ΙΕΚ Δημοσιογραφίας: Κάθε Είδηση Του Αστυνομικού Δελτίου, Σύμφωνα Με Το "Πρώτο Θέμα".

Μαύρες εποχές αυτές που ζούμε, για την έντυπη δημοσιογραφία. Κανείς δε αγοράζει εφημερίδες - φτήνυνε και το γαμημένο το ίντερνετ και μπορείς να κατεβάζεις ταινίες από torrent.
Βασικά, οι μοναδικοί που αγοράζουν εφημερίδες αυτή τη στιγμή είναι όσοι χρεωκοπούν και κλείνουν το μαγαζί τους και το αδειάζουν και χρειάζονται κάτι για να καλύψουν τη βιτρίνα όσο μένει ξενοίκιαστο. Κάθε μέρα περνάω μπροστά από φαλιρισμένο είδη κιγκαλερίας κάτω από το σπίτι μου και διαβάζω στην εφημεριδο-ταπετσαρία της βιτρίνας "Κάρολ: Και την ψυχή μου για τον ΟΦΗ".

Μα υπάρχει μια συγκεκριμένη εφημερίδα που, σε αυτό το post-apocalyptic τοπίο ολέθρου του Ελληνικού Τύπου, διατηρεί τη δυναμική της: το Πρώτο Θέμα. Πρώτο σε κυκλοφορία πριν το Μνημόνιο, πρώτο και τώρα. Ό,τι και να συμβεί, το Πρώτο Θέμα είναι το χάρτινο αντικείμενο που οι κάτοικοι αυτής της χώρας αγοράζουν περισσότερο από κάθε άλλο χάρτινο αντικείμενο - μη μου φέρεις αντίρρηση το "χαρτί υγείας", επειδή αυτό έχει διάφορες μάρκες. Πουλάει -άραγε, μια και το 'φερε η κουβέντα- η best-selling μάρκα χαρτιού υγείας περισσότερους ή λιγότερους τόνους χαρτί κάθε εβδομάδα σε σύγκριση με το Πρώτο Θέμα; Σημείωση για πιθανή έρευνα.

Πως το έχει καταφέρει αυτό ο Αναστασιάδης και οι υπάλληλοί του; Ποιο σωστό κουμπί πατάει κάθε εβδομάδα πάνω στα ρεφλεξολογικά hotspots της Κοινής Γνώμης και καταφέρνει πάντα να φτιάχνει κλίμα και να μας ανακοινώνει με ποια θέματα θα ασχολούμαστε (είτε συμφωνώντας είτε διαφωνώντας με αυτά), τις επόμενες εφτά ημέρες; Πρέπει να υπάρχει κάποια μέθοδος πίσω από το χάος μιας επικαιρότητας που κουτρουβαλιάζεται προς κάθε κατεύθυνση. Ποια είναι αυτή η μέθοδος;

ΣΤΡΟΥΓΚ διαβάζεις, το ξέρεις ήδη πως θα σου αποκαλυφθεί η απάντηση. Για την ακρίβεια, μέχρι να τελειώσει το παρόν κείμενο, θα είσαι έτοιμος να γράψεις το πρώτο σου ρεπορτάζ για το "Πρώτο Θέμα" και να δεις τον λαμπερό κόσμο της δημοσιογραφίας να ανοίγεται μπροστά σου! Βγάλε στυλό, είναι SOS αυτά που ακολουθούν.

Ως γνωστόν, #1 ζήτημα αυτή τη στιγμή στη χώρα είναι η Εγκληματικότητα. Και ως επίσης γνωστόν, μπαίνοντας στα γραφεία του Πρώτου Θέματος βλέπεις πάνω από την κεντρική είσοδο έναν πορφυρόχρυσο θυρεό που γράφει

Είδηση Δεν Είναι Το "Έλληνας Έδειρε Πακιστανό",

Είδηση Είναι Το "Πακιστανός Έδειρε Έλληνα".

Το 'χε πει ο Ουμπέρτο Έκο αυτό. Ή αυτός που λέει τα ανέκδοτα στο "ΟΛΑ". Τους μπερδεύω αυτούς τους δύο.

Βλέπουμε ήδη ένα μοτίβο να δημιουργείται.

Συνεχίζουμε. Μια βασική αρχή της δημοσιογραφίας είναι πως όσο πιο σαν σκύλος το προσεγγίσεις ένα θέμα, τόσο πιο πιασάρικο γίνεται. Τα σκυλιά έχουν τρία βασικά συναισθήματα: την Πείνα, το Φόβο και τη Σεξουαλική Επιθυμία. Αν θέλεις να διαβαστεί ένα θέμα, κάν' το να χτυπάει καμπανάκι σε κάποιο από αυτά τα τρια ένστικτα.

Μα εκ των πραγμάτων δεν μπορείς να περιοριστείς σε αυτά μονάχα. Και έστω πως είσαι στο γραφείο της εφημερίδας και φτάνει από την Αστυνομία το δελτίο εγκλημάτων της ημέρας. Πώς θα προσεγγίσεις το κάθε περιστατικό χωρίς να χαθεί η μπάλα;

Ας πούμε λοιπόν πως επειδή είμαστε άνθρωποι και άρα ανώτεροι από τη Λάσσι και τον Κ-9, το μίνιμουμ των πιθανών συναισθημάτων είναι 8:

Οι φονιάδες δεν έχουνε πατρίδα, ο ρατσισμός όμως έχει…

Δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών τάσσεται υπέρ των μαζικών απελάσεων – συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει εύκολα κανείς χωρίς να χρειαστεί να προβεί σε οποιαδήποτε έρευνα αφού είναι ολοφάνερο ότι στον πολιτικό λόγο κυριαρχούν οι αντι-μεταναστευτικές φωνές (άλλωστε σχεδόν όλες οι διαδικτυακές αναρτήσεις που καταπιάνονται με το θέμα αυτό, «κοσμούνται» από αρνητικά, έως και επιθετικά σχόλια), κρίνουμε αναγκαίο να θέσουμε προς συζήτηση, για μια ακόμη φορά το ζήτημα της μετανάστευσης και της σχέσης μεταξύ εγκληματικότητας και μεταναστών, αλλά και τη στάση διαφόρων φορέων της πολιτικής εξουσίας πάνω σ’ ένα τόσο λεπτό ζήτημα.

Οι στιγμές που ζούμε στην γηραιά μας Ήπειρο, τους τελευταίους μήνες είναι πραγματικά εφιαλτικές, ιδιαίτερα αν συμπεριλάβουμε μέσα σ’ όλα την άνοδο του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στην Γαλλία, του Γκιρτ Βίλντερς στην Ολλανδία και, πολύ περισσότερο, την είσοδο της Χρυσής Αυγής στην Βουλή. Δεν έφτανε η απίστευτη μεταμνημονιακή εξαθλίωση που έσπρωξε περίπου το 1/3 των Ελλήνων πολιτών κάτω από το όριο της φτώχειας (ενώ σχεδόν η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας δυσκολεύεται αφάνταστα να τα βγάλει πέρα), ή η ακραία και βάρβαρη επίδειξη δύναμης του Κράτους σε επίπεδο καταστολής οποιασδήποτε κινηματικής προσπάθειας πήγε (ή πάει) να ξεπηδήσει, τελευταία, μας προέκυψε, μαζί με την άθλια και παραπειστική ακροδεξιά προπαγάνδα για το μεταναστευτικό, και η συζήτηση για την «εγκληματικότητα». Τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ, μαζί με όλα τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούν τα κυρίαρχα στρώματα (από την άκρα δεξιά – σε όλες της τις εκφάνσεις – μέχρι και την πότε συντηρητική πότε φιλελεύθερη κεντροδεξιά) πρόλαβαν να ταυτίσουν την κοινωνική και οικονομική (όπως επίσης και την αξιακή και πολιτισμική) κρίση με την «κατάρα των μεταναστών». Εκμεταλλευόμενα τους ενδόμυχους φόβους του μέσου πολίτη (τον φόβο της ανεργίας μέσω του περιβόητου «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές» και τον φόβο της εγκληματικότητας λόγω της υπερσυσσώρευσης εξαθλιωμένων μαζών στις αναπτυγμένες χώρες), κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, αν δεν βρεθεί ο απόλυτος Διάβολος, ο απόλυτος Έλληνας δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος χωνεύοντας όποια αντικοινωνική, και αντιδημοκρατική πολιτική αποφασίζεται να εφαρμοστεί (και) σε βάρος του.

Θα ήταν σωστό, φυσικά, μέσα σ’ αυτήν την βαρβαρότητα να συμπεριλάβουμε, την απο-πολιτικοποίηση και την απάθεια που συνεπάγεται την έλλειψη κινήτρων καθώς και νέων δημοκρατικών προταγμάτων που έχουν βυθίσει ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο στην αδράνεια, συμβάλλοντας έτσι στην παράλυση της δυνατότητας για ενδοσκόπηση των κοινωνιών, και στην περαιτέρω αποδυνάμωση της ικανότητάς των ν’ αμφισβητούν τον εαυτό τους. Η πολιτική φτώχεια που έχει κατακυριεύσει τις Δυτικές κοινωνίες έχει μέχρι στιγμής καταφέρει να εγκλωβίσει τον καθένα από εμάς στην ιδιωτική του σφαίρα, θεμελιώνοντας έτσι ένα ατομικιστικό lifestyle, όπου κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα περισσότερο από την προσωπική του ευημερία, η οποία ταυτίζεται με την κατανάλωση άχρηστων προϊόντων και (συν)αισθημάτων, μεταμορφωνόμενος σε τηλε-πολίτη (όλα είναι ανώδυνες εικόνες στην TV- μέρος ενός δράματος που φαίνεται πως εκτυλίσσεται «αλλού»). Υπό αυτές τις συνθήκες, το δράμα των μεταναστών χτυπά στον τοίχο της αδιαφορίας του Δυτικού ανθρώπου, ο οποίος ανησυχεί μονάχα για την δική του αγοραστική δυνατότητα. Σε περιόδους αντικειμενικής αδυναμίας για υπερκατανάλωση, δηλαδή σε περιόδους ένδειας, ο ίδιος άνθρωπος που πριν αδιαφορούσε, ακριβώς εξαιτίας της αποπολιτικοποίησής του, εύκολα (μετα)στρέφεται προς τερατώδη ιδεολογήματα: όταν αισθάνεται ότι δεν μπορεί πια να καταναλώνει ό,τι «επιθυμεί» μετονομάζει το απροσδιόριστο αυτό κενό σε «ασύμμετρη απειλή» η οποία εντοπίζεται στην παρουσία των φτωχών μεταναστών που «θα του πάρουν τη δουλειά».

Τα Ελληνικά ΜΜΕ, στην πιο ταραγμένη πολιτική περίοδο της μεταπολίτευσης, σε μια εποχή που η εξαθλίωση αρχίζει, μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο, να θυμίζει την περίοδο που ακολούθησε την κατοχή και τον αιματοβαμμένο Εμφύλιο, τις μέρες που ένα τεράστιο ποσοστό ανέργων πολιτών προσπαθεί να μεταναστεύσει με το σκεπτικό «όπου φύγει, φύγει» και ήδη αντιμετωπίζεται ρατσιστικά από τις «χώρες υποδοχής» (για τις οποίες ο μέσος Έλληνας είναι ένας τεμπέλης, χαραμοφάης και απατεώνας), φροντίζουν να παρουσιάζουν με μεγάλους τίτλους και ψεύτικη ευαισθησία, την αγωνία που τάχα περνά ο διαρκώς απειλούμενος από τους «λαθρομετανάστες» και τους «ξένους» Έλληνας πολίτης, ενώ, στα μικρά γράμματα, κάπου εκεί κοντά στα ζώδια και τις μικρές αγγελίες, γίνονται – όπως είναι και το «πολιτικά ορθό» και όπως επιτάσσει η «δημοσιογραφική δεοντολογία» – και κάποιες αναφορές στην απίστευτη βία που ασκείται από τα στρατιωτάκια της Χρυσής Αυγής εναντίον των μεταναστών. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, φυσικά, η ρατσιστική προπαγάνδα του

Πολυαγαπημένε μου Θέμο

Πολυαγαπημένε μου Θέμο Αναστασιάδη,

Είμαι καλά στην υγεία μου και το ίδιο επιθυμώ και για εσένα.


Ενδιαφέρον το κείμενο που διάβασα εχθές στην ιστοσελίδα της εφημερίδας(?) που εκδίδεις και φέρει τη υπογραφή σου. Τέτοιες μαλακίες είχα να διαβάσω από την εποχή που βασίλευε ο μακαριστός Χριστόδουλος και διοργάνωνε λαοσυνάξεις των ταλιμπάν της Ορθοδοξίας.
Είμαι βέβαιος ότι ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ θα δάκρυσε από ζήλια που δεν μπορεί να γράψει στην δημοτική τόσες καταπληκτικές αράδες μίσους.

Θα σε σοκάρω αλλά σε πληροφορώ ότι οι απελπισμένοι ξένοι δεν είναι μόνο μαχαιροβγάλτες. Έχουν και ψείρες. Κουκουναράτες. Στόχος τους είναι να μας κολλήσουν. Να μας κάνουν ψωριάρηδες.

Μου αρέσει που προτείνεις να τους διώξουμε ΟΛΟΥΣ (caps lock) από την χώρα συμφωνώντας με την πομφόλυγα του αγγελοκρουσμένου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας που κάνει λόγο για «ανακατάληψη της Ελλάδος». Είναι λογικό να συμφωνείς με τον βλαμμένο. Σε καταλαβαίνω. Έμαθες για τις παρτούζες που διοργανώνει το κόμμα του με το Ψυχαρομπομπολέικο και ζήλεψες. Άνθρωπος είσαι και εσύ. Έχεις ανάγκες. Το τονίζω ξανά: Σε καταλαβαίνω.

Λαμπρή και πρακτική η ιδέα να φέρει βαρύ οπλισμό η αστυνομία αν και σε πρόλαβε ο Καρατζαφέρης. Και με αυτόν συμφωνείς. Να το προσέξεις. Προτελευταίο στάδιο πριν την τρέλα είναι να αρχίσεις να συμφωνείς με τον Καμμένο. Τελευταίο με την Χρυσή Αυγή. Έχε το υπόψη. Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να απολωλαθεί. Πιστεύω ότι τεθωρακισμένα οχήματα με οπλοπολυβόλο και πυροβόλο μπορούν άνετα και ευέλικτα να κινηθούν στους δρόμους της Αθήνας «γαζώνοντας» όποιον αλλοδαπό πιάνουν να παρανομεί. Τόσα όπλα έχουμε άλλωστε. Να μην τα αξιοποιήσουμε; Βέβαια θα πρέπει να εκπαιδευτούν οι αστυνομικοί στις βολές μην φάει καμία αδέσποτη κανένας μελαχρινός Έλληνας και έχουμε δράματα.