ολοένα και περισσότερο στην άγνοια των ανθρώπων,και λειτουργεί ώς ένα ακόμη ανάχωμα,ένα ακόμη όπλο στα χέρια των πολιτικών εγκληματιών.

Το να τονίσω για μιά ακόμη φορά το πόσο αναγκαία είναι μιά επανάσταση,το θεωρώ αυτονόητο αλλά και περιττό.Αυτονόητο για την κατηγορία των ανθρώπων που επιζητά την ριζοσπαστική αλλαγή,και περιττό στο να υποχρεούμαι να εξηγώ την προφανή λύση στον κάθε λογής ρουφιάνο,ηλίθιο,διεφθαρμένο και προσκυνημένο αυτού του τόπου.

Η Επανάσταση ώς μοναδικό όπλο του καταπιεζόμενου ανθρώπου ενάντια στο απάνθρωπο σύστημα

Μια μάχη που πρέπει να δοθεί.

Ο ιστορικός χρόνος συμπιέζεται ιλιγγιωδώς. Οι εξελίξεις σε κοινωνικό επίπεδο είναι ραγδαίες και οδηγούν την συντριπτική πλειονότητα του κόσμου στην εξαθλίωση, τόσο οικονομική αλλά και ψυχολογική.

Η εκ των πραγμάτων φασιστοποίηση μιας μεγάλης μερίδας, ηθελημένη και προωθούμενη από το σύστημα εξουσίας, λειτουργεί ευεργετικά για το ίδιο, ανακόπτοντας πολλές λαϊκές αντιδράσεις.

Η Αριστερά, πιστή στο θεσμικό της ρόλο, αλλά και όμηρος της ίδιας της εξουσιαστικής της υπόστασης, αδυνατεί να δημιουργήσει πόλο αντίστασης.

Αυτή τη φορά, όλο το ιστορικό βάρος της αντίστασης, πέφτει στους δικούς μας ώμους. Το αναρχικό κίνημα, παρ’ όλες τις παθογένειες και τις διαφορές του, όχι μόνο μπορεί αλλά και οφείλει να πρωτοστατήσει στις εξελίξεις που πιθανών να οδηγήσουν σε μια επαναστατική αλλαγή της κοινωνικής θεώρησης.

Αν θεωρούμε εαυτούς Αναρχικούς, έχουμε χρέος απέναντι στη συνείδηση μας να ξεπεράσουμε ή έστω να παραμερίσουμε τις όποιες θεωρητικές μας διαφορές και να προχωρήσουμε σε μια κοινή, συντονισμένη προσπάθεια να φανούμε αντάξιοι των καιρών μας.

Η εποχή που μας αποξενώνει από τον απλό άνθρωπο και μας λοιδορεί σαν περιθωριακούς και τρομοκράτες πρέπει να τελειώσει. Η αντίσταση απέναντι στη λαίλαπα του Καπιταλισμού και της κάθε λογής εξουσίας, μπορεί και πρέπει να είναι καθολική και αμείλικτη.

Ας δουλέψουμε μαζί, στην προώθηση των ιδεών μας, στην ανάδειξη της αξιοπρέπειας της ζωής, και την αγάπη για την ελευθερία. Ας δείξουμε στον διπλανό μας

Σκέψεις για τον αναρχικό χώρο

Φαντάσου μια μέρα η συνήθης τακτική της επίθεσης ενάντια στα ΜΑΤ να καρποφορούσε. Σκέψου χιλιάδες αγωνιστές να πολιορκούν τη Βουλή και τα ελικόπτερα να μην προλαβαίνουν να παραλαμβάνουν χεσμένους πολιτικούς. Ο ενθουσιασμός διάχυτος παντού για τη μεγάλη νίκη του κινήματος. Και μετά; Ποιος σχεδιασμός υπάρχει για την επόμενη ημέρα, πώς ακριβώς θα διαφυλαχθεί η "επανάσταση"; Πώς θα αποτρέψουμε τις κινήσεις του συστήματος να επαναφέρει την τάξη; Η ανάμιξη του στρατού θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη σε μια τέτοια περίπτωση; Θα αντιμετωπίσουμε πάνοπλους στρατιώτες με πέτρες και μπουκάλια; Δεν είμαι κατά της βίας γενικά, με προβληματίζει όμως που οι τακτικές του χώρου βασίζονται περισσότερο στην παρορμητικότητα παρά στον σχεδιασμό. Η ίδια έλλειψη σχεδιασμού είναι εμφανής και στην αντιμετώπιση της ΧΑ. Διότι το ξύλο στους φασίστες μπορεί να αποτελεί μια κάποια εκτόνωση, αλλά δεν μπορεί να αναχαιτίσει τον φασισμό. Το ξύλο θα κάνει τον φασίστα ακόμα πιο φασίστα, με τον ίδιο τρόπο (αλλά όχι τον ίδιο λόγο) που το ξύλο από τα ΜΑΤ δεν θα βγάλει απ' τον αγωνιστή την αγωνιστικότητα του. Η Χρυσή Αυγή είναι μέρος του συστήματος, του ίδιου συστήματος που επιστρατεύει τα ΜΜΕ και τα ΜΑΤ και ως κομμάτι του συστήματος θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Θεωρώντας την ΧΑ ως αυτοτελές κίνδυνο, ενισχύουμε την ψευδαίσθηση της αντισυστημικότητας της. Όταν τασσόμαστε ενάντια στην Χρυσή Αυγή, τασσόμαστε απέναντι στα Αφεντικά, με τον ίδιο τρόπο που μια πέτρα ενάντια στα ΜΑΤ στοχεύει τα Αφεντικά τους.

Ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα του 2012 μυρίζει μούχλα και κλεισούρα. Ένας χώρος, που υποτίθεται ότι

Γράμμα από έναν Σύρο Αναρχικό

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: glykosymoritis


Θα ήταν ευχής έργο, εάν μπορούσε να δημιουργηθεί οποιαδήποτε κίνηση υποστήριξης και αλληλεγγύης για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μας στο εσωτερικό της Συρίας. Μπορώ να δώσω στοιχεία επικοινωνίας μέσα στο εσωτερικό της Συρίας, ή από κάποιους συντρόφους εδώ στην Αίγυπτο. Ευχαριστώ πολύ για την αλληλεγγύη σας.

Είμαι ο Μάζεν *****, ένας αναρχικός από την Συρία. Θέλω να σας ενημερώσω για την δύσκολη ανθρωπιστική κατάσταση στην χώρα μου την Συρία.

Λόγω την ωμής καταπίεσης του καθεστώτος εναντίον των επαναστατημένων μαζών, μία ομάδα νεαρών αναρχικών της Συρίας μαζί με αντιεξουσιαστές και αντιεξουσιάστριες από το Χαλέπι, επικοινώνησαν μαζί μου ζητώντας επειγόντως βοήθεια. Η κοινότητά τους είναι σε τραγική κατάσταση. Δεν υπάρχουν τα βασικά φάρμακα, σκηνές για τους άστεγους των βομβαρδισμών, βρεφικό γάλα, διάφορα αναλώσιμα κλπ. Ελπίζουμε ότι μπορείτε να τους βοηθήσετε όπως μπορείτε για να ανακουφιστούν έστω και στο ελάχιστο τα δεινά που περνάει ο Συριακός λαός αυτές τις δύσκολες ώρες.

Η πραγματική κατάσταση στην χώρα επιδεινώνετε με ραγδαίους ρυθμούς. Μετά την έκρηξη στο υπουργείο άμυνας, που σκότωσε τον υπουργό άμυνας και άλλα υψηλόβαθμα στελέχη του καθεστώτος Άσαντ, ο ελεύθερος συριακός στρατός (FSA), επιτέθηκε σε δύο κύριες πόλεις που μέχρι εκείνη την στιγμή, δεν συμμετείχαν στην επανάσταση: την πρωτεύουσα Δαμασκό, και το εμπορικό κέντρο της χώρας, το Χαλέπι.

Ύστερα από μερικές μικρές νίκες του FSA και ένοπλων πολιτών, ο στρατός του Άσαντ συγκέντρωσε σε αυτές τις δύο πόλεις μεγάλες δυνάμεις, που περιλάμβανε μαχητικά ελικόπτερα και αεροσκάφη, πυροβολικό και τανκς. Χιλιάδες πολίτες σφαγιάστηκαν άγρια την στιγμή που προσπαθούσαν να εγκαταλείψουν πανικόβλητοι τα θέατρα των σκληρών συγκρούσεων.

Στην πραγματικότητα, η επανάσταση στην Συρία, θεωρείτε πλέον ένας ανοιχτός ένοπλος αγώνας. Οι ειρηνικές διαδηλώσεις έχουν χάσει σήμερα την σημασία τους, και όλοι έχουν την αίσθηση ότι δεν έχουν κανένα αντίκτυπο που μπορεί να επηρεάσει τις εξελίξεις και την έκβαση του αγώνα. Αυτό που ξεκίνησε σαν μία αυθόρμητη μαζική εξέγερση, έχει γίνει σήμερα

Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση στη Microsoft

Τα ξημερώματα της Τετάρτης 27 Ιουνίου επιτεθήκαμε με παγιδευμένο όχημα στα

κεντρικά γραφεία της Microsoft. Εισβάλαμε από την κεντρική είσοδο και

πυροδοτήσαμε το παγιδευμένο βαν στο εσωτερικό του κτηρίου, φιλοδωρώντας το

με 150 λίτρα βενζίνης. Καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησης εξασφαλίσαμε ότι

κανένας δεν θα διατρέξει οποιοδήποτε κίνδυνο ενώ αντίθετα με τους ισχυρισμούς

διαφόρων δημοσιευμάτων δεν χρησιμοποιήσαμε όπλα για την ακινητοποίηση του

προσωπικού. Ήταν μια πράξη πολέμου, ενάντια στις ύπουλες σιωπές και στην

γενικευμένη αιχμαλωσία που παράγει ο σύγχρονος κόσμος.

“Εγκλωβισμένοι στην κοινωνία-φυλακή...”

Μεγαλώνοντας και σπαταλώντας τον χρόνο και το κάθε λεπτό της ζωής μας στη μεγάλη

φυλακή, στην πόλη που πνίγει στο άγχος και το στρες εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι

τρελό, αντιφατικό που άνθρωποι συνωστίσθηκαν σα ζόμπι ο ένας πάνω στον άλλο μέσα σε

γιγάντιες πόλεις. Στα εργοστάσια, στις δουλειές τους, στο τεχνητό πράσινο, μπροστά απ’ τις

τηλεοράσεις, στις ουρές στα ταμεία ανεργίας. Στα πρέπει και στους εκβιασμούς.

Οι ρυθμοί εδώ είναι εξοντωτικοί, τα διλήμματα πιο εκβιαστικά από ποτέ, τα ψυχοφάρμακα

στο ράφι και τα αντικαταθλιπτικά γιατρεύουν κάθε ασθενή του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Ψυχιατρεία, ψυχολόγοι και ψυχίατροι, φυλακές· μα μήπως δεν είναι και τα σιχαμένα

κλουβιά-διαμερίσματα των ανθρωποφάγων πολυκατοικιών που με το δικό τους τρόπο

φυλακίζουν το ανθρώπινο συναίσθημα, τη ζωντάνια και την ενεργητικότητα;

Μήπως δεν είναι οι πολύβουες λεωφόροι, οι ήχοι απ’ τα συνεχή κορναρίσματα αυτών που

βιάζονται, βιάζονται να κερδίσουν έστω και ένα λεπτό για να φτάσουν πιο γρήγορα στην

εργασία τους, στη σχολή τους, στο σημαντικό ραντεβού τους;

Μήπως δεν είναι φυλακή όλο αυτό γύρω σου;

Μήπως δεν είναι κάγκελα οι αναστολές και οι φόβοι, δεν είναι ένα ψυχρό λευκό κελί ο

αποτρόπαιος ατομισμός που κλείνει τα μάτια και δεν ακούει;

Μήπως δεν είναι ένας δεσμοφύλακας κι ο καριόλης ο χρόνος που επιβάλλεται πάνω στη

ζωή με το πιο βίαιο τρόπο; Το πρόγραμμα, τα ωράρια , τα διαλείμματα που τεμαχίζουν το

βίωμα και το εξημερώνουν;

Μήπως χειροπέδες δεν αποτελούν κι προσωπικοί εγωισμοί του καθενός μας, η

εγωπάθεια και η αυτό-ανάδειξη; Όσοι πουλάνε μούρη για να καλύψουν τις αδυναμίες τους,

να σκεπάσουν έστω και πρόσκαιρα τη φτήνια του καταπιεσμένου εαυτού τους.

Κανείς εδώ δεν είναι ελεύθερος. Ψευδαισθήσεις ελευθερίας ναρκώνουν τους πάντες.

Μια ματιά γύρω αρκεί, για όποιον δεν εθελοτυφλεί για να αντιληφθεί ορατές και αόρατες

χειροπέδες.

Είναι αλήθεια, ο σύγχρονος κόσμος τα έχει καταφέρει σε μεγάλο βαθμό : έχει

εγκαθιδρυθεί στα μυαλά των υπηκόων, στις καρδιές όλων των σκλάβων. Γεγονός που

μας κάνει να παραλληλίζουμε το υπάρχον οικοδόμημα μ’ ένα καράβι το οποίο χωρίς

καπετάνιο και αρχηγικό πλήρωμα συνεχίζει τη ρότα του ομαλά, χωρίς προβλήματα χάρις

τους καλά αλλοτριωμένους ναύτες του.

Εντός και εκτός των τειχών, κοινωνίες παράλληλες, κόσμοι τόσο ίδιοι που

φαινομενικά φαντάζουν τόσο μακρινοί.

“...Αιχμάλωτοι στις φυλακές της κοινωνίας – Γκρεμίζοντας τα τείχη”

Το χτύπημα οργανώθηκε ως επείγουσα δράση αλληλεγγύης στην αντάρτισσα Όλγα

Οικονομίδου. Η Όλγα τη στιγμή που πραγματοποιήθηκε η επίθεση στη Microsoft

συμπλήρωνε 54 μέρες στην απομόνωση εξαιτίας της αμετανόητης άρνησής της να

δεχτεί τον εξευτελιστικό σωματικό έλεγχο.

Δυστυχώς δεν προλάβαμε να δράσουμε στην κρίσιμες συνθήκες του προηγούμενου

διαστήματος:

-Της νικηφόρας απεργίας πείνας του αναρχικού επαναστάτη Ράμι Συριανού που επίσης

υποβλήθηκε στο βασανιστήριο της απομόνωσης λόγω της ίδιας στάσης του απέναντι στο

σωματικό έλεγχο

-Της απεργίας πείνας των αναρχικών συντρόφων Κώστα Σακκά, Αλέξανδρου Μητρούσια

και Γιώργου Καραγιαννίδη που απαιτούσαν την άμεση αποφυλάκιση της συντρόφισσάς

τους Στέλλας Αντωνίου λόγω προβλημάτων υγείας καθώς και την άρση των κατηγοριών

που τους βαραίνουν.

-Της νικηφόρας κυκλικής απεργίας πείνας των μελών της Επαναστατικής Οργάνωσης

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και του αναρχικού Θεόφιλου Μαυρόπουλου που

πραγματοποιήθηκε καθώς τα μέλη της Παναγιώτης Αργυρού και Γεράσιμος Τσάκαλος

αρνήθηκαν να μεταχθούν στη φυλακή του Δομοκού όπου ο θρασύδειλος αρχιφύλακας

Κλιάρης και τα τσιράκια του επιτέθηκαν και ξυλοκόπησαν τους συντρόφους επίσης γιατί

αρνήθηκαν το σωματικό έλεγχο.

Η επιλογή του στόχου ήταν φαινομενικά άσχετη με τους δικαστικούς θεσμούς και την

καταστολή, όμως ξέρουμε ότι ο αγώνας είναι κοινός και στοχεύει παντού, όπως και ενιαίο

είναι το σύστημα τους και δονείται ολόκληρο απ’ τους μικρούς και μεγάλους κραδασμούς της

δράσης μας. Θεωρούμε ότι η κατασταλτική επίθεση που συνεχώς δέχονται οι ενεργοί

επαναστάτες δεν πρέπει να προσανατολίζει τη δράση αποκλειστικά στη καταστολή αλλά να

γίνεται αφορμή για τη διεύρυνση του φάσματος των επιθέσεων μας και του επαναστατικού

λόγου.

Και στις δύο πλευρές του τείχους άνθρωποι που πάνε κόντρα στη φυλακή , που δε

σκύβουν το κεφάλι. Όσο ψηλό και αν είναι το τείχος που μας χωρίζει,είτε απ’ τη μία πλευρά

είτε απ’ την άλλη πάντα θα επικοινωνούμε με τα αδέρφια μας απ’ την απέναντι.

ΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ-ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΟ.

Στέλνουμε τη δύναμη σε όλους τους μαχητές έγκλειστους εντός των κολαστηρίων.

Δύναμη σε όλους τους αιχμάλωτους επαναστάτες.

“Τα αποκαΐδια μιας πολυεθνικής”

Ο Ατομισμός και το Κοινωνικό Ζήτημα

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην γαλλική αναρχική εφημερίδα «L’ Anarshie» («Η Αναρχία»), μεταφράστηκε στα ελληνικά και δημοσιεύτηκε στη σοσιαλιστική εφημερίδα «Κοινωνισμός» της Αθήνας τον Δεκέμβριο του 1910. Διατηρείται η ορθογραφία αλλά όχι το πολυτονικό σύστημα.


Ο ατομιστής είναι επαναστάτης ή δύναται να είναι αδιάφορος προς το κοινωνικόν πρόβλημα; Μήπως πρόκειται να εισέλθει εις πόλιν με τον κέντρον, μήπως θα δοκιμάση να τροποποιήση τους θεσμούς, να ανατρέψη τας αρχάς ή να προσαρμοσθή όσον δύναται το καλλίτερον εις τας κεφαλαιοκρατικάς συνθήκας;

Είπομεν ότι ο ατομιστής ήτο το άτομον το οποίον θέλει να ζη οπωσδήποτε, το οποίον θέλει να πραγματοποιήση την ευτυχίαν του, να μην προστριβή πλέον, ούτε να καταδυναστεύεται διά παραλόγων εθίμων ή διά βαρβάρων πιέσεων. Εν τοιαύτη περιπτώσει και δια να φθάση εις τον σκοπόν τούτον, έχομεν συμφέρον να επαναστατήση ή μάλλον θα ήτο φρονιμώτερον ως τινές ψιθυρίζουσιν να υποχωρήση;

Ο ατομιστής θα λείχη λοιπόν τους πόδας των ισχυρών διά να συλλέξη ολίγιστα ψυχία; Θα χρησιμοποιήση ολόκληρον την ζωήν του, την πονηρίαν του, ίνα άρχη των ομοίων του και να τους εκμεταλλεύεται; Θα εγκαταλείψη την προπαγανδιστικήν εργασίαν, την πάλιν, την προσπάθειαν διά να καταστεί ο ήσυχος κύριος, εις τινα αργομισθίαν και ο οποίος ευχαριστήται να κατατρώγη το κόκκαλον; Θα κατέλθη μέχρι του σημείου να νομιμοποιήση τας χαμερπεστέρας στάσεις, υπηρεσίας, αθλίας και χαμερπείς;

Εν ενί λόγω αι ατομιστικαί θεωρίαι ενός σωρός διφορουμένων ιδεών και κακοηθειών δύνανται να τον προστατεύσουν; Τινές το ισχυρίζονται και είναι ενδιαφέρων να συμπληρώσωμεν ενταύθα εν ακριβεία την αντίληψίν μας περί ατομισμού.

Όταν επαναστατώμεν και διαδηλούμεν ούτω άσβεστον τον πόθον προς το ζην είναι πλέον ή βέβαιον ότι δεν πρόκειται αποκλειστικώς περί της λύσεως «του ζητήματος της κοιλίας». Χωρίς να αρνηθώμεν την αξίαν τούτου η οποία εις την κεφαλαιούχον κοινωνίαν θρυμματίζει και πιέζει τον πτωχόν δύναταί τις να είπη ότι αύτη η επιθυμία δεν είναι το ουσιώδες και δεν κατέχει την κυρίαν θέσιν εις τας επιθυμίας μας.

Βεβαίως, το να τρώγη όταν πεινά, το να πίνη όταν διψά, και να ικανοποιή νοερώς όλας τας ανάγκας του είναι εν ιδανικόν το οποίον επιβάλλεται εις αναριθμήτους ταλαιπώρους κατασυντριμμένους καθ’ εκάστην εκ παραλόγου οργανισμού.

Αλλά όλος ο αναρχισμός δεν έγκειται εκεί. Αι αντιλήψεις μας δεν θα ηδύναντο να περιορισθώσι εις το οικονομικόν ζήτημα και έχομεν εξ άλλου αρκετά μεμφθή τους αντιφρονούντας να μη θεωρούσι τους ανθρώπους ή ως κοιλίας μόνον!

Ο αναρχικός δοκιμάζει άλλας επιθυμίας. Αισθάνεται όχι μόνον υλικάς ανάγκας αλλά ωσαύτως και ανάγκας ηθικάς υπερτέρας παρά τω προσώπω το οποίον σκέπτεται. Και ο προς την ελευθερίαν έρως του δεν θα ηδύνατο να σβεσθή όπισθεν των απολαύσεων της ευζωίας.

Εάν ηπεί να είναι μια ακατάβλητος αλγηδιών η δουλεία δεν είναι ωσαύτως τι παρόμοιον; Το να μην δύναται τις ελευθέρως, να μη διανοείται, δύναται να εκστομίση εκείνο το οποίον θεωρεί ορθόν, να διάγη βίον διαρκούς υποκρισίας και υπούλου ανανδρίας, να υποκύπτει εις όλας τας αυθάδεις χαμερπείας δι’ εν τεμάχιον άρτου, τούτο δύναται να μας είναι ικανοποιητικόν.

Εμπρός λοιπόν, ο ατομιστής θέλει να εκκολαφθή ολοκλήρως. Ακολουθεί την άνθησιν όλων των ποιοτήτων, όλων των αξιών αυτών, θέλει να είναι ο ίδιος και να απολαύση της ζωής δι’ όλων των μέσων. Δεν θέλω ν’ απομακρυνθώ νοερώς και αισθηματικώς ίνα δυνηθώ να απορροφήσω εν ειρήνη την μερίδα γλισχρώς απονεμομένην παρά του εκμεταλλευτού.

Ο ατομιστής είναι ως ο λύκος όστις προτιμά τους κινδύνους και τας περιπετείας της ελευθερίας από την συνήθειαν της δουλείας. Συμπαραβάλλεται με το πτηνόν το οποίον προτιμά μάλλον να υποφέρη και να αγωνίζεται επί της φωλεάς του ή ν’ αγωνιά βραδέως εις την υποχρυσωμένην δουλείαν ενός κλωβού μετά πλουσίων προμηθειών.

Το καθολικώς ζην, το πληρείν τον στόμαχον, αλλά ελευθερώνειν την καρδίαν και αναπτύσσειν την διάνοιαν.

ANJTE SATNCOG

ΙΙ.

Ιδού κατά την γνώμην μου η ατομιστική αντίληψις της ζωής. Δεν περιστέλλεται αλλά τουναντίον ακολουθούσα την πλήρη ανάπτυξιν της ανθρωπίνης προσωπικότητος, δύναται μόνη να μας ενδιαφέρη.

Δια το μεγαλύτερον μέρος των συναδέλφων είναι προφανές ότι η επανάστασις υπήρξε

Το Λεξικό των Ελλήνων ΝεοΝαζί

Ανθέλληνας: Αυτός που μισεί το Έθνος. Συμμετέχει σε απεργίες, διαδηλώσεις, καταφέρεται εναντίον των Ευεργετών του Έθνους, όπως τράπεζες και υπεράκτιες εταιρίες, θέλει να συμμετέχει σε συνελεύσεις, δεν μισεί τους εχθρούς Τούρκους, δεν έχει σε τατουαζ την ελληνική σημαία, δεν κρατάει μαχαίρι. Θα τον καταλάβετε από την ορθογραφημένη του γραφή.

Αγάπη: Έννοια, τεχνητό κατασκεύασμα των άπλυτων της αριστεράς, την οποία χρησιμοποιούν έτσι ώστε να εκφράσουν με κουλτουριάρικο τρόπο τις σεξουαλικές τους διαστροφές και τον δήθεν ανθρωπισμό τους. Η λέξη αυτή στο εξής καταργείται από το επίσημο λεξιλόγιο και στη θέση της χρησιμοποιείτε την Πίστη.

Αγωνιστής: Έλληνας, περήφανος για τον Ηγέτη και το Έθνος του. Κρατάει παλούκι με την Ιερή Γαλανόλευκη, τιμά τις παρελάσεις του Στρατεύματος, εκκαθαρίζει βαρβάρους, χαιρετά σύμφωνα με τα πρότυπα των Προγόνων του Τρίτου Ράιχ και αποτελεί ένδοξο πρότυπο της εθνικής παιδείας.

    


Αίμα: Το Ιερό χαρακτηριστικό της ένωσης της Φυλής. Το αίμα που κυλά στις φλέβες μας διαφέρει από αυτό των βαρβαρικών λαών και έχει κοινά μόνο με κάποιες Ευρωπαϊκές Φυλές , όπως τους Γερμανούς και τους Αυστριακούς. Στους Έλληνες Άντρες και γυναίκες απαγορεύεται η μόλυνση του Ελληνικού Αίματος με Βαρβάρους, είτε δια του εναγκαλισμού είτε δια σεξουαλικής πράξης που μπορεί να έχει ολέθρια για την Καθαρότητα αποτελέσματα.

Αναρχία: Ψευδοϊδεολογία, την οποία ασπάζονται οι εχθροί του Έθνους, συνήθως μαλλιάδες, φοιτητές, ναρκομανείς, ομοφυλόφιλοι και τεμπέληδες. Συντίθεται από το στερητικό -αν και την “αρχή”, δηλαδή χωρίς αρχή, όπου αρχή σημαίνει εξουσία. Το γεγονός αυτό από μόνο του καθιστά τη λέξη αυτή έκπτωτη από το νεοφασιστικό λεξιλόγιο. Επίσης, προωθεί ανθελληνικά ιδεολογήματα όπως αυτοοργάνωση, αυτονομία, αυτοδιαχείριση, ελευθερία, ισότητα και άλλες παρόμοιες μπούρδες. Τα ανθελληνικά τερατουργήματα των Καμύ, Ντοστογιέφσκι, Μπακούνιν, Μαλατέστα, Κροπότκιν, Γκόλντμαν, Καστοριάδη, Όργουελ κ.α θα πυρποληθούν δημοσία θέα, όπως και μουσικοί δίσκοι των Τρύπες, Clash, Sex Pistols, Μanu Chao, Γενιά του Χάους, Π.Σιδηρόπουλος κ.α, μαζί με ταινίες χρηματοδοτημένες από τον Σόρος, όπως το Τι κάνεις σε περίπτωση φωτιάς, Γη κι Ελευθερία, Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες κ.α

Αντιεξουσιαστές:

Μερικές σκέψεις για το Αναρχικό κίνημα

ΑΝΑΔΗΜΙΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: //ΠαραλληλοΓράφος//

Η ανεργία και τα αλλεπάλληλα εισπρακτικά μέτρα των νεοφιλελεύθερων επιλογών της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, έχει σπρώξει το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας στα όρια της φτώχιας και της απογοήτευσης. Ένα μέρος αυτών, άρχισε δειλά τα τελευταία χρόνια να κινητοποιείται διεκδικώντας, κυρίως τα χαμένα τους προνόμια και την πρότερη οικονομική τους «άνεση». Οι κινηματικές τους διέξοδοι όμως, είτε μέσω των συστημικών ηγεσιών του διεφθαρμένου και αστικού κατά βάση συνδικαλιστικού τους κινήματος, είτε μέσω των θεσμικών κομμάτων της συμβιβασμένης αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας, κάθε άλλο παρά γόνιμες είναι.

Οι προσχηματικές εικοσιτετράωρες απεργίες, οι παραδοσιακοί περίπατοι διαμαρτυρίας μπροστά από τη Βουλή αλλά και η ψευδής ελπίδα αλλαγής μέσω των αστικών εκλογών, οδήγησαν το όποιο κινηματικό υποκείμενο στην απογοήτευση και την απραξία. Τα «σοσιαλιστικά» και «κομουνιστικά» κελεύσματα δεν έχουν απήχηση, και το όραμα της μελλοντικής κοινωνίας όπως περιγράφεται στα προγραμματικά κείμενα των μεγάλων θεωρητικών, μάλλον δεν συγκινεί αρκετούς ώστε να διαμορφωθεί ρεύμα αλλαγής. Η ξύλινη γλώσσα, οι διάφοροι φιλοσοφικοί, οικονομικοί και κοινωνιολογικοί όροι των αναλύσεων, μάλλον απωθούν τον απλό άνθρωπο παρά τον έλκουν κοντά στην επαναστατική προοπτική του επαναπροσδιορισμού του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου της κοινωνίας.

Ειδικά τώρα, που η καπιταλιστική κρίση, εντείνει και την φτωχοποίηση αλλά και την ωμή καταστολή της εργατικής τάξης και των αγώνων της, η αναγκαιότητα της ακόμα βαθύτερης σύνδεσης του Αναρχικού κινήματος με τους Λαϊκούς αγώνες φαίνεται πιο καθαρά.

Αλλά τι είναι η Αναρχία; Τι είναι το Αναρχικό κίνημα;

Ο διάλογος με την δικαιοσύνη

-Γεια σου αγαπητή κυρία, δεν είναι μια υπέροχη βραδιά;

Συγνώμη για την ενόχληση,ίσως να ετοιμαζόσουν για καμιά βόλτα ή απλώς απολάμβανες την θέα. Όπως και να έχει σκέφτηκα ότι ήρθε η ώρα να τα πούμε εμείς οι δύο.
Αααχ ξεχνάω οτι δε μας έχουν σύστησει όπως θα έπρεπε.
Εγώ δεν έχω όνομα, μπορείς να με λες V
Συστηθήκαμε λοιπόν, στην πραγματικότητα ήμουν θαυμαστής σου για πολύ καιρό. Ω, ξέρω τι σκέφτεσαι, ''Το καημένο το αγόρι είναι ξετρελαμένο μαζί μου. Ένα νεανικό ξεμυάλισμα.''
Ζητώ συγνώμη κυρία αλλά δεν είναι έτσι.
Σε θαύμαζα για πολύ καιρό, αν και απομακριά. Όταν ήμουν παιδί σε κοιτούσα επίμονα απο τα χαμηλά.
Έλεγα του πατέρα μου ''Ποιά είναι αυτή η κυρία;'' και απαντούσε ''Είναι η κα Δικαιοσύνη'' και έλεγα ''Δεν είναι πολύ όμορφη."
Παρακαλώ μη θεωρήσεις ότι ήταν απλά σωματικό. Ξέρω πως δεν είσαι τέτοιο κορίτσι. Σε αγαπούσα σαν άνθρωπο, σαν ιδανικό.
Αυτό όμως ήταν καιρό πριν. Γιατί σήμερα φοβάμαι πως υπάρχει άλλη.

Πάλι τα ίδια;

Αντιμνημονιακά, πατριωτικά, «δεξιά» και «ακροδεξιά», εθνικοαπελευθερωτικά και λοιπά προοδευτικά, αριστερά, κομμουνιστικά και νεοκομμουνιστικά καραγκιοζιλίκια συνοδεύουν και αυτήν την προεκλογική «αναμέτρηση».

Το σύστημα κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης πάντοτε βρίσκει τρόπους να τραβήξει τα χαλινάρια φορώντας στους χαλιναγωγούμενους και τις απαραίτητες παρωπίδες. Τώρα τα «μνημόνια» γίνονται αναγκαία για τους περισσότερους πολιτικούς και μένει να τα προσαρμόσουν. Τι λένε δηλαδή; Πως θα βοηθήσουν ώστε το κακό να γίνει μικρότερο. Όμως, ο δρόμος του «μικρότερου κακού είναι ο δρόμος της αφομοίωσης και της προσαρμογής στις λογικές και τις μεθόδους σκέψης των εξουσιαστών-εκμεταλλευτών, στην αποδοχή των νέων συνθηκών σκλαβιάς –στην προκειμένη περίπτωση– αυτών που καθορίζονται από την εφαρμογή «μνημονίων», κάνοντας τους ανθρώπους πειθαρχημένους υπηκόους. Το μικρότερο κακό (αναπροσαρμογή) έρχεται μετά από τον τρόμο και τον πανικό που προκαλεί το «μεγάλο κακό».

Το παιχνίδι με τον «κακό» και τον «καλό», τον «διεφθαρμένο» και τον «αδιάφθορο» εξουσιαστή παίζεται και πάλι. Όμως και οι δύο κάστες είναι το ίδιο διεφθαρμένες από τη στιγμή που ως εξουσιαστές εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα γενικότερα συμφέροντα της κυριαρχίας.

Χρησιμοποιούν την πονηριά ρίχνοντας τις ευθύνες σ’ αυτούς «που τα πήραν». Μα κι αυτοί τα παίρνουν καθημερινά με τα διάφορα προνόμια που έχουν και με τα οφέλη (όχι πάντα σε χρήμα) που τους προσφέρει το αξίωμα του βουλευτή, του υπουργού ή του κομματάρχη, ακόμα και ο ρόλος του στελέχους ενός τέτοιου μηχανισμού, πατροπαράδοτα απέφερε μπαχτσίσια. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε μπαίνουν στο «στίβο» της πολιτικής κι όχι για το καλό των υπόλοιπων ανθρώπων.

Είδαν πως το ποσοστό της αποχής θα ανέβαινε όσο ποτέ μέχρι τώρα με αποτέλεσμα να επαπειλούνται απρόβλεπτες κινήσεις και αντιδράσεις από τον κοινωνικό χώρο και επιστράτευσαν το μεγάλο όπλο. Έβγαλαν μπροστά τους γκαλοπτζήδες να παρουσιάσουν μια εικόνα, που θα φαίνεται ικανή να φέρει κοντά στις κάλπες όσο γίνεται περισσότερους αποχικούς (αυτούς δηλαδή που απείχαν από προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες ή είχαν σκοπό να απόσχουν σ’ αυτήν), αλλά και να δώσουν μια διέξοδο στην απελπισία των ιδρυματοποιημένων. Αυτών δηλαδή που, ζώντας για δεκαετίες σε μια φυλακή, όταν τους δοθεί το αποφυλακιστήριο αναζητούν κάποιο κλειστό χώρο για να ζήσουν, μη μπορώντας να βιώσουν τις συνθήκες ελευθερίας κινήσεων. Έτσι κι αυτοί που φεύγουν από τα μεγάλα κόμματα αποζητούν ένα μικρό για να συνεχίσουν την οικειοθελή φυλάκισή τους. Γι’ αυτό και οι γκαλοπτζήδες προβάλλουν την εικόνα μιας πολυκομματικής μετεκλογικής βουλής.

Το επίτευγμα της κάθε προπαγανδιστικής προσπάθειας είναι –αφού παρουσιάσει ως πραγματικό κάτι που δεν υπάρχει–, να ωθήσει αυτούς που έχουν αποδεχθεί αυτή την ψευδαίσθηση στο να την κάνουν πραγματικότητα, ολοκληρωτικά ή σε κάποιο βαθμό. Αλλά ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό που επιδιώκουν, υπάρχουν τα τεχνολογικά και λογιστικά μέτρα «καταμέτρησης» των ψήφων, όπου από τα «υπόλοιπα» του Πειραιά μπορείς να βγάλεις βουλευτή στη Λάρισα!!!

Όμως, έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα το αν θα υπάρχουν στη βουλή πολλά κόμματα;

Περί αναρχίας

Η αναρχία είναι μια κατάσταση φυσική. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει άσχημα όταν κάποιος ή κάποιοι προσπαθούν να περιορίσουν την φυσική για κάθε άνθρωπο τάση να φέρεται φυσικά. Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύση. Στην φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει τον δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.

Μια μικρή ή μεγάλη ομάδα ανθρώπων εύκολα δέχεται ως φυσικό ηγέτη αυτόν που αναδεικνύεται φυσικά, μέσα από φυσικές, μη καταναγκαστικές, αυτόματες διαδικασίας. Οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν δεν το δείχνουν, πάντα δυσφορούν όταν ο ηγέτης έρχεται έτοιμος απ’ έξω ή πέφτει με αλεξίπτωτο από πάνω.

Αναρχία, λοιπόν, είναι η άρνηση κάθε μορφής εξουσίας που δεν είναι φυσική και κοινά αποδεκτή από όλους και όχι μόνον από την πλειοψηφία. Η αναρχία πάει σταθερά κόντρα σε κάθε είδους αρχή, σε κάθε μορφή εξουσίας, θρησκευτική, πολιτική, κομματική.

Η αναρχία και η ελευθερία είναι σχεδόν συνώνυμα. Οι προσπάθειες των φιλοσόφων να τοποθετήσουν τα όρια της ατομικής ελευθερίας ενός ανθρώπου δίπλα στα όρια της ατομικής ελευθερίας του κάθε ανθρώπου δεν είναι παρά μια θεωρητική επιβεβαίωση του κύριου αιτήματος του αναρχισμού για σεβασμό της ατομικότητας και της προσωπικότητας του καθένα.

Αρκεί, βέβαια, τούτη η προσωπικότητα να μην είναι χονδροειδώς ετεροκαθορισμένη και με τον ψυχολογικό μηχανισμό της “ψευδούς συνειδήσεως” να γίνεται αντιληπτή από το άτομο σαν αβίαστα αυτοκαθορισμένη. Δεν είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως είναι άνθρωπος με προσωπικότητα, όταν είναι καταφάνερο πως το συνειδησιακό περιεχόμενο της προσωπικότητάς του δεν δημιουργήθηκε κάτω από μια πολύ μεγάλη δέσμη ανεμπόδιστων επιδράσεων αλλά μπήκε στην συνείδηση με “μετάγγιση” από μια κοινή δεξαμενή, ας πούμε από τον Θεό, από την κομματική ιδεολογία, από την συλλογική “εθνική ψυχή”, από τον Αρχηγό.

Το αναρχικό κίνημα, με τις πολλές και ποικίλες παραλλαγές του, αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση στην κοινωνία καθεστώτος πραγματικής ισότητας, πραγματικής αδελφοσύνης, πραγματικής δικαιοσύνης, έξω και πέρα από κάθε καταναγκασμό που βάζει όρια και στην ισότητα, και στην αδελφοσύνη, και στην δικαιοσύνη. Ο αναρχισμός, η απόρριψη της Αρχής, της εξουσίας σε όλες της τις μορφές, είναι ένα ιδανικό για την αβίαστα και ελεύθερα αυτορυθμιζόμενη προσωπικότητα.

Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν [βίντεο του risinggalaxy]

Το κείμενο "Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν" γράφτηκε από τον mind the gap και πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog Παραλληλογράφος (parallhlografos.wordpress.com), τις ημέρες μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το Δεκέμβρη του 2011.

Η δραματοποίηση έγινε από τον risinggalaxy (risinggalaxy.wordpress.com) για το 5ο επεισόδιο της εκπομπής "Η μεγάλη παρέλαση των ζόμπιλακ" η οποία μεταδίδεται από το ιντερνετικό ραδιόφωνο του radiobubble.gr

Τις θερμές μου ευχαριστίες σε όλους τους αγνώστους συντρόφους και συντρόφισσες που πρωταγωνιστούν στα βίντεο που χρησιμοποιήθηκαν και που αντιστέκονται στο δρόμο ενάντια στο Κράτος και τον καπιταλισμό.