Στις βάρκες αδερφές μου, στις βάρκες

Τα κακά νέα είναι ότι ο σύριζας δεν κέρδισε τις εκλογές. Τα καλά νέα είναι ότι ο σύριζας δεν κέρδισε τις εκλογές. Διότι ανεξάρτητα από τον πρώτο (που παίρνει την πίτσα δώρο των 50βουλευτών), οι εκλογές της 17η ιούνη, παγίωσαν λίγο πολύ τις τάσεις που καταγράφηκαν την 6η μάη. Και ο πρώτος με το μπόνους ήταν λίγο πολύ αδιάφορος. Καθώς, το 19% που βρισκόταν εκτός βουλής, και μας μπέρδευε ξεκαθάρισε, και οι απορίες μας λίγο πολύ λύθηκαν για το πως αποκρυσταλλώνεται σήμερα η ελληνική κοινωνία.

Και το σήμερα δεν είναι στιγμιαίο αδίκημα, σαν το περίφημο κολπάκι του καραμανλή για τα χουντικά εγκλήματα. Οι εκλογές δεν είναι η φωτογραφία μιας στιγμής όπως ισχυρίζονται πολλοί. Γιαυτό και έχω πάθει αυτόν τον έρωτα με τη λέξη αποκρυστάλλωση. Διότι δεν επιτρέπει να πετάμε στο παρελθόν τα σκατά που δεν μας αρέσουν και δεν βολεύουν τις φαντασιώσεις μας. Οι εκλογές είναι το καταστάλαγμα της εμπειρίας, των φαντασιώσεων και των προσδοκιών μιας κοινωνίας που επεκτείνονται από το παρελθόν μέχρι το μέλλον.

Το κείμενο είναι αρκετά μεγάλο, αλλά είναι αρκετά χωρισμένο γιαυτό και μπορείτε να το διαβάσετε σε συνέχειες.

Δώστης κλώτσο να γυρίσει…

Aς ξεκινήσουμε με τα ευκολάκια. Ο σύριζα έχασε την πρώτη θέση από τη νδ με μια διαφορά 2,5 ποσοστιαίων μονάδων δηλαδή πήρε σχεδόν 27% σε σχέση με το 29,5% της νδ. Έχει σημασία αυτή η διαφορά? Στην ουσία όχι μεγάλη. Ακόμα κι αν η σχέση ήταν αντεστραμμένη, ο σύριζα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό δεν θα μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση. Το ποσοστό της δημάρ ΠΦΚ (πρόεδρος φώτης κουβέλης) δεν ήταν αρκετό για να υπάρξει κυβέρνηση 151 βουλευτών, κάτι που σημαίνει πως θα έπρεπε να διαχειριστεί, πέρα από περσόνες τύπου ψαριανός (πρώην μπάχαλοπαραγωγός ραδιοφώνου, νυν βράχος της πολιτικής σταθερότητας και της κυβερνώσιμης σοβαρότητας) και δύο άλλες τρομακτικές προοπτικές.

α) Μια συμμαχία με το πασόκ που -ανεξάρτητα από το όνομα της (ψήφος ανοχής κι άλλες μπούρδες)- θα απονομιμοποιούσε πολύ τη δυναμική του σύριζα στην κοινωνία. Πως σκατά θα τιμωρήσεις ποινικά και φορολογικά τους κυβερνητικούς σου εταίρους που ευθύνονται για την κατάσταση που βρισκόμαστε, έτσι ώστε να μπορέσεις να κρατήσεις τον ηθικό λοφίσκο της “κοινωνικής δικαιοσύνης” και ο οποίος είναι κομβικό κομμάτι του 27% που σε ψήφισε?

β) μια συμμαχία με την καμμένος ΑΕ (Ανεξάρτητοι Έλληνες) η οποία θα ήταν ένα σχήμα με πιθανότητες παιδικής θνησιμότητας μεγαλύτερες κι από το 5ο παιδί φτωχής εργατικής οικογένειας του μάντσεστερ του 1820 . (δηλαδή πολύ κοντά στο 100%). Όπως και τα παιδιά που γεννιόνταν κατά λάθος, ο θάνατός του δεν θα ήταν το αποτέλεσμα μιας κακοτυχίας, αλλά η σίγουρη κατάληξη του υποσιτισμού που θα το είχαν καταδικάσει, προκειμένου να επιβιώσουν τα ικανότερα μέλη του νοικοκυριού.

Όσο μεγάλη κόκκινη μύτη κι αν φορούσε ο τσίπρας, όσο κι αν ήταν καλός επικοινωνιακός ζογκλέρ (και ευτυχώς δεν έχουμε καμία ένδειξη πως είναι), γνωρίζουμε πως η πιθανότητα να κυβερνήσεις με αυτούς του εταίρους θα ήταν μηδενική. Διότι όσο μεγαλύτερο μέρος του ριζοσπαστισμού του θα ήταν έτοιμος να θυσιάσει ο σύριζα, τόσο θα μειώνονταν οι πιθανότητες να καταφέρει μια κοινωνική αλλαγή που να προσφέρει διέξοδο στο κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που τον υποστηρίζει και υποφέρει. Και τόσο περισσότερο η βρώμα του παλιού συστήματος θα μόλυνε ένα κυβερνητικό σχήμα που θα είχε το πασόκ σε ρόλο ενός παλιού μπάτλερ που γνωρίζει τα κόλπα του παλατιού πολύ καλύτερα από τον νεαρό φέρελπι καινούργιο κάτοικο.

Ο συνασπισμός, η μεγαλύτερη συνιστώσα του σύριζα, δεν είναι εντελώς έξω από το παλιό σύστημα. Κάτι που ισχύει και για όλα τα κόμματα της βουλής μέχρι ενός βαθμού. Μέχρι πέρσι η κυβερνώσα δημάρ ΠΦΚ ήταν μέλος του και η διάσπαση, παρότι δείχνει σαφώς πως ο τωρινός συνασπισμός δεν ήθελε σχέσεις με το παλιό σύστημα, δείχνει επίσης πως δεν ήταν μόνο το αντισυστημικό κορμοράνο, που ήθελαν οι οπαδοί του παναθηναϊκού να βάλουν στον κώλο του αλαβάνο.

…παραμύθι ν’ αρχινήσει

Αυτή η αδυναμία του σύριζα ανεξαρτήτως πρωτιάς, ήταν το αποτέλεσμα αυτής της αποκρυστάλλωσης κι όχι φυσικά μιας κάποιας κατάρας που δεν επιτρέπει στην όποια αριστερά να κυβερνήσει. Θα προσπαθήσω να δείξω πως το ποσοστό που πήρε ο σύριζας σε αυτές τις εκλογές, ήταν λίγο πολύ η οροφή της επιρροής που θα μπορούσε να έχει αυτή τη στιγμή. Και πως αντίθετα, το αντίπαλο στρατοπέδο έχει μια σχετική χαλαρότητα στην πλειοψηφία που θα συγκροτήσει.

Με λίγα λόγια ο θεός του σύριζας ήταν πολύ καλός μαζί του (άλλωστε μια φωτογραφία του φ.κρανιδιώτη με 200λέξεις από το καταστάλαγμα της σκέψης του, είναι αρκετά για να καταλάβουμε την θεία εύνοια), αλλά ακόμα και οι θεοί δεν μπορούν να κάνουν πολλά απέναντι στη βούληση μιας κοινωνίας. Και πως τα επικοινωνιακά λάθη του και η αμυντική επικοινωνιακή “δεξιά στροφή” των τελευταίων 10 ημερών ήταν μια μάλλον σχετικά αδιάφορη ποσότητα.

Το παρακάτω εξελάκι ήταν ένα ορνιθοσκάλισμα που ξεκίνησα από την 11η μάη αλλά ολοκλήρωσε με τα φρέσκα στοιχεία και το έκανε να διαβάζεται ο Eaglos. Κι ακόμα αναρωτιέμαι για ποιο λόγο διάολε η singular δεν μας δίνει τα στοιχεία σε μορφή που δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε (εκτός αν τα δίνει κι είμαι μαλάκας που δεν το βρήκα). Κατά τη δημιουργία αυτού του εξελακίου δεν έγιναν πειράματα πάνω σε ζώα και δεν ζημιώθηκε ο ελεύθερος χρόνος του eaglos καθώς τηρούμε αυστηρή εθελοντική πολιτική χρήσης εταιρικού χρόνου.

Η αποχή

Τι προσφέρει αυτό το εξελάκι. Για αρχή προσφέρει έναν υπολογισμό της αποχής. Επειδή θεωρώ πως είναι αδύνατο μια χώρα 11εκ κατοίκων να διαθέτει 10εκ ψηφοφόρους, προσπάθησα να πάρω τα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας για να βγάλω ένα συμπέρασμα. Δυστυχώς τα στοιχεία του 2011 τα μαγειρεύουν ακόμα οπότε έμεινα με αυτά του 2001, που δεν είναι πολύ διαφορετικά ως σύνολα τουλάχιστον. Στην ελλάδα του 2001 ζούσαν 10εκ γαμιάδες και κάτι λιγότερο από 1εκ αραπάδες. Από αυτούς οι γαμιάδες κάτω των 18ετών που δεν ψηφίζουν είναι γύρω 2εκ, άρα οι πραγματικοί γαμιάδες ψηφοφόροι είναι γύρω στα 8εκ.

Με αυτό το στοιχείο λοιπόν η “πραγματική” αποχή το 2009 ήταν γύρω 11,7% (επίσημη 29%) τον μάη του 2012 γύρω στο 19% (επίσημη 35%) και τον ιούνη γύρω στο 22% (επίσημη 37,5%), ποσοστά όχι ιδιαίτερα μεγάλα. Σε πάρα πολλές χώρες της ευρώπης οι πολίτες είναι πιο “αδιάφοροι” για τις εκλογές απότι στην ελλάδα. Παρότι υπάρχει μια αρκετά μεγάλη αύξηση της αποχής σε σχέση με το 2009, αυτή η αποχή παραμένει σε λογικά επίπεδα. Αυτό για να έχουμε ένα μέτρο της αποχής και να μην μιλάμε με τα αισθησιακά νούμερα του 40% που εμφανίζουν τα επίσημα στοιχεία.

Επιπλέον αυτή η αποχή δεν είναι κατανεμημένη ομοιόμορφα. Στα αστικά κέντρα των σοβιέτ του σύριζα, η αύξηση της επίσημης αποχής είναι σχεδόν μηδενική και κινείται στα επίπεδα της μίας με τρεις ποσοστιαίες μονάδες σε κάθε αναμέτρηση. Αντίθετα πολύ μεγάλη αύξηση της αποχής παρατηρείται σε επαρχιακούς νομούς με μια ιδιαίτερη έφεση σε αυτούς που το πασόκ είχε πολύ μεγάλη πτώση τον μάη. Στη λάρισα, την άρτα και τα γιάννενα η επιπλέον αποχή των εκλογών του μάη ήταν ένα βαρβάτο ποσοστό 7 επιπλέον μονάδων, ενώ στην πράσινη κρήτη η αποχή εκτινάσεται από 7 μονάδες (ρέθυμνο) σε 9 και 10 (λασίθι, ηράκλειο). Στην πράσινη ηλία η αποχή τον μάη χτυπάει τιλτ στις 10μονάδες. Αντίθετα η αύξηση της αποχής τον ιούνη (σε σχέση με τον μάη) είναι πιο ομοιόμορφα κατανεμημένη μεταξύ 2-3 μονάδων σε όλη την ελλάδα.

Πολλοί έχουν αναφέρει την ανυπαρξία των κομματικών μηχανισμών που άλλες εποχές έκαναν πάρτι χρεώνοντας τον οσε και την ολυμπιακη και πως αυτή η ανυπαρξία, δυσκόλεψε τη μετακίνηση των ψηφοφόρων, ειδικά όσων αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Αλλά επειδή εγώ είμαι κακός άνθρωπος και δεν μου αρέσει να βρίσκω φθηνές δακρύβρεχτες δικαιολογίες, έχω μια ελαφρά διαφορετική ερμηνεία.

Η ανυπαρξία των κομματικών μηχανισμών πράγματι δυσκόλεψε την ψήφο των ετεροδημοτών, όμως οι εκλογές αυτές ήταν γνωστό πως θα πραγματοποιούνταν από τον φλεβάρη τουλάχιστον, κάτι που σημαίνει πως υπήρχε αρκετός χρόνος έτσι ώστε οι ετεροδημότες να φροντίσουν να ψηφίσουν στον τόπο που διαμένουν αν ενδιαφέρονταν γι’ αυτές κι ένιωθαν πως δεν θα είχαν τα χρήματα για να μετακινηθούν.

Άρα μου φαίνεται πιο σωστό να πούμε πως στους επαρχιακούς νομούς οι ψηφοφόροι δεν ένιωθαν πως διέθεταν επαρκή κίνητρα για να κινητοποιηθούν και να ψηφίσουν. Κάτι αρκετά περίεργο αν σκεφτούμε πως τόσο στην αριστερά, όσο και στη δεξιά οι εκλογές του μάη και του ιούνη σηματοδοτούνταν ως πολύ σημαντικά πολιτικά γεγονότα.

Μάλιστα σε διάφορα μέρη της ελλάδας, στις εκλογές του ιούνη σε σχέση με τον μάη, φάνηκε να κινητοποιήθηκαν ελαφρά περισσότεροι ψηφοφόροι της δεξιάς πολυκατοικίας παρά της “αριστερής”, που μάλλον συνολικά μειώθηκαν. Αυτό ισχύει και για μεγάλο κομμάτι των επαρχιακών νομών αλλά και για την Α αθήνας (και στο σύνολο των 5 περιφεριών της αττικής). Εξαίρεση αποτελούν οι νομοί της κρήτης

Τα μπλόκ

Σε αυτές τις εκλογές κυρίαρχο ρόλο έπαιξε το περιβόητο μνημόνιο, μια λέξη έννοια σχεδόν τοτέμ στην πολιτική στρατηγική όλων των κομμάτων. Η νδ το πασόκ, το λάος, η δημάρ και οι φιλελεύθεροι πρότειναν πρακτικά τη συνέχιση των πολιτικών του μνημονίου, ενώ το κκε, ο συριζα, η ανταρσύα και οι καμμένοι αε ζήτησαν την κατάργησή του. Αλλά στην ουσία αυτός ο διαχωρισμός μνημονιακών/αντιμνημονιακών, ήταν κάτι που περισσότερο έμπλεκε τους παραδοσιακούς διαχωρισμούς της αριστεράς/δεξιάς που είναι ακόμα οι κυρίαρχοι τρόποι όπου οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονται ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν το συνειδητοποιούν.

Το μνημόνιο αποτελεί τον ορισμό της δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αντίθετα η άρνησή του δεν εκφράζει απαραίτητα μια “αριστερή” πολιτική πρόταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόμμα του καμμένου ΑΕ, όπου πρακτικά προτείνεται η κατάργηση του μνημονίου, αλλά ταυτόχρονα οι πολιτικές που προτείνει συνεχίζουν να είναι φιλελεύθερες και δεξιές, στο μήκος κύματος του νδουλικου ζαππείου

πρακτικά λοιπόν χώρισα τα κόμματα σε δύο μπλοκ. Στο δεξιό έβαλα τη νδ, το λαος, τους ΑΕ, και τους φιλελεύθερους, και τα χρυσά αυγά, ενώ στο αριστερό τον συριζα, το κκε, το πασοκ, τη δημαρ, την ανταρσύα, τους οικολόγους και την κοινωνική συμφωνία. Επίσης στα σύνολα πρόσθεσα και τις εκλογές του 2007 τις οποίες θεωρώ κομβικές για την αποκρυστάλλωση της ελληνικής κοινωνίας, διότι εκφράζουν τα όρια ενός σαφούς δεξιού αμοραλιστικού κοινωνικού ρεύματος. Αυτοί που ψήφισαν τη δεξιά πολυκατοικία το 2007 το έκαναν χωρίς καμία μα καμία αυταπάτη και χωρίς κανένα άγχος για μια “πολιτισμένη” κοινωνία. Αυτό για εμένα είναι η οροφή του ρεύματος, η αλλιώς 3.266.000 ψήφοι. Προχθές, η δεξιά πολυκατοικία έπιασε 2.910.000 ψήφους που δεδομένης της αύξησης της αποχής από το 2007 (τον ιουνη ψήφισαν περίπου 800.000 λιγότεροι άνθρωποι σε σχέση με το 2007) σημαίνει πως λίγο πολύ το αμοραλιστικό μπλόκ εκφράστηκε συσπειρωμένο, αν δεν είχε αύξηση. Λόγω της αποχής έχασε μόλις γύρω στις 350.000 ψήφους, την ίδια στιγμή που η “αριστερή” πολυκατοικία έχασε σχεδόν 600.000 ψήφους.

Στην “αριστερή” πολυκατοικία τώρα, τα σύνολα είναι λίγο πιο απατηλά, καθώς το σύνολο των 3,5 με 4εκ ψηφοφόρων δεν είναι τόσο αριστερό όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Διότι τα αποτελέσματα μπλέκονται από το πασοκ, ένα “σοσιαλιστικό” κόμμα το οποίο διατήρησε μια αριστερίζουσα κοινωνικά υπεύθυνη φιλολογία, την ίδια στιγμή που πολιτικά και οικονομικά συγκροτούνταν όλο και πιο σαφώς στο δεξίο σκληρό νεοφιλελεύθερο μπλόκ.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από τον ίδιο τον ΓρΑΠ, ο οποίος στα 2 χρόνια που κυβέρνησε ποτέ δεν έχανε την ευκαιρία να τονίζει το αριστερό κοινωνικά ευαίσθητο πρόσωπό του, την ίδια στιγμή που εφάρμοζε τα μνημόνια. Κανονικά στις εκλογές του 2012 θα έπρεπε να προσθέσουμε τα ποσοστά του πασόκ στη δεξιά πολυκατοικία καθώς το μήνυμά του ήταν σκληρά νεοφιλελεύθερο σε αντίθεση με το μήνυμα του 2009. Δεν το έκανα στον αρχικό υπολογισμό, διότι δεν θεωρώ πως όλοι οι ψηφοφόροι του πασόκ ανήκουν σε αυτό το σκληρό δεξί αμοραλιστικό κοινωνικό μέτωπο στο οποίο ανήκει η δεξιά πολυκατοικία. Αν κάτι είναι εμφανές πάντως είναι η επιβεβαίωση πως η άνοδος της αποχής οφείλεται κυρίως σε ψηφοφόρους του πασόκ που με κάποιο τρόπο δεν ήθελαν να εκφραστούν σε αυτές τις εκλογές με κανένα πολιτικό σχηματισμό.

Στην ουσία στην αριστερή πολυκατοικία υπάρχει ένα ικανό κομμάτι ψηφοφόρων που ικανοποιείται ή ανέχεται τα μνημόνια (δηλαδή τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές), αλλά είναι αρκετά πολιτισμένο για να μην θέλει και αίμα στους δρόμους. Αυτό το κομμάτι χωρίζεται μεταξύ πασόκ και δημαρ και περιλαμβάνει μέσα και διάφορους ευπρεπείς φιλελεύθερους που παραδόξως για τη συνήθη έκφραση του είδους τους, στα ζόρικα αποφάσισαν πως ο διαφωτισμός έχει μια κάποια ιστορική σημασία για τον κόσμο μας.

Αν λοιπόν μπορούμε να δούμε κάτι, αυτό είναι πως πρακτικά οι εκλογές του ιούνη δεν ήταν τόσο διαφορετικές από του μάη. Μόνο που στις πρώτες οι επιλογές πολώθηκαν στους δύο μονομάχους (νδ και σύριζα), που μάζεψαν τις ψήφους από τις υπόλοιπες εκφάνσεις των μπλοκ τους.

Η κυβερνησιμότητα (και άλλες αστείες λέξεις)

Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου!

Όταν δεν καεί o καρνάβαλος, τότε θα καούν οι καρναβαλιστές. Στην προκειμένη, μάλιστα, περίπτωση πρόκειται για ψήσιμο σε χαμηλή φωτιά.

Αυτή είναι η κατάσταση που πρόκειται να υπάρξει στο επόμενο διάστημα, όπου θα συνεχίζει να καλπάζει η εξουσιαστική θηριωδία. Οι κατ’ εξοχήν εντεταλμένοι της κυριαρχίας (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) θα συνεχίσουν το έργο τους συνεπικουρούμενοι από τους υπόλοιπους, που «ατύχησαν» στην εκλογική «αναμέτρηση» και οι οποίοι θα παίξουν το χαρτί της «αντιπολίτευσης», που στην πραγματικότητα είναι αυτό της συμπολίτευσης με την κυριαρχία, αφού θα κάνουν τα πάντα να προσαρμόσουν τον κόσμο στα μέτρα που αποσκοπούν στους στόχους της, που είναι η χειροτέρευση των συνθηκών σκλαβιάς..

Όπως έχει γραφτεί, το σχήμα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ ήταν από τις προηγούμενες εκλογές έτοιμο. Ο Κουβέλης είναι ο συνηθισμένος μαϊντανός για τις δύσκολες περιπτώσει ς (βλέπε και 1989), όπου χρειάζεται το αριστερό «άλλοθι» για τα μπορέσουν να επικρατήσουν οι επιλογές της κυριαρχίας .

Τα πάντα κινήθηκαν βάσει ενός προδιαγεγραμμένου σχεδίου.

Το καραγκιοζιλίκι της επανάληψης των εκλογών, ενώ το «Team» ήταν έτσι κι αλλιώς έτοιμο, αφορούσε τη ν προσπάθεια συσπείρωσης ενός κομματιού πανικόβλητων ψηφοφόρων (λόγω των ψεύτικων μεν, τρομοκρατικών δε διλλημάτων που τους πλασαρίστηκαν) στα κόμματα που θα έπαιζαν το ρόλο του νέου κατασκευασμένου δίπολου.

Τα αποτελέσματα δείχνουν πως αυτοί που έχουν προ πολλού ανταλλάξει μια θέση για ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους με το ρόλο του υποχείριου της εξουσίας, που ακούει στο όνομα ψηφοφόρος, έδωσαν το «ελεύθερο» στο να συνεχιστεί η επέλαση της κυριαρχίας.

Η επανάληψη των εκλογών αποσκοπούσε, ακόμα, στο να

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 17ης ΙΟΥΝΙΟΥ

Καμία αναμονή – καμία αυταπάτη

Στην “μάχη” που θα δοθεί στις κάλπες

ένας θα είναι ο νικητής: το κεφάλαιο

Αποχή από τη μάχη της κάλπης

Οργάνωση της ταξικής αντεπίθεσης

για την ανατροπή του συστήματος

Το πραγματικό και προαποφασισμένο αποτέλεσμα των αυριανών εκλογών, είναι ένα: η νέα κυβέρνηση που θα βγει από τις κάλπες να μπορέσει, με τη βούλα της «λαϊκής εντολής», να διαχειριστεί, με τον ευχερέστερο δυνατό τρόπο, τις ανάγκες ενός κεφαλαίου που βρίσκεται σε οξύτατη κρίση, συνεχίζοντας και κλιμακώνοντας τη σημερινή κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των εργαζομένων.

Αυτό που έχουν να προτείνουν όλα τα κόμματα είναι μια διαφορετική διαχείριση του συστήματος. Αυτό ισχύει και για τα κόμματα της λεγόμενης Αριστεράς, τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου.

Ακόμη κι αν σχηματιστεί μια κυβέρνηση της «Αριστεράς», θα κληθεί να διαχειριστεί την κρίση του συστήματος. Και η διαχείριση αυτής της κρίσης μόνο προς όφελος του συστήματος μπορεί να γίνει. Άλλωστε, όλα τα παραδείγματα τέτοιου είδους «αριστερών κυβερνήσεων» στην ιστορία επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Το δημαγωγικό και παραπλανητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που καλεί τον λαό να τον στηρίξει ψηφίζοντας μια πολιτική ενάντια στον φόβο, καλλιεργεί αυταπάτες. Με την καλλιέργεια ψεύτικων ελπίδων προσπαθεί να καταστείλει τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Όμως η αστική τάξη είναι αποφασισμένη να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στην εργατική τάξη, διότι δεν έχει άλλη επιλογή για να μπορέσει να επιβιώσει ως κυρίαρχη τάξη.

Το αληθινό δίλημμα δεν είναι «δεξιά ή αριστερά», «Τσίπρας ή Σαμαράς», «ευρώ ή δραχμή».

Η πραγματική αλλαγή της κατάστασης δεν είναι η αλλαγή κυβέρνησης ή νομίσματος, δηλαδή η αλλαγή της μορφής της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, αλλά η επαναστατική ανατροπή του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος.

Η πραγματική εναλλακτική λύση απέναντι στο να παίζουμε το παιχνίδι με τον καπιταλιστικό τρόπο δεν είναι τίποτα λιγότερο από την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και την αντικατάστασή του από μια νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων στην οποία τα χρήματα, το χρέος και η εκμετάλλευση δεν θα υπάρχουν πια.

Οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα και αυτές ειδικά οι εκλογές έχουν στόχο να

Ψήφος και αποχή

Στο παρακάτω βίντεο που παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, ο Αμερικανός κωμικός George Carlin, σατιρίζει τις εκλογές και, την ίδια ώρα, μας ωθεί σε αυτοκριτική. Το μόνο που μένει να κάνουμε βλέποντας τον να μιλά στο κοινό του, είναι ν’ αντικαταστήσουμε τις λέξεις, Αμερική, Αμερικάνος, Αμερικανικός με Ελλάδα, Έλληνας και Ελληνικός…δείτε το video

Και τώρα, τα σκατά και αυτής της κάλπης ποιος θα τα καθαρίσει μαλάκα ψηφοφόρε;

Όσο κι αν προσπάθησαν οι γκαλοπτζήδες, οι κομματάρχες και τα στηρίγματα του συστήματος εξουσίας κι εκμετάλλευσης, δεν κατόρθωσαν και πολλά πράγματα.

Έριξαν στο παιχνίδι πολλά κόμματα για να «τσιμπήσουν» οι αφελείς, οι κατά περίσταση «χρήσιμοι ηλίθιοι», ώστε να πάνε να ψηφίσουν και να αποτελέσουν τα «μπάζα» που μαζί με τους μόνιμα κουταλοφόρους-υποστυλώματα του κάθε κομματικού μηχανισμού πρόκειται να στήσουν το καινούργιο γαϊτανάκι εξαπάτησης και χειροτέρευσης των συνθηκών δουλείας.

Πολύς ντόρος για το τίποτα!

Μπορεί να συγκράτησαν τα ποσοστά αποχής αλλά δεν τα μείωσαν.

Στις προηγούμενες εκλογές του 2009 τα αποτελέσματα είχαν ως εξής:

Εγγεγραμμένοι      9.929.065

Ψήφισαν              7.044.606/70,95 %

Έγκυρα                 6.858.421

Άκυρα               142.916 / 2,03 %

Λευκά                43.269 / 0,61 %


Στις χθεσινές εκλογές τα αποτελέσματα με υπολειπόμενο μόνο το 00,06% τα αποτελέσματα είναι:

Η αλήθεια για τα λευκό, άκυρο και αποχή.

«Ο ισχύον εκλογικός νόμος είναι ξεκάθαρος και δεν χωρά παρερμηνείες. Τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα άρα δεν διαμορφώνουν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα»

Το γύρο του διαδικτύου κάνει τις τελευταίες ημέρες, μια ανάρτηση η οποία προτρέπει τους ψηφοφόρους να ρίξουν λευκό ψηφοδέλτιο στις κάλπες, με το σκεπτικό ότι αν τα λευκά υπερισχύσουν σε ποσοστό 51%, τότε οι εκλογές ακυρώνονται ή επαναλαμβάνονται ή το αποτέλεσμά τους είναι αντισυνταγματικό.

Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει σε καμία περίπτωση καθώς βάσει του ισχύοντα εκλογικού νόμου 3231/2004 με τον οποίο θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές στις 6 Μαΐου, αναφέρεται ρητά ότι «Για να εισέλθει ένας συνδυασμός (κόμμα, συνασπισμός κομμάτων ή μεμονωμένος υποψήφιος) στο Κοινοβούλιο, πρέπει να λάβει ποσοστό τουλάχιστον 3% επί των εγκύρων ψηφοδελτίων της επικράτειας. Στα έγκυρα δεν συμπεριλαμβάνονται τα λευκά ψηφοδέλτια».

Επίσης, ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους που ακολουθούν το λευκό ή το άκυρο ψηφοδέλτιο είναι ότι ευνοεί το πρώτο κόμμα. Και αυτός ο μύθος όμως καταρρίπτεται. Όπως εξηγεί μιλώντας στο www.protothema.gr ο εκλογολόγος Στράτος Φαναράς: «Ο ισχύον εκλογικός νόμος είναι ξεκάθαρος και δεν χωρά παρερμηνείες. Τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα άρα δεν διαμορφώνουν το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα».

Όσον αφορά την πριμοδότηση που δίνουν τους στο πρώτο κόμμα αναφέρει ότι:

Πάλι τα ίδια;

Αντιμνημονιακά, πατριωτικά, «δεξιά» και «ακροδεξιά», εθνικοαπελευθερωτικά και λοιπά προοδευτικά, αριστερά, κομμουνιστικά και νεοκομμουνιστικά καραγκιοζιλίκια συνοδεύουν και αυτήν την προεκλογική «αναμέτρηση».

Το σύστημα κυριαρχίας κι εκμετάλλευσης πάντοτε βρίσκει τρόπους να τραβήξει τα χαλινάρια φορώντας στους χαλιναγωγούμενους και τις απαραίτητες παρωπίδες. Τώρα τα «μνημόνια» γίνονται αναγκαία για τους περισσότερους πολιτικούς και μένει να τα προσαρμόσουν. Τι λένε δηλαδή; Πως θα βοηθήσουν ώστε το κακό να γίνει μικρότερο. Όμως, ο δρόμος του «μικρότερου κακού είναι ο δρόμος της αφομοίωσης και της προσαρμογής στις λογικές και τις μεθόδους σκέψης των εξουσιαστών-εκμεταλλευτών, στην αποδοχή των νέων συνθηκών σκλαβιάς –στην προκειμένη περίπτωση– αυτών που καθορίζονται από την εφαρμογή «μνημονίων», κάνοντας τους ανθρώπους πειθαρχημένους υπηκόους. Το μικρότερο κακό (αναπροσαρμογή) έρχεται μετά από τον τρόμο και τον πανικό που προκαλεί το «μεγάλο κακό».

Το παιχνίδι με τον «κακό» και τον «καλό», τον «διεφθαρμένο» και τον «αδιάφθορο» εξουσιαστή παίζεται και πάλι. Όμως και οι δύο κάστες είναι το ίδιο διεφθαρμένες από τη στιγμή που ως εξουσιαστές εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και τα γενικότερα συμφέροντα της κυριαρχίας.

Χρησιμοποιούν την πονηριά ρίχνοντας τις ευθύνες σ’ αυτούς «που τα πήραν». Μα κι αυτοί τα παίρνουν καθημερινά με τα διάφορα προνόμια που έχουν και με τα οφέλη (όχι πάντα σε χρήμα) που τους προσφέρει το αξίωμα του βουλευτή, του υπουργού ή του κομματάρχη, ακόμα και ο ρόλος του στελέχους ενός τέτοιου μηχανισμού, πατροπαράδοτα απέφερε μπαχτσίσια. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε μπαίνουν στο «στίβο» της πολιτικής κι όχι για το καλό των υπόλοιπων ανθρώπων.

Είδαν πως το ποσοστό της αποχής θα ανέβαινε όσο ποτέ μέχρι τώρα με αποτέλεσμα να επαπειλούνται απρόβλεπτες κινήσεις και αντιδράσεις από τον κοινωνικό χώρο και επιστράτευσαν το μεγάλο όπλο. Έβγαλαν μπροστά τους γκαλοπτζήδες να παρουσιάσουν μια εικόνα, που θα φαίνεται ικανή να φέρει κοντά στις κάλπες όσο γίνεται περισσότερους αποχικούς (αυτούς δηλαδή που απείχαν από προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες ή είχαν σκοπό να απόσχουν σ’ αυτήν), αλλά και να δώσουν μια διέξοδο στην απελπισία των ιδρυματοποιημένων. Αυτών δηλαδή που, ζώντας για δεκαετίες σε μια φυλακή, όταν τους δοθεί το αποφυλακιστήριο αναζητούν κάποιο κλειστό χώρο για να ζήσουν, μη μπορώντας να βιώσουν τις συνθήκες ελευθερίας κινήσεων. Έτσι κι αυτοί που φεύγουν από τα μεγάλα κόμματα αποζητούν ένα μικρό για να συνεχίσουν την οικειοθελή φυλάκισή τους. Γι’ αυτό και οι γκαλοπτζήδες προβάλλουν την εικόνα μιας πολυκομματικής μετεκλογικής βουλής.

Το επίτευγμα της κάθε προπαγανδιστικής προσπάθειας είναι –αφού παρουσιάσει ως πραγματικό κάτι που δεν υπάρχει–, να ωθήσει αυτούς που έχουν αποδεχθεί αυτή την ψευδαίσθηση στο να την κάνουν πραγματικότητα, ολοκληρωτικά ή σε κάποιο βαθμό. Αλλά ακόμα κι αν δεν συμβεί αυτό που επιδιώκουν, υπάρχουν τα τεχνολογικά και λογιστικά μέτρα «καταμέτρησης» των ψήφων, όπου από τα «υπόλοιπα» του Πειραιά μπορείς να βγάλεις βουλευτή στη Λάρισα!!!

Όμως, έχει κάποιο ουσιαστικό νόημα το αν θα υπάρχουν στη βουλή πολλά κόμματα;

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ – Προκύρηξη συνέλευσης αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ

Το μεγαλύτερο προσόν της «δημοκρατίας» σε σχέση με τη δικτατορία είναι η ικανότητά της να επιβάλει τα ερωτήματα που τη βολεύουν αντί να προσπαθεί με το περίστροφο να εξασφαλίσει τις απαντήσεις. Η ιερή στιγμή της δημοκρατίας είναι οι εκλογές: εκεί που όλοι, εθνικά ομόψυχοι, αφέντες και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί, σαν να μην τρέχει τίποτα, ισότιμα υποτίθεται, καλούνται να απαντήσουν το μεγαλύτερο και το πιο πλαστό ερώτημα που μπορεί να τεθεί: ποιοι θα είναι οι δικτάτορες για τα επόμενα χρόνια. Ποιοί θα αποτελέσουν την αισχρή εκείνη μειοψηφία που θα αναλάβει την πολιτική διαχείριση του κράτους, που θα κάνει κουμάντο στην τεράστια πλειοψηφία και θα εξασφαλίσει τα συμφέροντα του εαυτού της και των νόμιμων μπράβων, των νόμιμων απατεώνων, των νόμιμων ληστών που στην πολιτική γλώσσα λέμε «καπιταλιστές».
Πολιτικοί, θεσμοί, δικαιοσύνη, αφεντικά, υποψήφιοι δικτάτορες, κανάλια, περσόνες, διανοητές, όλος ο συρφετός αυτών που δεν πρόκειται ποτέ να βρεθούν στη θέση μας είναι αυτοί που μας ζητούν να πάμε στις κάλπες, να ψηφίσουμε.
Μας προτρέπουν να προσπαθήσουμε ακόμα και να τους γκρεμίσουμε από το θρόνο τους ρίχνοντας ένα σημαδεμένο χαρτί σε μία κάλπη…
Δεν μπορεί να υπάρχει εχέφρων άνθρωπος που να θεωρεί πως μέσα από τη διαδικασία της καθολικής ψήφου και της επιλογής αντιπροσώπων μπορεί να αλλάξει κάτι εις βάρος του καθεστώτος. Αντίθετα, η ψήφος είναι ένα συγχωροχάρτι για το παρελθόν και μια λευκή επιταγή για το μέλλον μας, μια δήλωση νομιμοφροσύνης, από εμάς τους εκμεταλλευόμενους προς το κράτος και τους καπιταλιστές. Η θέση μας αυτή ως αναρχικοί/ες, κάνει σαφές πως όχι μόνο δεν πρόκειται ποτέ να κατέβουμε σε εκλογές αλλά ούτε και πρόκειται να «στηρίξουμε» (ευθέως ή με κλείσιμο του ματιού) κανέναν διεκδικητή εξουσίας. Από το αναρχικό κίνημα, κράτος και κεφάλαιο δήλωση νομιμοφροσύνης δεν περιμένουν. Αυτή η πάγια αναρχική θέση, μετά από δεκάδες εκλογικές αναμετρήσεις που έχουμε ζήσει, αν μη τι άλλο, έχει επιβεβαιωθεί…

Μετά τις γενικές θέσεις ας πάμε και στο τώρα, σε αυτές τις εκλογές.
Μπορεί κανείς και καλοπροαίρετα, να μας αντιτείνει πως η κατάσταση, αυτή τη φορά είναι διαφορετική. Δεν θα επιλεγούν μόνο δικτάτορες, θα δοθεί και μήνυμα για την ίδια την πολιτική κατεύθυνση, για το αν θα έχουμε αύριο να φάμε. Γιατί να πάει χαμένη (ακόμα και ως σκουπίδι) η ψήφος;
Εμείς λέμε πως ακόμα περισσότερο σε αυτές τις εκλογές, στις 6 Μάη 2012, είναι αναγκαίο να

Αποχή: H δική μου παράκαμψη.

Είναι κάποιες στιγμές που έχω την αίσθηση ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Ένας λαός που ξεχνά τόσο γρήγορα , όσο γρήγορα θυμάται όταν τον συμφέρει. Βλέπω στην TV όλους αυτούς που πηγαίνουν και χειροκροτούν τους «βιαστές» τους. Βλέπω ακόμα να υπάρχουν μέσω τωνΜΜΕ κάτι τύποι σαν τον Σαμαρά ή τον Βενιζέλο. Βλέπω ένα «λαό» να ασχολείται ακόμα με το «τί» θα ψηφίσει. Έναν «λαό» που μυαλό δεν βάζει. Έναν «λαό» που αφού δεν μπορεί να βρει μία καινούργια ιδέα, ένα καινούργιο πρόταγμα, μοιάζει να επιστρέφει ψυχαναγκαστικά στις βεβαιότητες που τον καταδίκασαν στη στέρηση των όποιων δικαιωμάτων είχε. Ένας «λαός» που επειδή αδυνατεί να γεννήσει μία καινούργια ιστορία, επαναφέρει μέσα από το μπαούλο του την ίδια, παλιότερη ιστορία, προκειμένου να επιβεβαιώσει την ύπαρξή του.

Μία κοινωνία που οι εξουσιαστές, τους οποίους η ίδια επέλεξε μέσα από ένα σύστημα που δεν της επιτρέπει κάτι άλλο, την εξαφάνισαν πολιτικά. Τώρα προσπαθεί μέσω του ίδιου συστήματος, των εκλογών, να αποδείξει στον εαυτό της, ότι μπορεί ακόμα να σκέφτεται προκειμένου να φτιάξει μία νέα πραγματικότητα. Όλη της η πραγματικότητα όμως περνά μέσα από τα φίλτρα των ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων και των συμβάντων των τελευταίων τριών ετών που της έκαναν το καλό να ξυπνήσει πολιτικά για λίγο και να… αλλάξει πλευρό. Κάτι είναι και αυτό. Αδυνατεί να κατανοήσει όσα έχουν συμβεί, ίσως ζαλισμένη από τα απανωτά «σοκ», αν δεχθούμε τη σωστή κατά την γνώμη μου θεωρία της Ναόμι Κλέϊν, ίσως όμως και εξαιτίας της ανυπαρξίας των απαιτούμενων νοητικών εργαλείων για μια τέτοιου είδους κατανόηση. Την ίδια στιγμή δεν μπορεί να κοιτάξει μπροστά, τί θα κάνουν αυτοί που πρόκειται να εκλέξει; Γιατί θα τους εκλέξει. Αυτό είναι το σίγουρο.

Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως βιώνουμε μία κατάσταση διαρκούς επανάληψης; Είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε ξανά το ίδιο έργο, αφού όποιο σενάριο και να σκεφτούμε έχει ήδη υλοποιηθεί. Αυτή την περίοδο βιώνουμε μία απροσδιόριστη αναπαραγωγή ιδανικών, ονείρων ή ιδεολογιών που υπήρχαν πάντοτε πίσω μας αλλά πρέπει εμείς να τα αναπαράγουμε τώρα. Και αυτό κάνουμε. Μόνο που τώρα δεν τολμάμε να το κάνουμε παντελώς αδιάφορα, όπως στο παρελθόν. Αυτό που ζητάμε είναι πάλι… η απελευθέρωση μέσω της ιδέας των εκλογών. Μία απελευθέρωση όμως που είναι σίγουρο ότι θα χαθεί αμέσως μόλις κλείσουν οι κάλπες, όπως ακριβώς έχει γίνει όλες τις προηγούμενες φορές.

Πολύ συχνά, όταν η ιδέα χάνει την πραγματική της έννοια, την αξία της, την ουσία της ή τον σκοπό της, εισέρχεται σε μία φάση επ’ άπειρον αυτοαναπαραγωγής. Τα πράγματα εξακολουθούν να λειτουργούν παρόλο που η ιδέα τους έχει εκλείψει. Εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα σε μία πλήρη αδιαφορία για το ίδιο τους το περιεχόμενο. Έτσι, ενώ η ιδέα του «πολιτικού» έχει εκλείψει εδώ και χρόνια με πλήρη ευθύνη των πολιτικών και των συνενόχων τους ΜΜΕ, η πολιτική συνεχίζεται κομίζοντας μία πλήρη αδιαφορία όχι μόνο για το ίδιο της το διακύβευμα , αλλά για το αν η ίδια έχει κάποιο διακύβευμα. Όταν το κάθε τι είναι πολιτικό , τίποτε δεν είναι πολιτικό, η ίδια η λέξη δεν έχει πια νόημα. Η ιδέα των εκλογών έχει μεγάλη σημασία όταν αυτές γίνονται σε ένα δημοκρατικό καθεστώς. Αντίθετα, σε ένα ολιγαρχικό καθεστώς όπως αυτό που υπάρχει σήμερα, οι εκλογές χάνουν το νόημά τους. Χρησιμοποιούνται ως μία διαδικασία κατευνασμού της οργής των ανθρώπων και συγκάλυψης της ευθύνης όλων. Πολιτικών και «πολιτών».

Τίποτε ουσιαστικό δεν γίνεται κατανοητό, επειδή σημαντικότατες έννοιες όπως της ευθύνης ή της αντικειμενικής αιτίας , έχουν εντελώς εξαφανιστεί. Τα ΜΜΕ φρόντισαν και γι’ αυτό. Αντιστρέφουν εντέχνως τις θέσεις του θύματος και του δήμιου. Οι εκλογές θα τοποθετήσουν το λαό στη θέση του δήμιου των πολιτικών, αλλά… εικονικά. Αυτό ακριβώς κάνουν τώρα. Προσπαθούν να πείσουν ότι οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στην επιλογή αφού υπάρχουν «πολλές» επιλογές. Είναι όμως οι δικές τους προκατασκευασμένες επιλογές, γεννημένες από τα σπλάχνα του ίδιου συστήματος. Προσπαθούν να αλλάξουν την εικόνα των πολιτικών για να απομακρύνουν την πραγματικότητα των αποτελεσμάτων της πολιτικής τους. Ο «λαός» θα γίνει δήμιος του εαυτού του, μέσω της «συλλογικής ευθύνης». Μετά, ποιος θα δώσει αμνηστεία σε ποιον και ποιος θα καταδικάσει ποιον , όταν όλος ο «λαός» είναι ένοχος; Η ευθύνη θα φύγει από τους πραγματικά υπεύθυνους και θα έλθει στα κεφάλια των ανθρώπων που ψήφησαν. Εδώ υπάρχει ένα μικρό κόλπο που θέλουν να κάνουν μέσω των εκλογών: όσο περισσότερο παύει να υπάρχει η ευθύνη, τόσο περισσότερο τείνει στο να μην υπήρξε ποτέ!!! Όσο περισσότερο τους επιτρέπουμε να λένε ότι έπραξαν το καθήκον τους, τόσο περισσότερο κινδυνεύουμε μετά από δέκα χρόνια να βρεθούμε ως «λαός» υπόλογοι όχι μόνο στους ίδιους μας τους εαυτούς, αλλά στα ίδια τα παιδιά μας , αφού εμείς θα έχουμε επικροτήσει αυτά που έγιναν αλλά και αυτά που θα γίνουν . Αδιαφορώντας για τη μνήμη, αδιαφορούμε και για την ιστορία, ξεχνώντας ότι ιστορία δεν είναι μόνο το παρελθόν αλλά και το μέλλον.

Ίσως έλθει μία μέρα που θα αναρωτηθούμε αν όντως είχε ευθύνη ο Παπανδρέου ή ο Παπακωνσταντίνου. Δεν θα μπορούμε να εντοπίσουμε τον υπεύθυνο γιατί δεν υπάρχει υπεύθυνος. Υπεύθυνο είναι το «σύστημα» που γεννά τέτοιους ανθρώπους. Είναι άχρηστο να καταδικάσεις έναν δύο ή δέκα από αυτούς, τη στιγμή που με την ψήφο σου αναπαράγεις το σύστημα που τους εξέθρεψε. Μην ξεχνάμε ότι πριν από τριάντα χρόνια περίπου καταδικάσαμε τους υπεύθυνους της χούντας και σήμερα ζούμε μία χούντα ξανά.Το έγκλημα που έκαναν πέρασε στο επίπεδο του μύθου γιατί εντέχνως δόθηκε τέλος στην ιστορική του πραγματικότητα. Σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι τίποτε δεν έγινε στο Πολυτεχνείο και ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματα της φαντασίας της αριστεράς. Το πραγματικό νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου χάθηκε μέσα στον λαβύρινθο των αποτυχιών της γενιάς του, σε όλα τα επίπεδα.

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι επικίνδυνος από μόνος του. Περισσότερο επικίνδυνη όμως είναι η παθολογική αναπαραγωγή ενός καταστροφικού παρελθόντος. Η συμμετοχή σε αυτή τη διαδικασία μέσω της ψήφου , σε καθιστά ενεργό συντελεστή και οιονεί συνένοχο. Από την άλλη πλευρά, η άρνηση είναι το εύκολο. Αυτός είναι και ο λόγος που τόσοι πολλοί στέκονται απέναντι από την κυβέρνηση και το μνημόνιο. Η άρνηση από μόνη της μπορεί να ενώσει, και ενώνει μέσω της «αρνητικής ψήφου». Μπορείς σήμερα να συναντήσεις στα ίδια κόμματα από αριστερούς πατριδοκάπηλους μέχρι ακροδεξιούς αντικομουνιστές. Όλους αυτούς τους ενώνει μία αδιαφοροποίητη δύναμη της άρνησης. Μπορούν να αρνηθούν τα πάντα. Κυρίως όμως μπορούν να απορρίψουν οποιοδήποτε πρόταγμα τους ξεπερνά. Αυτός είναι και ο λόγος που απορρίπτουν την αποχή. Συνειδητή αποχή από τις εκλογές δεν σημαίνει αποχή από την πολιτική αλλά ούτε και αδιαφορία για ό,τι συμβαίνει. Το αντίθετο. Σήμερα, η άρνηση είναι καθορισμένη, το πρόταγμα όχι. Η συνειδητή αποχή αποτελεί κομμάτι της «βιοπολιτικής» αποχής. Η «βιοπολιτική» αποχή ή «κοινωνική» αποχή, είναι ένα είδος διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια του οποίου οι συμμετέχοντες απέχουν από όλες αυτές τις πρακτικές που δίνουν ζωή σε αυτό το είδος κοινωνίας. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας τώρα.

Δεν είναι λύση το να δώσει κάποιος την ψήφο του

Εκλογές: Ας τους γυρίσουμε την πλάτη με ενεργητική αποχή

Το κοινοβούλιο, τα κόμματα και οι εκλογές εμφανίστηκαν μαζί με τον κυρίαρχο ρόλο της αστικής τάξης στην κοινωνία. Σε όλη την ιστορική πορεία μέχρι σήμερα, μπορεί να άλλαξαν οι τρόποι αντιπροσώπευσης, αλλά παρέμεινε σταθερό το νόημα του κοινοβουλίου και το περιεχόμενο των εκλογών. Αποτελούν τα κυριότερα μέσα νομιμοποίησης της κυριαρχίας της άρχουσας τάξης. Η εργατική τάξη και τα υπόλοιπα ενδιάμεσα στρώματα συμμετέχουν στο κοινοβούλιο με τα δικά τους κόμματα, αλλά λειτουργούν σαν ομάδες πίεσης για παραχώρηση κάποιων δικαιωμάτων, χωρίς να τους επιτρέπεται η ουσιαστική αμφισβήτηση αυτής της κυριαρχίας. Όσες φορές αμφισβητήθηκε, είτε απέτυχε γιατί την έπνιξαν στο αίμα, είτε, ελάχιστες φορές, πέτυχε και δημιούργησε στην πορεία πάλι ένα καθεστώς κυριαρχίας μιας μικρής μειοψηφίας, μιας νέας άρχουσας τάξης, που όπως η παλιά είχε στα χέρια της τον τρόπο και τα μέσα οργάνωσης της κοινωνίας προς όφελός της.


Τα κόμματα κουβαλάνε το ίδιο προπατορικό αμάρτημα του εμπνευστή τους, δηλαδή της αστικής τάξης. Είναι σχηματισμοί ιεραρχικοί όπου αποφασίζουν οι λίγοι ‘’εκλεκτοί’’ για τους πολλούς. Στους πολλούς αναγνωρίζεται το δικαίωμα αραιά και που να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, οι οποίοι αποφασίζουν για όλα τα θέματα, κρίσιμα ή μη, χωρίς τη δέσμευση από τη γνώμη των εντολέων τους. Δηλαδή δεν υπάρχει ούτε καν αντιπροσώπευση αλλά εξουσιοδότηση εν λευκώ. Αυτό δημιουργεί παθητικότητα στους πολλούς και κυριαρχία και προνόμια στους λίγους. Έτσι όλα τα κόμματα αναπαράγουν τον εαυτό τους όταν βρεθούν στην εξουσία, δημιουργώντας μια κοινωνία με ιεραρχία, ανισότητα, καταπίεση και εκμετάλλευση. Μια κοινωνία των λίγων ευνοημένων και των πολλών παραπεταμένων.


Στη σημερινή φάση του καπιταλισμού όπου κυριαρχεί το τραπεζικό κεφάλαιο, έχει μονοπωληθεί η διακυβέρνηση από κόμματα που έχουν άμεσους δεσμούς με το κεφάλαιο αυτό. Μέσα από εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμούς, δανεισμούς, υπερχρεώσεις και διαφθορά ελέγχει τα κόμματα. Παράλληλα, με δικά του τα μεγάλα ΜΜΕ για προπαγάνδα-πλύση εγκεφάλου και υποσχέσεις ελέγχει απόλυτα το εκλογικό σώμα. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε κόμματα που δεν ελέγχει άμεσα να αναλάβουν την διακυβέρνηση. Όχι γιατί τα φοβάται, αφού διαθέτει τεράστιους μηχανισμούς ενσωμάτωσης στο σύστημα τέτοιων ιεραρχικών σχηματισμών. Αλλά φοβάται ότι κάτι τέτοιο μπορεί να δημιουργήσει προσωρινά μια αστάθεια, ένα μικρό κενό. Και στα κενά είναι που ξεπηδάει ορμητικά η ζωή. Και η ζωή εδώ είναι ο καταπιεσμένος λαϊκός παράγοντας που θέλει να εκφραστεί πραγματικά και άμεσα.


Οι σημερινοί σχηματισμοί της αριστεράς δεν αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια της ολιγαρχίας, γιατί με

Το εκλογικό σύστημα και η σημασία της αποχής

Αν οι εκλογές μπορούσαν πραγματικά να αλλάξουν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες


Ξεκινώντας με αυτό το σχεδόν κλισέ τσιτάτο, θέλω να αναπτύξω κάποιες σκέψεις σε σχέση με το ισχύον εκλογικό σύστημα και την αποχή από τις εκλογές. Αφορμή ήταν ένα tweet του Στέφανου Μάνου, με το οποίο μπορώ να πω ότι συμφωνώ, αλλά όχι ακριβώς έτσι όπως το εννοεί…

Ουσιαστικά ο Στέφανος Μάνος λέει ότι για αυτό το μπάχαλο στην πολιτική ζωή ευθύνεται ο λαός συλλογικά, ο οποίος με την ψήφο του εξέλεξε αυτούς που δημιούργησαν το μπάχαλο, εννοώντας ότι έπρεπε να έχει ψηφίσει διαφορετικά.

Κατ’ αρχάς το επιχείρημα είναι έωλο μέσα στα πλαίσια της αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Έστω και αν δεχτούμε ότι ευθύνεται ο ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, με ποιο τρόπο ευθύνεται ο ψηφοφόρος του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ για τις αποφάσεις και τις ενέργειες του ΓΑΠ και του Σαμαρά;

Η ευθύνη όμως των ψηφοφόρων βρίσκεται αλλού, κατά τη γνώμη μου. Πριν από μερικές μέρες έγραψα για το διακοσμητικό ρόλο της Βουλής, όπως τουλάχιστον τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Περιληπτικά περιγράφω ότι λόγω του εκλογικού νόμου και της κομματικής πειθαρχίας, η μόνη νομοθετική αρμοδιότητα της Βουλής είναι να επικυρώνει τις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Αν και δεν το περιγράφω αναλυτικά εκεί, η Βουλή έχει και εξελεγκτικό έργο, θεωρητικά δηλαδή ελέγχει την κυβέρνηση. Ουσιαστικά όμως η λειτουργία της αυτή περιορίζεται απλά στο να ακούγεται ένας αντιπολιτευτικός λόγος, ο οποίος δεν έχει καμία επίδραση στο κυβερνητικό έργο. Το πρώτο δεδομένο λοιπόν είναι ότι η Βουλή είναι απλά ένα σώμα χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες. Εδώ πρέπει να σημειώσω ότι ο ρόλος της Βουλής δεν είναι θεσμοθετημένος με αυτό τον τρόπο, αλλά έχει καταλήξει να λειτουργεί έτσι λόγω της κομματικής πειθαρχίας και των ισχυρών πλειοψηφιών που επιτρέπει ο εκλογικός νόμος.

Εδώ θα ήθελα λίγο να αναλύσω την επίδραση του εκλογικού νόμου στην πολιτική ζωή. Δεν είμαι νομικός οπότε ίσως να έχω καταλάβει κάτι λάθος. Αν ισχύει αυτό, τα σχόλια είναι ανοικτά Η ανάλυση που ακολουθεί είναι κάπως απλουστευμένη. Για παράδειγμα δεν λαμβάνω υπόψη μου τις διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες, αλλά αντιμετωπίζω όλη τη χώρα σαν μία μεγάλη εκλογική περιφέρεια. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η απλούστευση δεν επηρεάζει τα συμπεράσματα της κουβέντας, τα οποία αναφέρονται στον αριθμό των εδρών κάθε κόμματος στη Βουλή και όχι ακριβώς σε ποιες περιφέρειες κάθε κόμμα κερδίζει έδρα.

Το εκλογικό σύστημα…

Με δύο λόγια το εκλογικό σύστημα είναι απλή αναλογική για τις 260 από τις 300 έδρες και μπόνους οι 40 έδρες που περισσεύουν στο πρώτο σε ψήφους κόμμα.

Εκλογικό μέτρο είναι ο λόγος του αθροίσματος των έγκυρων ψήφων όσων ξεπέρασαν το 3% προς 260. Έγκυρες θεωρούνται οι ψήφοι οι οποίες δεν είναι άκυρες ή λευκές. Ο αριθμός των ψήφων κάθε κόμματος διαιρείται με το εκλογικό μέτρο και προκύπτει ο αριθμός εδρών από τις 260 που κερδίζει κάθε κόμμα στην πρώτη διανομή. Αν ο αριθμός που προκύπτει είναι δεκαδικός, τότε στρογγυλοποιείται στον προηγούμενο ακέραιο. Για παράδειγμα αν προκύψει αποτέλεσμα 32.8, αυτό στρογγυλοποιείται σε 32 έδρες. Οι έδρες που τυχόν περισσεύουν μετά από αυτή τη διαδικασία μοιράζονται στα κόμματα με το μεγαλύτερο υπόλοιπο στη δεύτερη διανομή.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τις τελευταίες εκλογές (όλα τα στοιχεία από εδώ) για να γίνει λίγο σαφέστερο. Εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους ήταν 9,933,385 ψηφοφόροι, ψήφισαν: 7,044,479 (συμμετοχή 70,92%). Έγκυρα ψηφοδέλτια: 6,858,342, άκυρα: 143,658 (2.04 %), λευκά: 42,479 (0.60 %).

Ο πρώτος πίνακας δείχνει τα ποσοστά και τις ψήφους, τις οποίες έλαβε κάθε συνδυασμός, που συγκέντρωσε ποσοστό μεγαλύτερο του 3%: